Με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για παράδειγμα θυμάμαι ότι πάντα κάναμε ησυχία στο σπίτι για να καταλάβουμε τι είχε πει και στο τέλος κανένας δεν μπορούσε να μεταφέρει με σιγουριά τι είχε ακούσει. Ιστορικά είναι ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες πολιτικούς. Η δική μου γενιά τον θυμάται σαν έναν γηραλέο και ετοιμόρροπο κύριο που μιλούσε ακατάληπτα.

Ένας επίσης σπουδαίος Έλληνας που συνδυάζω με τις αντιδράσεις των υπολοίπων στο σπίτι είναι ο Μίκης Θεοδωράκης. Μια ζωή θυμάμαι τους γύρω μου να συνοδεύουν με επιφωνήματα δυσανασχέτησης τις δηλώσεις του. Μετά οι παλιότεροι του δίνανε συγχωροχάρτι γιατί από τα νιάτα τους είχαν αγαπήσει τη μουσική του. Ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες. Για τη δική μου γενιά είναι ένας άνθρωπος που μπερδεύει την αυτοκινητοβιομηχανία Φορντ με τον Αισχύλο, θεωρώντας τον τραγικό ποιητή ανώτερο από τα αυτοκίνητα. Το είπε χθες.

Μπορεί κάποιοι παλιότεροι να εκνευριστούν. Να με παραπέμψουν σε ιστορικές πηγές για να εκτιμήσω τον ρόλο του Καραμανλή και σε βινύλια για να εντρυφήσω στη μουσική του Θεοδωράκη. Είναι όμως κρίμα για μερικούς ανθρώπους να διασώζονται μόνο από το παρελθόν τους. Και είναι κρίμα να μην προστατεύουν τον εαυτό τους από τις «λάθος» αναμνήσεις μιας ολόκληρης γενιάς.

Στο σημείο αυτό όπως προκύπτει ένα ακόμη πρόβλημα. Όσοι σήμερα έρχονται από το παρελθόν θα μπορούσαν να είναι και ελάχιστα απολογητικοί. Την Ελλάδα την χρεοκόπησαν οι κάτοικοι της σε βάθος δεκαετιών. Το να εμφανίζονται οι παλιότεροι ως επικριτές των πάντων πλην των εαυτών τους είναι εκνευριστικό για τη νεότερη γενιά των σημερινών 20άρηδων που δεν έχουν προλάβει να φταίξουν ακόμη.