Πρώτο, το διαφορετικό σε αρκετά σημεία καθεστώς  που ισχύει στα πανεπιστήμια από όλο τον υπόλοιπο δημόσιο τομέα. Το φαινόμενο δεν είναι φυσικά μόνο γιαννιώτικο, αλλά συμβαίνει και στα υπόλοιπα ελληνικά πανεπιστήμια, ενώ  σε μερικές περιπτώσεις υπάρχουν και δικαστικές διαμάχες.
Δεύτερο, είναι ένα αίτημα του συλλόγου Διοικητικών Υπαλλήλων. Η πρόεδρος του συλλόγου Ντορέτα Ρίζου τονίζει τον προβληματισμό της «για τη σκοπιμότητα να ανοίξει αυτό το ζήτημα σε μια περίοδο κινητοποιήσεων» και συμπληρώνει: «Σε μια περίοδο σφαγής των μισθωτών από κυβέρνηση-ΕΕ και ΝΔ, είναι ζήτημα διεκδίκησης και κατάκτησης που χρονολογείται από τη γέννηση του εργατικού κινήματος. Δεν διαπραγματευόμαστε τις κατακτήσεις μας, ούτε με τους εργοδότες μας, ούτε με οποιονδήποτε άλλον». Συνεχίζει δε λέγοντας ότι οι πλειοψηφία των εργαζόμενων του πανεπιστημίου που απεργούν συνήθως στις κινητοποιήσεις «είναι αυτοί που παίρνουν 1.000 ευρώ το μήνα και τον επόμενο μήνα λιγότερα λόγω μέτρων. Οι παντοιοτρόπως ‘ευνοημένοι’ από τη δικομματική πρυτανεία είναι απεργοσπάστες».

«Ενεργοποιήθηκε η διαδικασία»
Είναι γνωστό εδώ και αρκετό καιρό ότι ανάμεσα στα ερωτήματα  που έχει θέσει ο πρύτανης Γιάννης Γεροθανάσης προς την Επιτροπή Ερευνών, είναι και τα «φουσκωμένα» εκτός έδρας και οδοιπορικά που έχουν πάρει, όχι μόνο μέλη της πρυτανικής αρχής, αλλά και υψηλά ιστάμενοι διοικητικοί υπάλληλοι. Από τις 15 Ιανουαρίου έχει προστεθεί άλλο ένα ερώτημα που αφορά τις δαπάνες για κινητά τηλέφωνα μελών της πρυτανικής αρχής, αλλά και «υψηλά ιστάμενων» διοικητικών υπαλλήλων, που λέγεται ότι είναι  «φουσκωμένες». Ο κ. Γεροθανάσης, ειδικά για το θέμα του ημερομισθίου τις μέρες των απεργιών, τονίζει στον «Η.Α.» ότι «εδώ και δύο χρόνια περίπου έχει ενεργοποιηθεί η διαδικασία με την οποία διευθυντές τμημάτων και τμηματάρχες αποστέλλουν σχετικό έγγραφο στη διεύθυνση διοικητικού» για τις μέρες απεργίας. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το μέτρο δεν ισχύει για όλους. Το αίτημα να πληρώνονται οι μέρες απεργίας έχει υπάρξει στο παρελθόν από σωματεία, έχει όμως απαλειφθεί την τελευταία εικοσαετία. Υπάρχουν περιπτώσεις απεργιών όπως π.χ. στη ΛΑΡΚΟ στις αρχές του ’80 όπου η απεργία συνεχίστηκε και μετά την ικανοποίηση των βασικών αιτημάτων, προκειμένου να πληρωθούν και οι μέρες της απεργίας.