Το πιο λαμπρό κομμάτι στην Ιστορία του ΠΑΣ είναι η δεκαετία του ’70, όταν η ομάδα των Ιωαννίνων έγινε ο «Άγιαξ της Ηπείρου», άλλαξε επίπεδα και έγινε θρύλος για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Και αν κρατήθηκε όρθια αυτή η ομάδα στις τρικυμίες που πέρασε στα μετέπειτα χρόνια, ήταν το βαρύ όνομα, η φανέλα, η Ιστορία. Σε εκείνη τη δεκαετία ο ΠΑΣ έγραψε σελίδες δόξας και μεγαλείου. Έγινε φόβος και τρόμος μικρών και μεγάλων ομάδων, ειδικά στην καυτή έδρα των «Ζωσιμάδων». Πολλά γεγονότα, εκατοντάδες επιτυχίες, συνθέτουν το κάδρο αυτής της μεγάλης διαδρομής. Ήταν πανίσχυρη ομάδα ο ΠΑΣ, για πολλά χρόνια, με αξιόλογους ποδοσφαιριστές. Οι ποδοσφαιριστές εκείνης της εποχής μπορεί να μην κέρδισαν πολλά χρήματα, όπως γίνεται τώρα, αλλά ευτύχησαν να παίξουν σε γεμάτα από κόσμο γήπεδα, να αποθεωθούν, να γίνουν ινδάλματα, κερδίζοντας τη διαχρονική αγάπη των φιλάθλων για όλη τη ζωή τους.
Δεν ήταν μόνον οι Αργεντινοί μεγάλοι παίκτες, αλλά και πολλοί Έλληνες που στάθηκαν επάξια και εφάμιλλα κοντά τους, χτίζοντας όλοι μαζί, τον θρύλο του «Άγιαξ της Ηπείρου». Ένας από αυτούς και ο αείμνηστος Αλέκος Παπαγεωργίου, που είναι το σημερινό θέμα της στήλης μας, σε ένα αφιέρωμα μνήμης για έναν υπέροχο άνθρωπο και καλό ποδοσφαιριστή, που έφυγε νωρίς, το καλοκαίρι του 2010, σε ηλικία 55 ετών. Αποκτήθηκε το 1977 με μεταγραφή από τη Λαμία, έγινε ένα με την υπόλοιπη ομάδα, δημιούργησε δεσμούς με την πόλη τους οποίους η οικογένειά του διατηρεί και σήμερα. Αγωνίστηκε σε καλά χρόνια στην ομάδα, στην πενταετία 1977-82, με πολλές επιτυχίες στην Α’ Εθνική. Η προσφορά και η γενικότερη συμπεριφορά, έχουν εκτιμηθεί απ’ όλους τους φίλους της τοπικής ομάδας. Σε πολλά παιχνίδια στο διάστημα αυτό ξεχώριζαν στην ενδεκάδα οι τέσσερις….. «Παπ» του ΠΑΣ, ήτοι Παπάζογλου, Παπαγεωργίου, Παπαγγέλης, Παπαχρήστου!
Τα χρόνια περνούν, οι εποχές αλλάζουν, οι μνήμες ξεθωριάζουν από το πέρασμα του χρόνου και καλό είναι να ανασκαλίζουμε κάπου κάπου την ιστορία, να ξεφυλλίζουμε τις σελίδες της, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι. Και περισσότερο να ενθυμούμαστε όσους έφυγαν από τη ζωή, καθώς η οποιαδήποτε αναφορά γι’ αυτούς είναι το καλύτερο μνημόσυνο και η καταγραφή των όσων πέτυχαν στα γήπεδα, είναι συνεισφορά στη συγγραφή της Ιστορίας.
Ο Αλέκος Παπαγεωργίου, είναι βέρος Λαμιώτης. Γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1955, στον συνοικισμό Καλύβια της Λαμίας. Όπως όλοι οι πιτσιρικάδες της εποχής, έτσι και αυτός έπαιζε μπάλα στις αλάνες. Από τις αλάνες έβγαιναν τότε οι μεγάλοι παίκτες. Πολύ γρήγορα έγινε γνωστό το όνομά του, καθώς τα λαγωνικά των ομάδων στις αλάνες των γειτονιών έψαχναν για παίκτες και όχι στα…πέρατα του κόσμου, όπως γίνεται σήμερα, που με τα κιάλια ψάχνεις να βρεις ελληνικό όνομα στις συνθέσεις των περισσότερων ομάδων της Σούπερ Λιγκ. Ο Παπαγεωργίου εντάχθηκε στα τσικό της Λαμίας, μετά στο εφηβικό και στη συνέχεια, με προπονητή τον Ανδρέα Σταματιάδη, πήρε το βάπτισμα του πυρός με την πρώτη ομάδα της Λαμίας και σημαντικούς συμπαίκτες όπως οι Γιαννέλος, Τραχανάς, Πίρτσος, Δούκας, Λέντας, Σκέντζος, Δρίβας, Μακρής και άλλοι.
Ο Λαμιώτης εκπαιδευτικός και συγγραφέας Δημήτρης Αμούντζιας που έγραψε σε δύο γεμάτους τόμους την Ιστορία της ομάδας στη Λαμία, μια πάρα πολύ επίπονη και αξιόλογη δουλειά, μιλώντας στο «ΦΩΣ» θυμίζει τα πρώτα βήματα του Αλέκου Παπαγεωργίου: «Με τον Αλέκο ήμασταν φίλοι και συμμαθητές. Παίζαμε μαζί βόλεϊ στην ομάδα του γυμνασίου, ενώ ήταν πολύ καλός αθλητής και στο αγώνισμα των τριών χιλιάδων μέτρων. Ήταν πολύ καλό παιδί. Παίξαμε μαζί και στην εφηβική ομάδα, αλλά στη συνέχεια προχώρησαν από εκείνη τη φουρνιά και έκαναν σημαντική καριέρα, ο Αλέκος Παπαγεωργίου και ο Κώστας Κουτάς, που εκτός από τη Λαμία έπαιξε μετά στη Λάρισα και στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Εμείς είχαμε περάσει και στο Πανεπιστήμιο και συνεχίσαμε ερασιτεχνικά το ποδόσφαιρο. Ο Αλέκος ξεκίνησε να παίζει αρχικά ως επιθετικό χαφ. Το 1972, ο τότε προπονητής της Λαμίας, ο Ανδρέας Σταματιάδης, σε ηλικία 17 ετών τον έβαλε να παίζει στόπερ με την πρώτη ομάδα. Από τότε έκανε καριέρα στη θέση αυτή, αλλά και σε άλλες θέσεις γιατί ήταν πολυσύνθετος ποδοσφαιριστής. Είχε αλτικότητα, σπουδαίο άλμα, ήταν δυνατό παιδί. Ενώ φαινόταν ότι έπαιζε σκληρά, ποτέ δεν έπαιξε αντιαθλητικά. Αποβλήθηκε μόνο μία φορά σε όλη την καριέρα του σε ένα παιχνίδι Ολυμπιακός – ΠΑΣ Γιάννινα. Ο διαιτητής Σαραλιώτης ομολόγησε το λάθος του. Ήταν πολύ καλό παιδί, απλό παιδί, προσγειωμένο ακόμα και στις εποχές της μεγάλης δόξας του. Όλη η παρέα στο σχολείο περίμενε πότε θα πάρει το πριμ από τη Λαμία ο Αλέκος για να μας κεράσει κουλούρι στο διάλειμμα και κανένα γλυκό το απόγευμα στο ζαχαροπλαστείο. Ήταν ανοιχτόκαρδος, προσιτός σε όλους. Στην εφηβική ομάδα είχε προπονητές τους Παρασκευά Αντωνίου και Γιάννη Μπούκαλη. Όμως στην πρώτη ομάδα τον προώθησε ο Ανδρέας Σταματιάδης. Θυμάμαι ένα μεγάλο ματς με τον Απόλλωνα Αθηνών που είχε υποβιβαστεί από την Α’ Εθνική και έπαιξε στη Λαμία για το πρωτάθλημα Β’ Εθνικής. Ο Αλέκος Παπαγεωργίου ήταν ο κορυφαίος παίκτης του γηπέδου. Έκανε και άλλα σημαντικά παιχνίδια, ώσπου το 1977, σε ηλικία 22 ετών, μεταγράφηκε στον ΠΑΣ Γιάννινα, που ήταν σημαντική ομάδα στην Α’ Εθνική. Πρέπει να πω ότι ο ΠΑΣ εκτός από τα χρήματα για την ομάδα της Λαμίας, έδωσε και 300.000 δραχμές για να δοθούν στον ποδοσφαιριστή, αλλά δεν έφτασαν ποτέ στα χέρια του, δεν τα πήρε ποτέ…».
Στη Λαμία τον έλεγαν…σερίφη
Συμπαίκτης του Αλέκου Παπαγεωργίου τότε στη Λαμία ήταν και ο τερματοφύλακας Τάκης Κατσιφλώρος, που γυρίζοντας στα παλιά είπε στο «ΦΩΣ»: «Με τον Αλέκο ήμασταν φίλοι και συμπαίκτες. Τον φωνάζαμε “σερίφη” γιατί είχε μακριά μαλλιά. Και εγώ την μακρινή κόμη την έχω και σήμερα και ας είμαι 66 χρονών. Τότε όλοι είχαμε μακρύ μαλλί και προσπαθούσαν να μας κουρέψουν οι καθηγητές στο γυμνάσιο. Πολύ καλό παιδί ο Αλέκος, κρίμα που έφυγε νωρίς. Στενοχωρηθήκαμε όλοι πάρα πολύ. Έκανε καριέρα στην Α’ Εθνική, αλλά με τα προσόντα που είχε, θα μπορούσε να παίξει και παραπάνω, σε μεγαλύτερες ομάδες. Ξεκινήσαμε μαζί από τα λεγόμενα τσικό της Λαμίας με προπονητές τους Μπούκαλη και Αντωνίου, τους οποίους είχαμε και γυμναστές στο σχολείο. Πηγαίναμε μαζί στο Β’ Γυμνάσιο Αρένων Λαμίας. Έτυχε μετά να παίξουμε συμπαίκτες δύο χρονιές στη Β’ Εθνική. Έπαιζε στην άμυνα ως στόπερ με λίμπερο τον Κώστα Μακρή. Όπως είπα και πριν, ο Αλέκος Παπαγεωργίου μπορούσε να παίξει και στις μεγάλες ομάδες. Και η Λαμία είχε καλή ομάδα. Τότε παίζαμε στον βόρειο όμιλο της Β’ Εθνικής, κερδίζαμε Ολυμπιακό Βόλου, Δόξα Δράμας, Βέροια, όλες τις ομάδες».
Στα Γιάννινα η απογείωση της καριέρας του
Ο Αλέκος Παπαγεωργίου άρχισε να ξεχωρίζει πολύ γρήγορα με την ομάδα της Λαμίας στη Β’ Εθνική και να κάνει όνομα. Σύμφωνα με στοιχεία από το βιβλίο του Δημήτρη Αμούντζια, στην πενταετία 1972-77 είχε 168 συμμετοχές. Βασικός και αναντικατάστατος. Δεν άργησαν και οι μεταγραφικές προτάσεις από μεγαλύτερες ομάδες, όπως ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός, ΑΕΚ. Οι υψηλές απαιτήσεις των διοικούντων της Λαμίας, ήταν ένα εμπόδιο για την ολοκλήρωση της μεταγραφής. Προφανώς ήταν γραπτό να φορέσει τη φανέλα του ΠΑΣ Γιάννινα και να γνωρίσει μεγάλες στιγμές στο στάδιο «Ζωσιμάδες».
Ο τότε πρόεδρος των Ιωαννίνων Γιώργος Κωνσταντόπουλος δηλώνει στο «ΦΩΣ», πώς πήρε από τη Λαμία τον Αλέκο Παπαγεωργίου: «Ήταν πρόταση του προπονητή μας Αντώνη Γεωργιάδη να πάρουμε με μεταγραφή τον Θανάση Παπάζογλου από τον Άρη και τον Αλέκο Παπαγεωργίου από τη Λαμία. Αυτός είχε μάθει ότι στη Λαμία υπήρχε ένας πολύ καλός ποδοσφαιριστής. Θυμάμαι, παρέα με τον Νίκο Τσίλη, που τον είχα στη διοίκηση, πήγαμε πρώτα στη Θεσσαλονίκη και κλείσαμε τη μεταγραφή του Παπάζογλου. Από τη Θεσσαλονίκη τραβήξαμε για τη Λαμία για να πάρουμε τον Παπαγεωργίου. Φτάσαμε κουρασμένοι μετά τα μεσάνυχτα. Μας περίμενε όλη η διοίκηση. Εμείς ότι ρευστό είχαμε από χρήματα, το δώσαμε στον Άρη. Λέω στους Λαμιώτες θα σας δώσουμε προσωπικές και εγγυημένες επιταγές. Κάπου πήγε να στραβώσει η δουλειά, να μην υπάρξει συμφωνία. Ήθελαν λεφτά τοις μετρητοίς. Τους λέω ότι αν δεν δεχτούν τις προσωπικές μου επιταγές χαλάει τώρα η μεταγραφή, θα φύγουμε για τα Γιάννινα. Προφανώς είχαν ανάγκη από χρήματα, κατάλαβα ότι ορισμένοι διοικούντες στη Λαμία έβαλαν χρήματα στην ομάδα και ήθελαν να τα πάρουν πίσω. Τελικά δέχτηκαν και δώσαμε τα χέρια. Αν θυμάμαι καλά, τον πήραμε με 1.200.000 δραχμές. Ο Αλέκος υπηρετούσε την στρατιωτική θητεία. Μέσω του Αβέρωφ τον έφερα στα Γιάννινα για να είναι κοντά στην ομάδα, του έδωσα και ένα δικό μου διαμέρισμα για να μένει. Έκανε μια πολύ καλή οικογένεια, ήταν καλό παιδί, προσέφερε στην ομάδα και ποτέ δεν μας δημιούργησε κανένα πρόβλημα».
Στον μεγάλο τότε ΠΑΣ Γιάννινα, ο Αλέκος Παπαγεωργίου ευτύχησε να έχει προπονητές τους Αντώνη Γεωργιάδη, Γιάτσεκ Γκμοχ και τον τελευταίο χρόνο, πριν φύγει, τον Γιώργο Σιόντη. Στον «Άγιαξ της Ηπείρου» ήταν η απογείωση της καριέρας του, με 115 συμμετοχές και 4 γκολ στο πρωτάθλημα Α’ Εθνικής Κατηγορίας. Αν προσθέσουμε και τα παιχνίδια Κυπέλλου φτάνει κοντά στις 130 συμμετοχές. Και όλες σε τοπ επίπεδο, δίπλα σε μεγάλους παίκτες, όπως οι Κοντογιωργάκης, Μοντέζ, Γκλασμάνης, Λιάκος, Παπάζογλου, Αλεξάκης, Μπρεντάνος, Παπαχρήστου, Παπαγγέλης, Εσπινόζα, Μπόλος, Μάιπας, Γραμμενιάτης, Ανανιάδης, Σεϊταρίδης, Τσιριμώκος, Πρίσκας, Ανανιάδης, Ράντισιτς, Σοφιάς και άλλοι. Ευτύχησε να αγωνιστεί και στο Βαλκανικό Κύπελλο με αντιπάλους την Παρτιζάν Τιράνων και τη Ριέκα της Γιουγκοσλαβίας.
«Ο κόσμος στα Γιάννινα ξέρει μπάλα»
Για εκείνη τη μεγάλη ομάδα του ΠΑΣ, ο Αλέκος Παπαγεωργίου, το 2009, έναν χρόνο πριν φύγει από τη ζωή, μιλώντας στον Αλέκο Καρύτσα και στην ιστοσελίδα των «Blue Vayeros» είχε πει: «Ο κόσμος με αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή, έχει ένστικτο και ξέρει ποιοι αγωνίζονται για την ομάδα και ποιοι για τον εαυτό τους. Πιστεύω πως την επόμενη χρονιά του το ανταπέδωσα ακόμη περισσότερο μιας και στην πρώτη είχα έναν τραυματισμό. Υπήρχε ταλέντο στην ομάδα, αλλά και ένα ξεχωριστό πάντρεμα των ντόπιων παικτών με εμάς που ήμασταν εκτός Ιωαννίνων, όπως και των ξένων παικτών. Νιώθαμε όλοι σαν να γεννηθήκαμε στα Γιάννινα και ότι είμαστε Γιαννιώτες. Μην ξεχνάτε, ότι τότε οι παίκτες δεν είχαν ελεύθερα συμβόλαια. Ήτανε λοιπόν αναγκασμένοι να είναι τουλάχιστον πέντε με οκτώ χρόνια στην ίδια ομάδα. Δεν άλλαζαν τόσο εύκολα ομάδες κάθε χρόνο. Τώρα δεν υπάρχει αυτό το δέσιμο. Αν βρείτε πάνω από τρία χρόνια να παίζει ένας ποδοσφαιριστής στον ΠΑΣ θα είναι σπάνιο φαινόμενο». Στην ίδια συνέντευξη, σε άλλο σημείο ανέφερε: «Ο κόσμος των Ιωαννίνων ξέρει από μπάλα και αγαπάει το καλό ποδόσφαιρο. Έζησε μεγάλες στιγμές, είναι απαιτητικός, γιατί θυμάται την ομάδα της δεκαετίας του ’70 και μπορεί να συγκρίνει. Είναι σκληροί φίλαθλοι στην κρίση τους γιατί έχουν δει πολύ καλό ποδόσφαιρο. Έχουν δει να κερδίζει ο ΠΑΣ τον Παναθηναϊκό με 4-1, τον Ολυμπιακό με 3-0, την ΑΕΚ με 3-1, τον ΠΑΟΚ και τις άλλες ομάδες. Γι’ αυτό θέλουν να βλέπουν καλό ποδόσφαιρο. Η αίγλη της ομάδας που έπαιζα εγώ ήταν τεράστια. Ακόμα και σε εκτός έδρας παιχνίδια μας σέβονταν όλοι οι φίλαθλοι και η ομάδα είχε αποκτήσει φιλάθλους σε όλη την Ελλάδα. Αυτό το είδα και αργότερα που πήγα στον Απόλλωνα. Και στην Αμερική που πήγαινα με τον ΠΣΑΠ, συναντούσα οπαδούς του ΠΑΣ. Υπήρχε μεγάλος σεβασμός στο όνομα αυτής της ομάδας».
Οι τότε συμπαίκτες του στα Γιάννινα μας είπαν τα καλύτερα για τον ήρωα της σημερινής ιστορίας μας. Ήταν ψυχάρα, είχε λόγο, μπέσα και τα έδινε όλα στο γήπεδο. «Ήταν πάνω απ’ όλα καλό παιδί και άριστος οικογενειάρχης» λέει στο «ΦΩΣ» ο τότε συμπαίκτης του Νίκος Λιάκος, προσθέτοντας: «Είχε πολύ καλές σχέσεις με όλους τους συμπαίκτες, ένα αγαπητό παιδί απ’ όλους μας. Τον ξέρω καλά, γιατί πολλές φορές στα ξενοδοχεία μέναμε στο ίδιο δωμάτιο. Το μεγάλο του προσόν ήταν ότι ήξερε να μαρκάρει, δεν μπορούσαν να τον περάσουν εύκολα οι αντίπαλοι επιθετικοί και επίσης είχε φοβερό επιτόπιο άλμα. Ήταν στόπερ και με λίμπερο τον Παπάζογλου, είχαν ένα καλό δίδυμο».
Μέσω Παναθηναϊκού πήγε στον Απόλλωνα
Με την καθιέρωση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, το καλοκαίρι του 1979, άρχισε να αλλάζει προς το καλύτερο και η μοίρα των ποδοσφαιριστών, που δεν ήταν ισόβια δέσμιοι των ομάδων. Καθιερώθηκαν οι 12ετίες, οι 8ετίες και 5ετίες, όπου ο ποδοσφαιριστής αν είχε αυτά τα χρόνια στην ομάδα του, μπορούσε να αποχωρήσει αν έφερνε από άλλη ομάδα καλύτερη πρόταση. Το καλοκαίρι του 1982, ήταν ιδιαίτερα καυτό για τον Αλέκο Παπαγεωργίου, που συμπλήρωσε πενταετία στον ΠΑΣ και μπορούσε να αποχωρήσει. Αρχικά υπήρξε προφορική συμφωνία με τον Ολυμπιακό με προσωπικές επαφές που έκανε με τον πρόεδρο του ΠΑΣ Γρηγόρη Γουργούλη, ο Σταύρος Νταϊφάς. Όμως μπήκε στο μέσον ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, έδωσε όλα τα χρήματα τοις μετρητοίς και έκλεισε τη μεταγραφή του Παπαγεωργίου, με την προοπτική να δοθεί για έξι μήνες στον Απόλλωνα Αθηνών και στη συνέχεια να μετακομίσει στον Παναθηναϊκό. Όμως στον αγώνα Παναθηναϊκός – Απόλλων, τον Νοέμβριο του 1982, δέχθηκε ένα δυνατό χτύπημα στην περιοχή της καρδιάς από τον Λα Λιγκ και έμεινε για ένα διάστημα εκτός αγωνιστικών χώρων. Με την υποστήριξη της οικογένειας Βαρδινογιάννη έφτασε μέχρι το Λονδίνο, όπου τον εξέτασαν οι καλύτεροι γιατροί και είπαν ότι ήταν κάτι παρωδικό και μπορούσε να συνεχίσει την καριέρα του, όπως και έγινε. Όμως αυτός ο τραυματισμός τον έφερε πίσω και δεν πήγε τελικά στον Παναθηναϊκό, για να συνεχίσει στον Απόλλωνα την καριέρα του. Στην πενταετία 1982-87, με τα χρώματα της «Ελαφράς Ταξιαρχίας» είχε 82 συμμετοχές και 2 γκολ, με σημαντικούς συμπαίκτες όπως οι Παθιακάκης, Γεωργάρας, Φαμπιάτος, Μπόντζος, Δοντάς, Βρεττός, Αντωνίου, Κούκλα, Πουπάκης, Ράμμος, Παντελίδης, Φαν Ντε Κέρκοφ, Καστανός, Προκόβας, Τσιβόγλου, Ποζαπαλίδης, Σβορώνος, Αρδίζογλου (είχε γυρίσει από την ΑΕΚ), Μακροδημήτρης και πολλοί άλλοι. Για λίγο βρέθηκε συμπαίκτης στον Απόλλωνα και με τον Θαλή Τσιριμώκο στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όπως και στον ΠΑΣ Γιάννινα τη σεζόν 1979-80.
«Ο Αλέκος Παπαγεωργίου ήταν ψυχάρα, καλό παιδί και πολύ καλός παίκτης» λέει στο «ΦΩΣ» ο δημοσιογράφος Κώστας Πάσχος που κάλυπτε τότε το ρεπορτάζ του Απόλλωνα στην «Αθλητική Ηχώ», προσθέτοντας: «Έπαιζε στόπερ και με τον Γιώργο Προκόβα έκαναν ένα απέραστο δίδυμο στην άμυνα. Εγώ τον είχα εντοπίσει από πιτσιρικά που έπαιζε στη Λαμία, είχαμε παίξει αντίπαλοι και μετά τον έβλεπα πόσο καλός παίκτης ήταν και στα Γιάννινα. Ως βετεράνοι ποδοσφαιριστές κάναμε και ένα φιλικό παιχνίδι στη μνήμη του».
Μετά τον Απόλλωνα, συνέχισε την καριέρα του σε Αχαρναϊκό, Ρέθυμνο και Αστέρα Περάματος. Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Πανελληνίου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών (ΠΣΑΠ) και μέλος των διοικητικών συμβουλίων, συμμετέχοντας και σε αγώνες του ΠΣΑΠ για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Πάλεψε πολύ για τα δικαιώματα των ποδοσφαιριστών και οφείλουν να του το αναγνωρίσουν. Για να απολαμβάνουν οι σημερινοί ποδοσφαιριστές τα προνόμια και την ανεξαρτησία τους, κάποιοι άλλοι συνάδελφοί τους παλιότερα έδωσαν αγώνες, έκαναν απεργίες, ήρθαν κόντρα με ομάδες και μεγαλοπροέδρους.
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής καριέρας του, ο Αλέκος Παπαγεωργίου δούλεψε ως προπονητής σε πολλές ομάδες. Έφυγε ξαφνικά από τη ζωή στις 25 Μαΐου 2010, προδομένος από την καρδιά του. Η πόλη της Λαμίας τον τίμησε, δίνοντας το όνομά του στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο της περιοχής όπου μεγάλωσε, δηλαδή στο ΔΑΚ Καλυβίων – «Αλέκος Παπαγεωργίου». Άφησε πίσω την σύζυγό του Ρούλη Παπαγεωργίου και τις κόρες τους Ξένια και Γιούλη. Επειδή όπως λένε και τα εκκλησιαστικά βιβλία πεθαίνουν μόνον όσοι ξεχνιούνται, ο Αλέκος Παπαγεωργίου δεν ξεχάστηκε ποτέ και ζει στις αναμνήσεις και τις καρδιές όλων. Τον αγάπησε ο κόσμος και άφησε το στίγμα του σε τρεις σημαντικές ομάδες, Λαμία, ΠΑΣ Γιάννινα και Απόλλωνα Αθηνών.
