Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011
|

Οι αόρατοι άνθρωποι

Μέχρι πριν από δύο χρόνια, όλοι… έτρεχαν. Η επικοινωνία μεταξύ των κατοίκων και αυτής της πόλης περιοριζόταν στον διάλογο: «Τι κάνεις;», «Τρέχω» ήταν η απάντηση. «Κι εγώ» απαντούσε ο πρώτος. Και ο καθένας έπαιρνε τον δρόμο του τρέχοντας πάντα για να κάνει κάποια δουλειά. Όλοι είχαν κάποια δουλειά να κάνουν και αδιαφορούσαν για την οποιαδήποτε τυχαία επικοινωνία.

Και μετά ήρθε η σιωπή, αφού προηγήθηκαν κάποια μικρά διαστήματα θυμού, οργής, έκπληξης κ.λπ. Οι κάτοικοι αυτής της πόλης δεν ήθελαν πια να μιλούν για τίποτα. Τα απανωτά μέτρα της κυβέρνησης και της τρόικας άρχισαν να τους εξαντλούν και να τους στερούν την αξιοπρέπειά τους, την ταυτότητά τους: από την οικογένειά τους μέχρι την εργασία τους. Πώς να δουλέψουν με χαρά (αν έχουν δουλειά) σε μια ετοιμόρροπη χώρα; Τα ερωτήματα για το ποιος, πώς και γιατί τριγυρνούσαν στο μυαλό χωρίς να υπάρχουν απαντήσεις. Απλώς η αίσθηση ότι είναι απλώς πιόνια.
Και ξαφνικά από πιόνια έγιναν για κάποιους οι αόρατοι άνθρωποι. Λες και δεν υπάρχουν πια. Αυτές τις ημέρες οι τηλεοράσεις τους έμειναν περισσότερο ανοιχτές από ποτέ σπάζοντας ακόμα και τα ρεκόρ της Γιουροβίζιον. Η πόλη γέμισε με ανοιχτές τηλεοράσεις. Όπου και αν πήγαιναν, τους ακολουθούσαν. Κι αυτοί, αποχαυνωμένοι όλοι μπροστά στους δέκτες τους, θέλοντας και μη, να παίρνουν ατελείωτες δόσεις από το πολιτικό θέατρο του παραλόγου. Πολιτικοί, στελέχη και τεχνοκράτες να παρελαύνουν από τη σκηνή, και να τσακώνονται για τους ρόλους, εις το όνομα των αόρατων ανθρώπων, των ανθρώπων αυτών που εξακολουθούν να υπάρχουν αλλά είναι πια τόσο κουρασμένοι μα τόσο κουρασμένοι. Για κάποια στιγμή ξεχάστηκαν, και το θέατρο του παραλόγου τούς έδωσε την ευκαιρία να αποστασιοποιηθούν για λίγο από τις οικονομικές συνθήκες και να συζητήσουν και να λένε ανέκδοτα για τα πολιτικά παρατράγουδα. Η σιωπή έσπασε για λίγο. Αλλά μόνο για λίγο. Επανέρχεται κι αυτή σιγά σιγά συνοδευόμενη πια και από μία μεγάλη απογοήτευση. Και είναι τόσο μεγάλη αυτή η απογοήτευση, που καμία κυβέρνηση συνεργασίας (τρόπος του λέγειν) δεν θα μπορέσει να γιατρέψει. Το αντίθετο μάλιστα. Δεν χρειάζεται να δει κανείς κάποια κρυστάλλινη μπάλα, για να καταλάβει ότι ο φόβος αρχίζει να πιάνει την καλύτερη θέση στο μυαλό των πολιτών και ότι το όραμα για το αύριο περνά μέσα από εφιάλτες. Αλλά ποια κυβέρνηση θα δώσει σημασία στους εφιάλτες μιας κοινωνίας, όταν δεν έδινε σημασία καν στα όνειρά της; Το σίγουρο είναι ότι οι πολίτες αυτής της χώρας είναι μόνοι τους, όχι όμως αόρατοι. Αρκεί να μην το ξεχνούν και οι ίδιοι.

2 / 5 (1 Ψήφοι)
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

11.08.15 | Τα κουσούρια του Αυγούστου

Όχι, τα Γιάννενα δεν είναι ωραία τον Αύγουστο. Όσο κι αν θέλουμε να το πιστέψουμε, δεν ισχύει. Όσοι...

05.08.15 | Λευτεριά στα τορτελίνια

Η βόλτα στο σούπερ μάρκετ ήταν μια κόλαση. Και όλα ξεκίνησαν από τα αγαπημένα μου τορτελίνια. Το...

14.05.15 | Μια άποψη με προκατάληψη

Η πρώτη μου γνωριμία με το τρέξιμο ήταν πριν από δέκα χρόνια. Αποφάσισα να τρέξω στο Πανηπειρωτικό...

13.05.15 | Σαν να κοιτάμε από την κλειδαρότρυπα

Την ανακοίνωση αυτή δεν την περίμενε κανείς. Κατά κάποιο τρόπο, η τοπική κοινωνία είχε αναγκαστεί...

05.05.15 | Ο ευρωπαϊκός εφιάλτης

Την περασμένη Τετάρτη, η συνεδρίαση της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο...

31.12.14 | Η καταραμένη… 016

ΣΑΕ (Συλλογική Απόφαση Έργου) 016: Ο κωδικός αυτός αφορά αθλητικά έργα που χρηματοδοτούνται από το...

24.12.14 | Ο αγροτουρισμός…της αγελάδας

Μια βόλτα στα Τζουμέρκα. Απολαυστική μεν, οδυνηρή δε. Δύσκολοι δρόμοι. Αλλά το’ ξερες, πριν πας....

11.12.14 | Περί κοινωνικής πολιτικής

Μπορεί να μην είναι από τις πιο εμφανείς «μάχες», αλλά πρόκειται για μια σκληρή...