Λυτούς και δεμένους… για τις αχρεωστήτως καταβληθείσες αποδοχές

Αν και η απόφαση δεν έχει καταστεί αμετάκλητη, καθώς υπάρχει η δυνατότητα άσκησης αναίρεσης ενώπιον του Αρείου Πάγου, οι εργαζόμενοι, διά του σωματείου τους, επιδιώκουν να υπάρξει πολιτική απόφαση και να μην αναζητηθούν τα επιπλέον χρήματα που λάμβαναν από το 2014 μέχρι πρόσφατα. Και στην προσπάθειά τους αυτή φαίνεται πως αρχίζουν να αποκτούν συμμάχους, οι οποίοι προφανώς ευελπιστούν να καρπωθούν οι ίδιοι τα πολιτικά οφέλη.
Την αρχή έκανε η «Ανεξάρτητη Δημοτική Πρωτοπορία» διά του επικεφαλής της Νίκου Γκόντα, ο οποίος, στο όνομα της εργασιακής ειρήνης, κάλεσε τον δήμαρχο και τη διοίκηση της ΔΕΥΑΙ να σταματήσουν τη διεκδίκηση των αχρεωστήτως καταβληθεισών αποδοχών.
Κι αν ο Νίκος Γκόντας ως πρώην δήμαρχος και συμπράττων στη δημοτική αρχή έχει δικαίωμα να εκφράζει άποψη για ένα εσωτερικό ζήτημα του Δήμου Ιωαννιτών, δε συμβαίνει, ωστόσο, το ίδιο και με τον βουλευτή Ιωαννίνων Σταύρο Καλογιάννη, ο οποίος παρεμβαίνει στα εσωτερικά του Δήμου και υιοθετεί ουσιαστικά τις απόψεις των εργαζομένων, καταθέτοντας ως αναφορά προς το Υπουργείο Εσωτερικών ένα περσινό γνωμοδοτικό σημείωμα μιας δικηγόρου προς το Σωματείο Προσωπικού της ΔΕΥΑΙ.
Η αναφορά κατατέθηκε από τον κ. Καλογιάννη στις 22 Ιουλίου, ωστόσο ο βουλευτής, για λόγους που ο ίδιος γνωρίζει, επέλεξε να μη δημοσιοποιήσει την πρωτοβουλία του, καίτοι ενημερώνει αναλυτικά τα τοπικά ΜΜΕ για κάθε του δραστηριότητα, ακόμη και για κάποιες που ελάχιστα ενδιαφέρουν το ευρύ κοινό, όπως οι συναντήσεις του στο εξωτερικό στο πλαίσιο της συμμετοχής του σε διάφορες κοινοβουλευτικές επιτροπές.
Η κατάθεση της αναφοράς έγινε γνωστή μόλις χθες, καθώς το Υπουργείο Εσωτερικών απευθύνθηκε προς την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου – Δυτικής Μακεδονίας ζητώντας πληροφορίες πώς έχει το θέμα, ενώ η Αποκεντρωμένη απευθύνθηκε με τη σειρά της προς τον Δήμο Ιωαννιτών. Προφανώς, βέβαια, ο κ. Καλογιάννης δε θα γίνει σοφότερος από την απάντηση που θα δώσει το Υπουργείο Εσωτερικών, ωστόσο η παρέμβασή του έχει τη σημασία της, καθώς φαίνεται ξεκάθαρα η προσπάθεια άσκησης πολιτικής πίεσης σε κάθε επίπεδο, προκειμένου να μην επιστραφούν τα λεφτά στα ταμεία της ΔΕΥΑΙ από τους εργαζόμενους, μέσω της διαδικασίας παρακράτησης από τους μισθούς τους.
Βασικό επιχείρημα των εργαζόμενων είναι ότι λάμβαναν τις επιπλέον αποδοχές καλόπιστα, έχοντας την πεποίθηση ότι ήταν δικαιούχοι αυτών, κάτι που προκύπτει και από τις αρχικές δικαστικές αποφάσεις υπέρ τους. Επίσης, επικαλούνται απρόβλεπτες οικονομικές δυσχέρειες, που θα προκύψουν, με δεδομένο ότι με βάση τις αποδοχές αυτές είχαν διαμορφώσει αντίστοιχα τις οικονομικές τους υποχρεώσεις (στεγαστικά δάνεια, οικογενειακές υποχρεώσεις κ.λπ.).