Μετά τον Μάη του ‘68, το βαρύ καπάκι εκτινάσσεται. Τα αγόρια και τα κορίτσια που κοιτάζονταν μέχρι τότε σαν μέλη αντίπαλων συμμοριών, έτοιμων ανά πάσα στιγμή να φαγωθούν μεταξύ τους, αλληλοπλησιάζονται εν ειρήνη. Τα σχολεία γίνονται μεικτά, οι παρέες επίσης, η παρθενία σταματά να αποτελεί παντοδύναμο ταμπού, το ίδιο και η ντροπαλοσύνη των κοριτσιών που χαροποιεί τους παραδοσιακούς γονείς τους, η υπεροχή του άντρα πάνω στη γυναίκα αρχίζει και αυτή να αμφισβητείται. Στα parties εκείνου του καιρού η μουσική διευκολύνει ή εκφράζει την διάχυτη και έντονη ερωτική επιθυμία των συμμετεχόντων. I can’t get no satisfaction, I want you, λένε τότε τα τραγούδια. Το πουριτανικό παρελθόν φαίνεται πως έχει τελειώσει και η ελευθερία φαίνεται να έχει νικήσει την αμαρτία. Το ελεύθερο πλέον άτομο δεν έχει άλλο εμπόδιο, εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Στον νέο κόσμο που ανατέλλει, η σεξουαλική ηδονή θεωρείται επιβεβλημένη και όποιος αντιστεκόταν σε αυτήν, θεωρούταν ότι αποτελούσε κατάλοιπο του παλιού κόσμου!
Η σεξουαλική επιθυμία εκείνο τον καιρό ήταν πανταχού παρούσα. Διαβάζαμε Φρόυντ και Βίλχελμ Ράιχ, ο οργασμός θεωρήθηκε δείκτης ψυχικής υγείας αλλά και το κλειδί ερμηνείας τόσο του φασισμού όσο και του σταλινισμού, οι τροτσκιστές και οι αυτοδιαθεσικοί ισχυρίζονταν ότι η ανθρώπινη χειραφέτηση περνούσε μέσα από την απεργία αλλά και το κρεβάτι, ο Φουκώ μίλησε για τη σχέση της σεξουαλικότητας με την εξουσία, ο Ραούλ Βανεγκεν έγραψε τη Βίβλο των Ηδονών, ο Χατζιδάκις την Πορνογραφία, τα στενά jean της βιομηχανικής μόδας ανέδειξαν τις χάρες ενός κρυμμένου μέχρι τότε σώματος, η σεξουαλικότητα ήταν παντού γεμάτη υποσχέσεις! Η λαγνεία είχε κυριεύσει τα σώματα και έκανε τους ανθρώπους να βλέπουν τους άλλους ως μόνιμα αντικείμενα της λαχτάρας τους. Για τη δική τους ικανοποίηση. Στους άλλους έβλεπαν σώμα, στήθος, μηρούς, γλουτούς, το πέος ή την κλειτορίδα. Για τη δική τους ικανοποίηση. Και ήταν αυτονόητο ότι όταν η ερωτική συνεύρεση συντελούταν, όλα όσα συνέβαιναν δεν αφορούσαν τον ενεστώτα της συνάντησής τους, ούτε βέβαια τον μέλλοντα των προσδοκιών τους, όλα ορίζονταν αποκλειστικά από τον παρατατικό μιας διαρκούς σεξουαλικής παρόρμησης και επιθυμίας. Θεωρήσαμε δικαίωμα μας την ηδονή, αναπόσπαστο εξάρτημα του σώματός μας. Αποδεχθήκαμε την αντικειμενοποίηση του άλλου. Το μόνο όμως που έσωσε εμάς τους ανθρώπους και την Καντιανή ηθική της κουλτούρας μας ήταν ότι, όσο αντικειμενοποιούσαμε τον άλλον, τόσο προσφέραμε και εμείς ως αντικείμενο τον εαυτό μας στον άλλον. Η αμοιβαιότητα σε μια πράξη που ξεπερνούσε και τους δύο πρωταγωνιστές- ή περισσότερους συμμετέχοντες μερικές φορές!
Ο 20ος αιώνας δίκαια ονομάστηκε και «αιώνας του σεξ», καθώς στη διάρκειά του η σεξουαλικότητα απέκτησε τεράστια σημασία όχι μόνο στο ιδιωτικό αλλά και στο δημόσιο πεδίο. Οι αντιλήψεις γύρω από το σεξ και τη σεξουαλικότητα φιλελευθεροποιήθηκαν. Είδαμε τις γυναίκες να διεκδικούν μεταξύ άλλων το δικαίωμά τους στην απόλαυση και την αυτοδιάθεση του σώματός τους, να γίνεται αποδεκτό το σεξ εκτός γάμου, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να αποκτούν φωνή και δικαιώματα, η ταυτότητα φύλου να αναγνωρίζεται κοινωνικά και νομικά σε πολλές χώρες κ.ά.
Κάπως έτσι, σιγά-σιγά, γλιστρήσαμε στο τώρα, ένα νεωτερικό τώρα στην Ελλάδα, που χαρακτηρίζεται από την εγγενή αξία της αυτονομίας του ατόμου αλλά φαίνεται να χαρακτηρίζεται επίσης και από την κατακόρυφη πτώση των σεξουαλικών επαφών μεταξύ των ανθρώπων. Σε όλες τις δυτικές κοινωνίες. Οι άνθρωποι, ιδίως οι νεότεροι δεν κάνουν πλέον σεξ. Σε πολλές έρευνες, διεθνείς αλλά και ελληνικές, 1 στους 3 ανθρώπους νεότερης ηλικίας αναφέρει μηδενική σεξουαλική δραστηριότητα κατά το προηγούμενο έτος. Αλλά και όσοι δήλωσαν πως είχαν σεξουαλικές επαφές το χρονικό αυτό διάστημα, ανέφεραν ότι τις είχαν σπανιότερα από ό,τι παλιά. Ανάμεσα στις πιθανές αιτίες αυτού του φαινομένου περιγράφονται η αυξανόμενη δυσκολία των νέων ανθρώπων να περάσουν στην ενηλικίωση, η αυξημένη διαθεσιμότητα του διαδικτύου και των social media που κάνει τη σεξουαλική δραστηριότητα να μην μοιάζει τόσο ελκυστική όπως παλαιότερα και ωθεί στην απουσία σύναψης ερωτικών σχέσεων μεταξύ τους, η αυξημένη ικανότητα αυτοδιάθεσης των γυναικών που μειώνει τη διαθεσιμότητα εμπλοκής τους σε μη ικανοποιητικές σχέσεις, κινήματα όπως το metoo και του δημόσιου θηλασμού που θέτουν προς συζήτηση την έννοια της σεξουαλικής παρενόχλησης και της σεξουαλικής αντικειμενοποίησης…
Το σεξ πλέον, έχοντας ξεχωρίσει από τον γάμο και τον έρωτα, έχει προ πολλού παρατήσει το οικογενειακό του σπίτι και έχει βγει στους δρόμους, όπου περιστασιακοί διαβάτες, που ξέρουν ότι αργά ή γρήγορα οι δρόμοι τους θα χωρίσουν, συναντιώνται για την εμπειρία. Μια εμπειρία που τίποτε δεν την προϋποθέτει, τίποτα δεν την ακολουθεί. Ο οργασμός είναι το ζητούμενο, όχι ο παρτενέρ. Δεν χρειάζονται πλέον συναισθήματα. Το σεξ γίνεται μια εμπειρία που κάνεις πλέον «σε» κάποιον ή κάτι και όχι «με» κάποιον. Ίσως αυτό να εξηγεί και την ειδεχθή βία που συναντά κανείς ενίοτε στις σεξουαλικές συναντήσεις των ανθρώπων!
