«Άσβεστη Φλόγα»: Ένας έρωτας που απαγορεύτηκε, αλλά ποτέ δεν έσβησε…
(σειρά Silk, Harlenic)
Από τα μαρμάρινα πατώματα της Αρχαίας Ρώμης μέχρι τους μυστικούς διαδρόμους του Ναού της Βέστας, η νέα ιστορική-αισθηματική περιπέτεια της Έλενας Αντωνίου παρασύρει τον αναγνώστη σ’ έναν κόσμο όπου ένα βλέμμα αρκεί για να ξεσπάσει πόθος και θύελλα μαζί. Ο λεγεωνάριος Τραϊανός γυρίζει στη Ρώμη τραυματισμένος αλλά δοξασμένος· εκεί τον περιμένει η Λευκία, Εστιάδα ιέρεια δεμένη με όρκο τριάντα χρόνων αγνότητας. Ένα τυχαίο ή μήπως προδιαγεγραμμένο; ξανασμίξιμό τους γίνεται σπίθα που απειλεί να κάψει νόμους, θεσμούς και μυριάδες αθώες ζωές.
Η συγγραφέας ζωντανεύει τη ρωμαϊκή κοινωνία με χρώματα, μυρωδιές και κοφτούς διαλόγους· όλα δουλεύουν για να φωτίσουν το δίλημμα: καθήκον ή καρδιά; Η Λευκία δεν υποκύπτει παθητικά· παλεύει με τη λατρεία της θεάς Βέστας, αντιστέκεται, σκέφτεται ως γυναίκα και ως ιέρεια ταυτόχρονα. Ο Τραϊανός, πειθαρχημένος στρατιώτης, μετρά αξίες και συνέπειες πριν σπάσει τις αλυσίδες του. Γύρω τους, πολιτικές ίντριγκες, φθόνος και μια επίμονη κόρη δικτάτορα στήνουν παγίδες όσο πιο απαγορευμένο το πάθος, τόσο πιο ακριβό το τίμημα.
Η πλοκή κυλά με ρυθμό: μάχες, συνωμοσίες, μυστικές συναντήσεις και ανατροπές έως την τελευταία σελίδα. Ιστορική λεπτομέρεια δίνεται χωρίς περιττές επεξηγήσεις, ενώ οι δευτερεύοντες χαρακτήρες: ιερείς, συγκλητικοί, δούλοι. Αλήθεια πόση θυσία αξίζει ένας έρωτας, ειδικά όταν ακόμη και μία ανάσα λάθους τιμωρείται με θάνατο.
Η «Άσβεστη Φλόγα» προορίζεται για όσους εκτιμούν έναν έρωτα που σπάει κανόνες και γράφει ιστορία αντί να μένει στην ασφάλεια της σιωπής γιατί κάποιοι δε συμφιλιώνονται ποτέ με τη σκέψη ότι η φλόγα τους πρέπει να σβήσει.
«Ο σκύλος που ακολουθούσε τ’ άστρα»: Ένα ταξίδι που μυρίζει βρεγμένο τρίχωμα και ελπίδα…
(Μετάφραση: Μαρία Τσαχουρίδου · Εκδόσεις Μίνωας)
Λένε ότι οι σκύλοι μπορούν να αισθανθούν την ψυχή του ιδιοκτήτη τους· ο Ρόσι το αποδεικνύει. Όταν το γκόλντεν ριτρίβερ της Ίνγκριντ χάνεται, ξεκινά ένα οδοιπορικό από τη σκανδιναβική ερημιά ώς τα νοτιότερα λιμάνια, κουβαλώντας στις πατούσες του τις δικές μας απώλειες. Κάθε σπίτι όπου τρυπώνει γίνεται και ένας καθρέφτης: μια χήρα που μαθαίνει να γελά δίχως τον άντρα της, ένας ξυλοκόπος που θρηνεί, ένα ζευγάρι που δεν τολμά να μιλήσει για το «μετά». Ο Ρόσι δεν λύνει τα προβλήματα τους κουρνιάζει πλάι τους δίνοντας του παρηγοριά.
Η γραφή της Sólyom εναλλάσσει την οπτική του σκύλου με εκείνη των ανθρώπων, θυμίζοντας ότι η στοργή έχει απλή γλώσσα κι ένα βλέμμα που λέει «είμαι εδώ». Ναι, η δομή θα θυμίσει σε πολλούς το A Dog’s Purpose ή τον σκύλο του Hachiko.
Ο Ρόσι θα σου θυμίσει ότι μερικές φορές αρκεί να προχωράς ακολουθώντας τ’ άστρα, ή έστω την καρδιά σου.
«Ένα φιλί στο Παρίσι» της Stephanie Perkins: Όταν η πόλη του Φωτός γίνεται αφετηρία για όλα όσα φοβήθηκες να ζήσεις…
(Εκδ. Anubis, μτφρ. Εβίτα Λύκου)
Όταν ο πλούσιος πατέρας της στέλνει την Άννα Όλιφαντ σ’ ένα αμερικανικό οικοτροφείο στο Παρίσι, εκείνη αφήνει πίσω της την Ατλάντα, τον κολλητό της κι ένα μισοτελειωμένο ειδύλλιο. Χωρίς γαλλικά, χωρίς φίλους και με άφθονο jet lag, η Άννα μελαγχολεί μέχρι που το χαμόγελο (και η βρετανική προφορά) του Ετιέν Σεντ Κλερ κάνει τους δρόμους της Πόλης του Φωτός να μοιάζουν λίγο λιγότερο τρομακτικοί.
Η Perkins γράφει όπως μιλούν οι έφηβοι: αστεία, γκάφες, μηνύματα που σβήνονται πριν σταλούν, ζήλιες που δεν παραδέχεται κανείς. Παίζει με τα κλισέ του ρομάντζου ο πρώτος έρωτας, ο διάσημος πύργος, το θρυλικό φιλί αλλά τα αντισταθμίζει με αληθινές ανασφάλειες: φιλία που ραγίζει, γονείς που απογοητεύουν, αποφάσεις που πονάνε.
Δεν θα βρείτε κάτι επαναστατικό στην πλοκή· θα βρείτε όμως ένα βιβλίο-μάθημα στο πώς «ξέρω ποιος είμαι» συναντά το «ανακαλύπτω ποια θέλω να γίνω». Ένα feel-good YA που θυμίζει πως, πριν μεγαλώσουμε, όλοι περπατήσαμε κάποτε μέσα στη βροχή με τα ακουστικά στα αυτιά και ελπίδα στο στομάχι.
Κλείνοντας το «Ένα φιλί στο Παρίσι», σκέφτηκα: Πόσες φορές επιτρέψαμε σε έναν φόβο ή σε μια δικαιολογία να μας εμποδίσει να ζήσουμε ό,τι πραγματικά θέλαμε;
