Το συνέδριο της Βιέννης 1814-1815 έμεινε γνωστό στη διπλωματική ιστορία για τη μεγάλη του διάρκεια, αλλά και για τις μουσικές εκδηλώσεις, ιδιαίτερα για τις χοροεσπερίδες, που η μία διαδεχόταν την άλλη. Γι’ αυτό τον λόγο πήρε την ονομασία «Το Συνέδριο του Χορεύειν», όταν ένας διπλωμάτης, μιλώντας στο συνέδριο, είπε: «Το συνέδριο δεν προχωράει, χορεύει!» (Le Gongres ne marce pas,il dance).
Το έκτακτο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ θα μείνει στην ιστορία (αν μείνει) για αλλαγές στο καταστατικό, προκειμένου να λύσει οργανωτικά προβλήματα έτσι ώστε να σταματήσουν οι φήμες περί αναβίωσης του παλιού ΠΑΣΟΚ και τέλος να συγχρονιστεί –είπαν- η θητεία της προέδρου με τη θητεία του ΚΙΝΑΛ. Ώστε αυτό λοιπόν ήταν το πρόβλημα της Κεντροαριστεράς; Το έκτακτο συνέδριο ήταν τελικά ένα συνέδριο για να μην προχωράει παραπέρα αλλά να «χορεύει» επί τόπου σε μονοψήφιο ταψί της εκλογικής πίτας; Ή, με άλλα λόγια, πήγαν ν’ αλλάξουν τα πάντα «χορεύοντας» εκτάκτως, συνεδριάζοντας δηλαδή, δίκην πολιτιστικού συλλόγου, για να μην αλλάξει τίποτε; Το έκτακτο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ του περασμένου Σαββατοκύριακου φιλοδοξούσε να προβεί για μια ακόμη φορά, είπαν πάλι, σε ενοποίηση του χώρου. Δυστυχώς, όμως, η εικόνα ενός κατακερματισμένου πολιτικού φορέα χωρίς ουσία, με συνθήματα του παλιού καιρού, χωρίς ενιαίο πολιτικό λόγο, εξακολουθεί να αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό του.
Είχαμε γράψει σε ένα από τα πολλά Υστερόγραφα, αναφερόμενα στον πολύπαθη χώρο της Κεντροαριστεράς και την πολυδιάσπασή του: «Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι λαλούν πολλοί κοκόροι, το πρόβλημα είναι ότι λαλούν και φάλτσα. Έτσι σίγουρα αργεί να ξημερώσει. Άλλωστε, στον χώρο πάντα ακολουθούσαν το χειμερινό ηλιοστάσιο. Βαρυχειμωνιά». Ο χώρος του Κέντρου ανέκαθεν στην Ελλάδα είχε και έχει ως ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την πολυδιάσπαση. Μία από τις βασικές αιτίες της πολυδιάσπασης είναι η ύπαρξη φυγόκεντρων δυνάμεων, που λειτουργούν στον χώρο λόγω της «πολυτασικής» ιδιομορφίας του. Κεντρώες, σοσιαλδημοκρατικές αλλά ακόμη και κεντροδεξιές τάσεις -συγκαλυμμένες ή όχι- υπό την «ομπρέλα» του, είναι επόμενο να ανταγωνίζονται για ζωτικό χώρο ή για την επικράτηση. Σε αυτή την περίοδο της κρίσης οικονομίας και θεσμών, που διέρχεται ακόμη η χώρα, ο κατακερματισμός του Κέντρου αποτελεί «πολυτέλεια» και -αν μη τι άλλο- οι ευθύνες των πολιτικών, που κινούνται στον χώρο και αδυνατούν να συνεννοηθούν, είναι τεράστιες, έστω και αν δεχτεί κανείς ότι η ιδεολογική ανησυχία είναι φυσικά θεμιτή ως έναν βαθμό, όπως ακόμη θεμιτή είναι και η όποια προσωπική φιλοδοξία του κάθε στελέχους, αρκεί να μην αποτελεί τροχοπέδη στην πορεία της παράταξης.
Διαφορά με τον συντηρητικό χώρο, μεταξύ άλλων, αποτελεί και το γεγονός ότι στον χώρο της Κεντροαριστεράς η ύπαρξη ενός ηγέτη, που θα συσπειρώσει τις τάσεις που επικρατούν στο Κέντρο, είναι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αναγκαία, ενώ δεν είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη συντηρητική παράταξη, αφού –κατά τα γνωστά άλλωστε- η εξουσία ή ο πόθος για την εξουσία συγκρατεί και συγκροτεί ένα συμπαγές ευάριθμο ποσοστό γύρω στο 25% με 30%, που δεν το απασχολεί τέτοιου είδους πολιτικές –ιδεολογικές ανησυχίες, ανεξάρτητα από το ποιος είναι στην ηγεσία της. Δεν είναι τυχαίο ότι, ενώ για την οικονομική κρίση ευθύνεται ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, στον βαθμό που αναλογεί στην κάθε παράταξη, η ΝΔ, αν και κυβέρνησε τη χώρα σε κρίσιμες περιόδους με τις ευθύνες που της αναλογούν και είναι πολλές, όχι μόνο δεν διαλύθηκε, αλλά κυβέρνησε το 2012 και κυβερνά πάλι σήμερα.
Ας μην αναθεματίζουν οι «υπεύθυνοι» του ΚΙΝΑΛ, του πρώην ΠΑΣΟΚ δηλαδή, τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς επίσης και τις αυτομολήσεις δικών του στελεχών. Η πολυσυλλεκτικότητα αποτελεί κανόνα για όλα τα κόμματα. Ας πάψουν να χορεύουν τον χορό του Ζαλόγγου και ας δουν κατάματα την πραγματικότητα. Έχουν άλλωστε έναν λόγο να πουν στους πάνω από 200.000 ψηφοφόρους, οι οποίοι πήγαν να στηρίξουν με δημοκρατικές διαδικασίες και με την ψήφο τους ένα νέο ξεκίνημα της παράταξης, χωρίς χορούς κυκλωτικούς και άλλους τέτοιους συνεδριακούς. Η νέα Κεντροαριστερά, την οποία ευαγγελίζονται, δεν περνά από παρόμοιους δρόμους. Θέλει όραμα, αλήθεια και δυναμική, που θα κινητοποιήσει έναν ολόκληρο κόσμο του Κέντρου, που βρίσκεται πελαγωμένος μεταξύ συντηρητικής παράταξης και ΣΥΡΙΖΑ. Διεξόδου μη υπάρχοντος, κάπως έτσι φτάνει ο σ. Αλέξης στο 31,53%. Τα όσα παραπάνω εκθέτουμε δεν απευθύνονται μόνο στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, αλλά και στους λοιπούς «χορευτές» συνέδρους πάσης μορφής και στόχων.
