Η λεπίδα της ασασίνου – Sarah J. Maas
Υπάρχουν σειρές που έρχονται και σε αγγίζουν. Δένεσαι με τους χαρακτήρες, ταξιδεύεις μαζί τους. Αυτό έπαθα κι εγώ με το «Throne of Glass» και δεν είναι υπερβολή να πω πως κάθε ιστορία αφήνει τη δική της μοναδική αίσθηση στο βιβλίο «Η λεπίδα της ασασίνου». Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Η μετάφραση ανήκει στην Έλλη Συλογίδου.
Η συλλογή αποτελείται από πέντε προεόρτιες νουβέλες του Γυάλινου Θρόνου και ρίχνει φως στα γεγονότα που διαμόρφωσαν τη ζωή της Σελέινα Σαρντόθιεν πριν την αρχή της σειράς
Η Σελέινα είναι μια ηρωίδα που ήδη γνωρίζουμε ως ατρόμητη και σκληρή, αλλά μέσα από αυτές τις ιστορίες βλέπουμε τις ρωγμές, τους φόβους και τις αδυναμίες της. Αυτό που με συνεπήρε περισσότερο είναι η ανθρωπιά που αποκτά μέσα από τις σχέσεις της –κυρίως με τον Σαμ. Από αντίπαλοι, καταλήγουν ερωτευμένοι, με τον δεσμό τους να είναι τόσο αληθινός, τόσο γλυκόπικρος, που σε στοιχειώνει ακόμα και μετά το τέλος. Δεν είναι απλώς ο πρώτος έρωτας της Σελέινα, είναι ο καθρέφτης που της δείχνει τις δυνατότητές της αλλά και τα όριά της.
Η Sarah J. Maas είναι αδιαμφισβήτητα μάστερ στη δημιουργία μαγευτικών και θανάσιμων κόσμων. Από τις παγωμένες ερήμους μέχρι την απομονωμένη έρημο, όπου εκπαιδεύονται οι Σιωπηλοί Ασσασίνοι, κάθε τοποθεσία είναι τόσο ζωντανή που νιώθεις πως ταξιδεύεις μαζί με την Σελέινα. Ιδιαίτερα η εκπαίδευσή της με τον Βουβό Δάσκαλο.
Κι αν οι τοποθεσίες είναι μαγευτικές, οι χαρακτήρες είναι ακόμα καλύτεροι. Ο Άροουμπεν Χεμέλ, ο «πατέρας»” της στον κόσμο των δολοφόνων, είναι ίσως ο πιο σύνθετος χαρακτήρας που έχω συναντήσει. Τον αγαπάς και τον μισείς ταυτόχρονα. Οι προδοσίες του, η τοξική εξουσία του και η αίσθηση πως χειραγωγεί κάθε στιγμή κάνουν κάθε σκηνή μαζί του γεμάτη ένταση. Θα εμπιστευτεί η προστατευόμενή του τη λεπίδα μαζί με το μυαλό της ή θα φοβηθεί για την ελευθερία και τη ζωή της;
Κάθε μία από τις πέντε ιστορίες χτίζει σταδιακά την πλοκή, ενώ προσφέρει νέα στοιχεία για τη ζωή της Σελέινα και το πώς έφτασε να γίνει η θρυλική δολοφόνος του Άνταρλαν. Οι προδοσίες, οι απώλειες και τα ρίσκα που αναλαμβάνει την διαμορφώνουν και της προσθέτουν βάθος. Δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι ο θάνατος του Σαμ ήταν μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές που έχω διαβάσει – ο πόνος της γίνεται ο δικός σου.
Η Sarah J. Maas ξέρει πώς να δημιουργεί συναισθηματικές κορυφώσεις και να πλέκει πολύπλοκες σχέσεις που μένουν χαραγμένες στη μνήμη. «Η λεπίδα της ασασίνου» συμπληρώνει τη σειρά, αλλά ρίχνουμε και μια ματιά στο παρελθόν της Σελέινα.
Παράξενοι γείτονες – Freya Sampson
Καμιά φορά, τα βιβλία δείχνουν πώς οι σχέσεις εξελίσσονται μέσα από τις πιο απρόσμενες περιστάσεις. Οι «Παράξενοι γείτονες» της Freya Sampson κάνει ακριβώς αυτό. Σε βάζει στον μικρόκοσμο μιας πολυκατοικίας, όπου οι ζωές των ενοίκων συνδέονται απρόσμενα, δημιουργώντας δεσμούς που δεν περιμένεις. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μίνωας. Η μετάφραση ανήκει στην Όλγα Γκαρτζονίκα.
Ζωές που συνδέονται, άνθρωποι που αλλάζουν και συνεργασίες που ξεπερνούν διαφορές. Η Ντόροθι Ντάρλινγκ παρακολουθεί τους γείτονες, σημειώνει κινήσεις και αντιδρά στις αλλαγές γύρω της. Η Κατ Μπένετ προσπαθεί να ξεφύγει από το παρελθόν, κλείνεται στον εαυτό της και αποφεύγει τις συζητήσεις. Όταν η πολυκατοικία αυτών των δύο ορκισμένων εχθρών απειλείται, αναγκάζονται να συνεργαστούν. Μέσα από τις πράξεις τους, αρχίζουν να εμπιστεύονται, να μιλούν, να βοηθούν η μία την άλλη.
Οι γείτονες φέρνουν τις δικές τους ιστορίες. Ο Τζόζεφ διαμαρτύρεται, ο Τόμαχ επεμβαίνει, η Γκλόρια αναζητά τρόπους να συνεχίσει. Ο καθένας δρα, παλεύει, συμμετέχει στη ζωή της κοινότητας. Ο κίνδυνος της κατεδάφισης του Σέλεϊ Χάους τους κινητοποιεί όλους, τους φέρνει κοντά, τους αναγκάζει να δράσουν, ειδικότερα μετά το ατύχημα ή την εγκληματική ενέργεια κατά του Τζόζεφ.
Συμμετέχουν ενεργά. Ο καθένας κουβαλά τις δικές του ιστορίες, τους φόβους και τις επιλογές του. Η πολυκατοικία γεμίζει φωνές, καβγάδες, αλλά και στιγμές που δείχνουν κατανόηση. Η Ντόροθι και η Κατ μαθαίνουν να εμπιστεύονται, να παρατηρούν, να ακούν. Οι αλληλεπιδράσεις τους αποκαλύπτουν τα λάθη και τις δυνάμεις τους.
Πόσο εύκολο είναι να κρίνουμε ανθρώπους χωρίς να γνωρίζουμε την αλήθεια τους;
Η Freya Sampson σε οδηγεί σε μια κοινότητα που παλεύει, επιμένει, αλλάζει. Το «Παράξενοι γείτονες» δεν αφήνει περιθώρια για αδιαφορία. Αναδεικνύει τις πράξεις που φέρνουν τους ανθρώπους κοντά. Δείχνει ότι η κοινότητα δεν είναι μόνο ο χώρος που ζεις, αλλά κατά κύριο λόγο οι άνθρωποι που σε πλαισιώνουν.
Αυτό που αποκόμισα διαβάζοντας το «Παράξενοι γείτονες» είναι ότι οι σχέσεις μπορούν να εξελιχθούν, ακόμη και όταν ξεκινούν με δυσκολίες. Μέσα από τη σύνδεση και τη συνεργασία, μπορείς να χτίσεις εμπιστοσύνη και να ξεπεράσεις εμπόδια. Πόσο σπουδαίες είναι η επικοινωνία και η ανθρώπινη επαφή, γιατί με πράξεις και κατανόηση, οι σχέσεις γίνονται πιο ουσιαστικές και οι κοινότητες πιο δεμένες.
Στα μειονεκτήματα, οι «Παράξενοι γείτονες» σε κάποια σημεία κυλούν αργά, ενώ κάποιες επιλογές των χαρακτήρων φαίνονται κάπως βολικές για την πλοκή. Οι δευτερεύουσες ιστορίες θα μπορούσαν να είχαν περισσότερη ανάπτυξη. Παρ’ όλα αυτά, η ώρα περνάει ευχάριστα μέχρι το τέλος.
Προτείνω το «Παράξενοι γείτονες», διότι προσφέρει μια ζωντανή ματιά στην καθημερινότητα και δείχνει τη σημασία του να δίνεις ευκαιρίες. Κλείνοντας, σου αφήνει ένα αίσθημα αισιοδοξίας και σε καλεί να βλέπεις τους γύρω σου με μεγαλύτερη κατανόηση.
Πώς να μεγαλώσετε χωρίς αξιοπρέπεια – Clare Pooley
Μερικές φορές ένα βιβλίο μπορεί να σου δείξει ότι η ζωή δεν έχει ηλικία για να αλλάξεις, να προσφέρεις ή να βρεις τη θέση σου. Το «Πώς να μεγαλώσετε χωρίς αξιοπρέπεια» της Clare Pooley ακολουθεί μια ομάδα ανθρώπων από διαφορετικές γενιές που συνδέονται με έναν κοινό σκοπό: τη σωτηρία ενός τοπικού κέντρου κοινότητας στο Λονδίνο. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο. Η μετάφραση ανήκει στην Βούλα Αυγουστίνου.
«Πού είναι η διασκέδαση στο να γερνάς με χάρη;»
Η γεμάτη χιούμορ και ιδιαίτερους χαρακτήρες ιστορία αναδεικνύει τη δύναμη της συνεργασίας και της αποδοχής. Η Ντάφνι και ο Αρτ, στα εβδομήντα τους, βρίσκουν νέους λόγους να δραστηριοποιηθούν, να βοηθήσουν και να αντιμετωπίσουν τις δικές τους επιλογές του παρελθόντος. Η Ντάφνι, με την ικανότητά της να σχεδιάζει και να διαβάζει ανθρώπους, γίνεται ο εγκέφαλος πίσω από πολλά σχέδια. Ο Αρτ, ένας παλιός ηθοποιός με συναισθηματικά κενά, προσπαθεί να γεμίσει τα κενά που άφησε πίσω του. Η Λίντια, στα πενήντα της, παλεύει να ξαναβρεί τον εαυτό της μετά από χρόνια αφιερωμένα στην οικογένειά της. Ο Ζίγκι, ένας νεαρός πατέρας, μαθαίνει να ισορροπεί ανάμεσα στη φροντίδα της κόρης του και τη δική του ζωή.
Η ομάδα τους, μαζί με άλλους χαρακτήρες, δείχνει πώς οι διαφορετικές γενιές μπορούν να συνεργαστούν, να μαθαίνουν η μία από την άλλη και να δημιουργούν μια κοινότητα γεμάτη ζεστασιά. Η ιστορία του Ζίγκι αγγίζει θέματα πατρότητας, αλλά δεν εξερευνάται τόσο βαθιά όσο θα μπορούσε. Παρ’ όλα αυτά, οι σχέσεις και οι στιγμές σύνδεσης κρατούν το αναγνωστικό ενδιαφέρον.
Διαβάζοντας το «Πώς να μεγαλώσετε χωρίς αξιοπρέπεια» έμαθα ότι ποτέ δεν είναι αργά να βρεις σκοπό και να δώσεις πίσω στην κοινότητα. Οι πράξεις των χαρακτήρων δείχνουν τη δύναμη της κατανόησης, της αλληλοϋποστήριξης και της αλληλεγγύης. Είδα πώς η προσπάθεια φέρνει αλλαγές και πώς οι μικρές πράξεις μπορούν να έχουν μεγάλο αντίκτυπο. Μιλάμε για μια τρυφερή ιστορία φωτός μα και σκοταδιού που μοιάζει να μιλάει για την τρίτη ηλικία, αλλά στην πραγματικότητα καταπιάνεται με θέματα που αγγίζουν κάθε άνθρωπο: την αγάπη, τη φιλία, τα λάθη και τη ζωή μας μετά από αυτά.
Τώρα πάμε στα μειονεκτήματα του μυθιστορήματος, το «Πώς να μεγαλώσετε χωρίς αξιοπρέπεια» αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα με την πλοκή που ακολουθεί στερεοτυπικά μοτίβα χωρίς να προσφέρει κάτι νέο. Η ιστορία μοιάζει επαναλαμβανόμενη σε σχέση με το προηγούμενο έργο της συγγραφέως. Επίσης, αναφορικά με τον Ζίγκι, θα μπορούσε να αναδείξει περισσότερο το θέμα γύρω από την πατρότητα και τις επιλογές, το οποίο παραμένει επιφανειακό, χάνοντας την ευκαιρία να προσφέρει μια ουσιαστική εξερεύνηση αυτού του πεδίου. Επιπλέον, σε κάποια σημεία δεν κατορθώνει να αξιοποιήσει πλήρως το δυναμικό των χαρακτήρων, αφήνοντας μια αίσθηση ανεκμετάλλευτων ευκαιριών.
Ωστόσο, προτείνω το «Πώς να μεγαλώσετε χωρίς αξιοπρέπεια», γιατί δείχνει τη σημασία της συνύπαρξης και της συνεργασίας. Τη δύναμη της κοινότητας και τη σημασία του να βρίσκεις σκοπό, ανεξαρτήτως ηλικίας. Μια ιστορία σύγχρονης γραφής που συνδυάζει χιούμορ, σουρεαλισμό, συγκίνηση και έμπνευση. Μια γλυκιά περιπέτεια κόντρα στα στερεότυπα.
Πάντως το προηγούμενο βιβλίο της, «Οι επιβάτες της αποβάθρας 5», παραμένει μακράν ένα από τα καλύτερα βιβλία που είχα διαβάσει μέσα στο 2024, όπως επίσης και «Ο ταχυδρόμος των βιβλίων» μαζί με την «Ανταλλαγή».
