Με την προβολή ενός σπάνιου ντοκιμαντέρ με τίτλο «Βερολίνο η συμφωνία μιας μεγαλούπολης» έκλεισε ο πέμπτος κύκλος «Φιλοσοφία και κινηματογράφος», μια συνεργασία του Πανεπιστημίου και του δήμου Ιωαννίνων, στην οποία φέτος συμμετείχε και η Αρχιτεκτονική σχολή του Πανεπιστημίου. Οι προβολές όλων των κινηματογραφικών προβολών τις οποίες πάντα ακολουθούσαν ενδιαφέρουσες ομιλίες προσκεκλημένων καθηγητών και συζητήσεις με το κοινό, έγιναν στο κτίριο όπου στεγάζεται η Αρχιτεκτονική Σχολή, πρώην Παπαζόγλειος Υφαντική Σχολή.
Το πρόγραμμα είχε τη στήριξη του Ριζαρείου Ιδρύματος. Υπεύθυνοι είναι οι καθηγητές Λία Μελά, Στάθης Παπασταθόπουλος και Μαρία Κριαρά.
Την Πέμπτη στην αποχαιρετιστήρια συνάντηση η σύνθεση ήταν φτωχή, αλλά ο κόσμος αρκετός. Έλειπαν δύο από τους πρωτεργάτες αυτής της ωραίας πρωτοβουλίας, η οποία χαιρετίστηκε και με την παρουσία αρκετών Γιαννιωτών, η κ. Μελά και ο κ. Παπασταθόπουλος και ένας εκ των ομιλητών ο κ. Γιώργος Σαγκριώτης. Παρών ο κ. Δημήτριος Καρύδας. Το Πανεπιστήμιο να έρθει πιο κοντά στην πόλη, αυτός ήταν και ο κυρίαρχος σκοπός, που ήταν μια προσδοκία ετών από τους δημότες.
Η βουβή ταινία-ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Γουώλτερ Ρούτμαν περιγράφει την καθημερινότητα του Βερολίνου, εν έτει 1927. Αφαίρεση και τεκμηρίωση ήταν τα δυο στοιχεία της περιήγησης στη μνημειακή μεγαλούπολη, όπως τονίστηκαν από τον κύριο ομιλητή κ. Καρύδα και την κ. Κριαρα, η οποία τον παρουσίασε μετά το τέλος της προβολής.
Ένας γάμος, μια κηδεία, οι σιδηρόδρομοι, τα βαγόνια, οι φτωχοί, οι πλούσιοι, ο λούστρος που γυαλίζει τα υποδήματα των περαστικών, ο τροχονόμος που ρυθμίζει την κίνηση, τα αυτοκίνητα της εποχής, το τυπογραφείο μιας εφημερίδας, οι βιτρίνες των καταστημάτων και η εν γένει ζωή των ανθρώπων μιας πόλης, ως και οι ρυθμοί της με την υπόκρουση μιας θεσπέσιας κλασικής μουσικής. Ενδόμυχα γίνεται η σύγκριση με την Ελλάδα εκείνης της εποχής, αλλά και με την πόλη μας. Είναι εκείνες οι απλές συζητήσεις, οι προβληματισμοί των ανθρώπων, που παρακολουθούν μια ταινία και οι απορίες τους εν τέλει.
Έχουμε να τονίσουμε τούτο από όλη αυτή τη διαδικασία. Μερικές φορές, συμβαίνει ο λόγος να μην γίνεται κατανοητός, λόγω άρθρωσης του ομιλητή ή ίσως εξ αιτίας έλλειψης μικροφώνου, ή και γιατί ο ίδιος πλατειάζει, ως άριστος γνώστης του θέματος με τον απλό θεατή, να χάνεται μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα. Κι αυτό κουράζει. Είναι μια παράμετρος, την οποία ας έχουν υπόψη τους οι διοργανωτές.
