Στόχος του συγγραφέα, όπως τον παρουσίασε ο ίδιος, είναι να αναδυθεί, μέσα από τις 800 και πλέον σελίδες του βιβλίου, μία περίοδος της νεότερης ελληνικής ιστορίας, που τείνει «να παραδοθεί στη λήθη», και να δικαιωθούν οι νεκροί και οι συγγενείς τους. Το βιβλίο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί, 50 χρόνια μετά την πτώση των Συνταγματαρχών, για πρώτη φορά δίνονται λεπτομερώς όλες οι περιπτώσεις θανάτων, που συνδέθηκαν με το καθεστώς. Θάνατοι λόγω αντιδικτατορικής δράσης, «αυτοκτονίες», «ατυχήματα», «ασθένειες», «εξαφανίσεις», θάνατοι συνεπεία κακουχιών από εξορία, «αιφνίδιοι θάνατοι» και «λοιπές περιπτώσεις» παρουσιάζονται στις σελίδες. Τα στοιχεία προήλθαν μέσα από πολυετή έρευνα, έντεκα και πλέον χρόνων, σε δημόσια και ιδιωτικά αρχεία, με τον Δ. Βεριώνη να κάνει ιδιαίτερη αναφορά στο αρχείο της δικηγόρου της Μεταπολίτευσης Φιλάνθης Ψυρρή, που «πρωτοστάτησε ώστε να βρεθούν οι υπαίτιοι των θανάτων». Επίσης, μέσα από συνεντεύξεις και μαρτυρίες βγαίνουν για πρώτη φορά στο φως οι ιστορίες των θυμάτων συνολικά και εξατομικευμένα. Έτσι καταγράφονται 247 κατονομασμένες περιπτώσεις και παρατίθενται πάνω από 250 συνεντεύξεις οικείων, 290 φωτογραφίες και λοιπά στοιχεία. Μεταξύ αυτών αναφέρονται και περιπτώσεις θανάτων από τα Γιάννενα και την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου.
Ο αναπληρωτής καθηγητής Ευρωπαϊκής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Λάμπρος Φλιτούρης τόνισε ότι μέσα από το βιβλίο επιχειρείται μια προσπάθεια να δοθεί μια τεκμηριωμένη απάντηση σε όσους αναπαράγουν μια «φιλοχουντική δεξιά ρητορική, μιλώντας για αθόρυβη ή αναίμακτη δικτατορία, καθώς και ότι στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχαν νεκροί». «Χρήσιμο βοήθημα στην ιστορική έρευνα, σε μια περίοδο που το φάντασμα της Ακροδεξιάς πλανάται στην Ευρώπη», χαρακτήρισε το βιβλίο ο καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Βαλκανικής Ιστορίας Ηλίας Σκουλίδας, ενώ από την πλευρά της η καθηγήτρια Νεότερης και Σύγχρονης Βαλκανικής Ιστορίας Άννα Μανδηλαρά χαρακτήρισε το βιβλίο ως «αρχείο -παρακαταθήκη για τους ιστορικούς» και δανείστηκε λόγια του συγγραφέα από το βιβλίο, λέγοντας ότι «είναι ζήτημα καρδιάς να μην αφήσεις το νεκρό να νεκρωθεί». Στην συζήτηση που ακολούθησε την παρουσίαση, οι περισσότεροι συμφώνησαν πως το βιβλίο ως ιδιωτική πρωτοβουλία έρχεται να αντικαταστήσει τους θεσμούς και πως η έρευνα και η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας έπρεπε να είναι ενασχόληση της κρατικής μέριμνας.
Ένα βιβλίο ανάχωμα στη λήθη και τη φιλοχουντική ρητορική
Τη σκοτεινή περίοδο της Δικτατορίας έχει θέμα το βιβλίο του Δημήτρη Βεριώνη «Θάνατοι στη Χούντα-Δολοφονίες, αντιδικτατορική δράση, ύποπτοι θάνατοι κατά την περίοδο 1967-1974», που παρουσιάστηκε το απόγευμα της Τετάρτης στο «Θυμωμένο Πορτραίτο», σε εκδήλωση που οργάνωσαν ο Τομέας Ιστορίας Νεότερων Χρόνων, το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Νεότερος και Σύγχρονος Κόσμος: Ιστορία, Λαογραφία, Ανθρωπολογία» και το Εργαστήριο Ιστορικής Έρευνας Νεότερων και Σύγχρονων Κοινωνιών, σε συνεργασία με τις Εκδόσεις Τόπος.
