Τις σχολικές σάκες κουβαλώντας στους ώμους ή στα χέρια τους οι μαθήτριες του Γυμνασίου Θηλέων Ιωαννίνων όδευαν προς το σχολείο τους, το οποίο βρισκόταν στη θέση του σημερινού ΙΚΑ στην οδό Παύλου Μελά. Οργασμός από κίνηση στον δρόμο αυτό, ο οποίος παλιά έθαλλε από επιχειρηματικότητα κι από κίνηση, σκεφτόμουν καθώς τον διέσχιζα προχθές, για να φτάσω στα πρακτορεία του ΚΤΕΛ.
Περνώντας από την οδό σταματώ πάντα στο κλειδαμπαρωμένο σπίτι της Ισμήνης Τζαβέλλα, ενός από τα ωραιότερα αρχοντικά των Ιωαννίνων που απόμειναν, το οποίο υποτίθεται ότι θα λειτουργούσε ως επισκέψιμο μουσείο. Εκεί όπου κάποτε δεχόταν η καθηγήτρια Γαλλικών τις μαθήτριές της, τώρα σιωπή. Σταματώ σαν για να αποτίσω φόρο τιμής στο γιαννιώτικο σπάνιο αρχιτεκτόνημα και να θυμηθώ πώς επί δημάρχου του αείμνηστου Μωυσή Ελισάφ είχαν γίνει όμορφες εκδηλώσεις συναυλίες και ποιητικές βραδιές στον κήπο του. Συναισθηματικοί συνειρμοί και για έναν ακόμη λόγο. Στη θέαση του χαλάσματος δίπλα από αυτό το ιστορικό κτήριο, έρχονται στη σκέψη οι μνήμες ενός απλού ραφείου, που βρισκόταν λίγο πιο πέρα κι ήταν σαν καφενείο, πάντα με κόσμο, δεκαετία του 1960.
Δεν μπορώ να προσδιορίσω πού ακριβώς βρισκόταν το περίφημο, γνωστό σε όλους κατάστημα ραπτικής. Πάντως στο χώρο του δεν υπήρχε μόνο ο ράφτης, που έντυνε τους γοητευτικούς Γιαννιώτες με τα κουστούμια της εποχής και οι καλφάδες του, που τον βοηθούσαν, αλλά λειτουργούσε αυτός ως πέρασμα και στέκι νεαρών της εποχής. Ανάμεσα σ’ αυτούς τους θαμώνες του ραφείου, ήταν οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού και του Αβέρωφ, οι οποίοι μετά από καμιά προπόνηση, πέρναγαν για να κάνουν χάζι με τα κορίτσια του γυμνασίου. Και φάνταζαν από μακριά σαν διαφημιστικά ομοιώματα βιτρίνας.
Στάθηκα μπροστά στο χάλασμα, το φάντασμα του επικίνδυνου υπολείμματος σπιτιού και το φωτογράφισα. Βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το μουσείο Τζαβέλλα. Στο πλάι είναι ένας χώρος στη θέση του οποίου υπήρχε άλλο παλιό οίκημα, που κατεδαφίστηκε και τώρα λειτουργεί ως πάρκιγκ, αλλά βρίσκεται εκεί και για άλλες χρήσεις. Δυο περιστέρια φτεροκοπούσαν πάνω από την σαραβαλιασμένη πόρτα και τους τσίγκους της άλλοτε σκεπής. Υπήρχε και μια ασπροκόκκινη ταινία για να θυμίζει απλά την επικινδυνότητα στον διαβάτη, που θα θελήσει να το εξερευνήσει. Ή να εμποδίσει κάποιον περιθωριακό να βρει εκεί το στέκι του.
Πώς το παράτησαν έτσι αυτό το υπόλειμμα σπιτιού; Πολύ γρήγορα θα δούμε να εγείρονται στα χαλάσματα πολυκατοικίες. Αυτά δεν είναι τίποτα, σκέφθηκα, μπροστά σε άλλες κατεδαφίσεις. Που ήταν σωστά κοσμήματα και έγιναν πολυκατοικίες. Είναι εκείνα που εκμεταλλεύτηκαν κάποιοι γνωστοί άγνωστοι εργολάβοι, καταφέρνοντας να τσιμεντοποιήσουν την πόλη προς ίδιον όφελος και τώρα παριστάνουν τους τιμητές. Με τις ευλογίες της πολιτείας, δρούσαν πάντα βέβαια.
Εις το επανιδείν προς άλλες εξερευνήσεις.
