Τερέζα, Η κραυγή της μάνας
Συγγραφέας: Στέλιος Δ. Στυλιανού
Εκδόσεις: Χάρτινη Πόλη
Το νέο μυθιστόρημα του Στέλιου Δ. Στυλιανού, «Τερέζα, Η κραυγή της μάνας», είναι ένα έργο που χτυπά κατευθείαν στο συναίσθημα και δεν αφήνει τον αναγνώστη αμέτοχο. Η Σύρος, τόπος εκκίνησης της ηρωίδας, γίνεται το σκηνικό όπου η νεότητα συναντά τα πρώτα της όρια και η κραυγή της μάνας λειτουργεί ως υπόκωφος αντίλαλος, μια μόνιμη υπενθύμιση για το κόστος των επιλογών. Η αφήγηση δεν ωραιοποιεί, δεν χαρίζει, αλλά ξεδιπλώνει την πορεία μιας κοπέλας που αναζητά το όνειρο, γνωρίζοντας πως κάθε βήμα μπορεί να κρύβει παγίδες.
Η Τερέζα, μόλις δεκαοχτώ χρονών, παίρνει την απόφαση να φύγει χωρίς να κοιτάξει πίσω. Η απόφαση αυτή την οδηγεί σε έναν κόσμο γεμάτο λάμψη και σκοτάδι, σε έρωτες που καίνε, σε υποσχέσεις που αποδεικνύονται εύθραυστες, σε ανθρώπους που άλλοτε στηρίζουν κι άλλοτε παγιδεύουν. Ο Στυλιανού καταφέρνει να αποτυπώσει με ρεαλισμό τη διαδρομή μιας νεαρής γυναίκας που τρέχει να προλάβει τη ζωή, μα ανακαλύπτει πως η επιτυχία είναι ένας προβολέας που φωτίζει στιγμιαία, αλλά μπορεί να σε τυφλώσει. Η αφήγησή του έχει κινηματογραφικό ρυθμό, με κοφτές σκηνές και εναλλαγές από το φως στο σκοτάδι που κρατούν τον αναγνώστη σε εγρήγορση.
Ιδιαίτερη αξία στο βιβλίο έχουν οι «ήσυχοι φύλακες», οι άνθρωποι που παραμένουν στο παρασκήνιο αλλά παίζουν καθοριστικό ρόλο στην πορεία της Τερέζας. Είναι οι μορφές που προσφέρουν στήριξη όταν όλα μοιάζουν χαμένα, οι φωνές που ψιθυρίζουν κουράγιο, οι παρουσίες που θυμίζουν ότι καμία διαδρομή δεν είναι απόλυτα μοναχική. Αυτές οι λεπτομέρειες δίνουν στο έργο ανθρωπιά και ζεστασιά, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, η ελπίδα βρίσκει τρόπο να εμφανιστεί. Παρά τις αδυναμίες που εμφανίζονται σε ορισμένα σημεία, όπως επαναλήψεις στους διαλόγους ή σκηνές που παρατείνονται, η συνολική δομή παραμένει δυνατή και συναισθηματικά φορτισμένη.
Στο τέλος, η «Κραυγή της μάνας» δεν μένει μόνο ως προσωπικό βίωμα της ηρωίδας, αλλά αποκτά συμβολική διάσταση. Μιλά για τη μνήμη, την αξιοπρέπεια, την αγάπη και το τίμημα των επιλογών. Ο αναγνώστης μένει με ένα ανοιχτό ερώτημα: πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κανείς για να κρατήσει ζωντανό το όνειρό του, γνωρίζοντας ότι το τίμημα μπορεί να είναι βαρύ; Το μυθιστόρημα του Στέλιου Δ. Στυλιανού είναι μια ιστορία για το πάθος, την πτώση και την αναγέννηση, μια αφήγηση που συγκινεί και ταρακουνά, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα.
Echoes of a Lost Time
Συλλογικό έργο
Εκδόσεις: Bookstagram Editions
Το «Echoes of a Lost Time» είναι μια συλλογή διηγημάτων που αναμετράται με το πιο γοητευτικό μυστήριο: την ηχώ χαμένων πολιτισμών. Είκοσι οκτώ συγγραφείς ενώνουν τις φωνές τους και μας οδηγούν από την Κρήτη των Μινωιτών έως τους θρύλους της Ατλαντίδας και από τις σιωπές των Κελτών μέχρι φυλές που χάθηκαν δίχως ίχνος. Κάθε κείμενο είναι ένας κόκκος άμμου σε μια αρχαία κλεψύδρα, που όταν ολοκληρώνεται σχηματίζει ένα μωσαϊκό μνήμης. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν γνωστά ονόματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, όπως η Αγγελίνα Παπαδημητρίου, η Έλενα Παπαδοπούλου, ο Μάριος Δημητριάδης, ο Γιώργος Δάμτσιος, η Ερατώ Τριβιζά, και πολλοί ακόμη.
Το δυνατό σημείο της έκδοσης δεν είναι μόνο η θεματολογία αλλά και η πολυφωνία. Άλλοτε η αφήγηση γίνεται τραγωδία, άλλοτε λυρισμός, άλλοτε χιούμορ ή ρομαντισμός. Ένα dark romance που πατά στις σκιές της Μεσοποταμίας μπορεί να βρεθεί δίπλα σε μια λυρική συνομιλία στην Άβαλον ή σε μια ιστορία που μυρίζει την τραγωδία της Ουαλίας. Παρά τις διαφορές στο ύφος, τα διηγήματα συνομιλούν μεταξύ τους, δημιουργώντας έναν αθέατο διάλογο που ενώνει το παρελθόν με το παρόν.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην αισθητική του βιβλίου. Η κλεψύδρα που συνοδεύει κάθε διήγημα, τα ρητά που κοσμούν τις κενές σελίδες και η γενικότερη γραφιστική φροντίδα δείχνουν ότι δεν έχουμε απλώς μια συλλογή κειμένων, αλλά μια επιμελημένη τελετουργία ανάγνωσης. Το κείμενο συναντά την εικόνα, και ο αναγνώστης βιώνει μια εμπειρία που ξεπερνά την απλή λογοτεχνία για να γίνει μνήμη και τεκμήριο.
Δεν θα αγαπήσουν όλοι τα ίδια διηγήματα – κι αυτή είναι η δύναμη της συλλογής. Η εφευρετικότητα, ο λυρισμός, το χιούμορ ή η σκοτεινή ατμόσφαιρα σε άλλα κείμενα αγγίζουν περισσότερο, σε άλλα λιγότερο. Όμως η πολυφωνία είναι που κρατά την ουσία ζωντανή. Η συλλογή υπενθυμίζει ότι η λογοτεχνία είναι πάντα διάλογος, ακόμη κι όταν μιλά με φωνές που χάθηκαν. Κλείνοντας το βιβλίο, το ερώτημα μένει ανοιχτό: τι είναι αυτό που μας γοητεύει τόσο στους χαμένους πολιτισμούς; Ίσως η υπόσχεση πως τίποτα δεν χάνεται πραγματικά∙ ίσως ο καθρέφτης που μας δείχνει έναν κόσμο σαν τον δικό μας, που τρέμει μήπως χαθεί στη λήθη.
Δεσμώτες της Στάχτης: Ψυχομηνία
Συγγραφέας: Ευάγγελος Τσατσαλής
Εκδόσεις: Πηγή
Στο δεύτερο μέρος της σειράς «Δεσμώτες της Στάχτης», ο Ευάγγελος Τσατσαλής μας επιστρέφει στο σκοτεινό και εύθραυστο Έζαιθυρ. Η «Ψυχομηνία» συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε ο «Σκιαμάχος» και σηκώνει τον πήχη πιο ψηλά. Ο κόσμος γίνεται πυκνότερος, πιο επικίνδυνος, γεμάτος αναμνήσεις, μύθους και φωνές που απαιτούν να ακουστούν. Οι μάγοι λιγοστεύουν, η Σίλερντ σφίγγει τον έλεγχό της, και μέσα στην έρημο ξυπνά κάτι αρχαίο που διεκδικεί εξουσία. Το πολιτικό συναντά το μυθικό, η βία αγγίζει τα όρια του ιερού, και το σκοτάδι αποκτά τη δική του ηθική.
Οι ήρωες ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους, αλλά όλοι πορεύονται προς την ίδια μοίρα. Ο Ρέανταν και ο Νάκραροτ κουβαλούν πληγές που ζητούν εκδίκηση, ο Γιούρακ και ο Κράφιν κρατούν ζωντανή την ελπίδα ενός αύριο που δεν φοβάται να αλλάξει, ενώ η Λόρβα και η Σαρέσμιρα ισορροπούν ανάμεσα σε καθήκον και επιθυμία. Καθένας τους παλεύει με το δικό του σκοτάδι, με μαγεία που μπορεί να θεραπεύσει ή να αφανίσει. Η πολλαπλή αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο δίνει ένταση και ψυχή στην ιστορία, δημιουργώντας ρυθμό που χτυπά όπως η καρδιά πριν τη μάχη.
Η «Ψυχομηνία» μιλά για τη διαφθορά της εξουσίας, για το τίμημα της αθανασίας και για την εκδίκηση που δεν λυτρώνει αλλά αφήνει κενό. Οι μάχες του κόσμου δεν διαχωρίζονται από τις μάχες της ψυχής, και κάθε επιλογή κουβαλά βάρος. Οι χαρακτήρες του Τσατσαλή παραμένουν ανθρώπινοι, με δύναμη και τρωτότητα μαζί, ενώ ο κόσμος του Έζαιθυρ αποκτά φωνή και σάρκα. Η σειρά ωριμάζει και εξελίσσεται σε ένα φανταστικό έπος ελληνικής γραφής που ξεχωρίζει για τη σκέψη, τη δομή και το συναίσθημά του. Μέσα στη στάχτη, η ελπίδα συνεχίζει να ανασαίνει.
