Τα περισσότερα χρόνια ήταν στη Β’ Εθνική, με πολλές δυσκολίες, αλλά αυτός έμεινε πιστός στην ομάδα, γιατί, όπως λέει σήμερα στο «ΦΩΣ» ήταν πρώτα οπαδός και μετά παίκτης του «Άγιαξ της Ηπείρου». Σημειώνει επίσης, ότι τον πικραίνει πολύ η σημερινή κατάσταση στον ΠΑΣ, επιρρίπτει ευθύνες στη σημερινή ιδιοκτησία, αλλά τονίζει ότι αυτή η ομάδα δεν θα χαθεί ποτέ, γιατί την στηρίζει ο κόσμος και αφού περάσει τις δύσκολες καταστάσεις θα βρεθεί πάλι ψηλά. Παράλληλα, ο Θανάσης Μπουτσουρής, που είναι και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου βετεράνων ποδοσφαιριστών, μας λέει ενδιαφέρουσες ιστορίες από το παρελθόν. Ακόμα και όταν χρειάστηκε στη δεκαετία του ’90 να ταξιδέψουν οι παίκτες με δικά τους αυτοκίνητα στο Άργος για να μην μηδενιστεί η ομάδα!
Τι θέση έχεις στον σύλλογο βετεράνων ποδοσφαιριστών του ΠΑΣ;
Συμμετέχω στα παιχνίδια ως ποδοσφαιριστής, είμαι μέλος του διοικητικού συμβουλίου και έχω αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις. Αγαπώ την ομάδα και θέλω να ακούγεται το όνομά της.
Πόσα χρόνια έχετε τον σύλλογο;
Φέτος συμπληρώνει 25 χρόνια με πολλούς φιλικούς αγώνες για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Κάναμε στα Γιάννινα και δύο μεγάλα φιλικά παιχνίδια, με την Μπαρτσελόνα για τα προσφυγόπουλα και με τον Άγιαξ επειδή λένε και την ομάδα μας «Άγιαξ της Ηπείρου».
Στο μέλλον προβλέπεται κάτι άλλο, κάποιο άλλο μεγάλο παιχνίδι;
Κάναμε προσπάθειες να κλείσουμε και ένα ακόμη φιλικό με μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα αλλά επί του παρόντος δεν έκλεισε η συμφωνία. Πέρα όμως από τα σημαντικά αυτά παιχνίδια, εμείς πηγαίνουμε σε κάθε περιοχή που μας καλούν, προκειμένου να βοηθήσουμε κάποιο κοινωνικό ίδρυμα ή κάποιον συνάνθρωπό μας.
Ποιος είχε αυτή την ωραία ιδέα για το φιλικό με τον Άγιαξ;
Πάνω στις συζητήσεις που κάναμε σε διάφορες μαζώξεις, έπεσε αυτή η ιδέα για το φιλικό, που είχε έναν ιδιαίτερο ιστορικό συμβολισμό για τον ΠΑΣ Γιάννινα. Και αφού συμφωνήσαμε όλοι, ξεκινήσαμε τις προσπάθειες για να βρούμε τα πρόσωπα κλειδιά που θα μας βοηθούσαν να έρθουμε σε επαφή με τους βετεράνους του Άγιαξ.
Πώς τους βρήκατε;
Απευθυνθήκαμε στον πρόεδρο της ΕΠΣΗΠ Κώστα Βρακά που ήταν και στη διοίκηση της ΕΠΟ να μας φέρει σε επαφή με τον Τζον φαν΄τ Σχιπ που είχε αγωνιστεί στον Άγιαξ, ενώ είχε περάσει και από την Εθνική Ελλάδας. Πράγματι, μιλήσαμε με τον Τζον φαν΄τ Σχιπ, είχαμε και έναν συμπατριώτης μας στην Ολλανδία, τον Αντώνη Σιόντη, και μέσω αυτών κλείσαμε το παιχνίδι που έγινε τον Ιούλιο 2022 στα Γιάννινα.
Είχες προλάβει στην ενεργό δράση τους παίκτες του Άγιαξ που παίξατε;
Τον αρχηγό τους, τον Σάακ Σβαρτ και τον τερματοφύλακα Χάιντς Στούι, που ήταν στην ομάδα του Κρόιφ που αντιμετώπισε τον Παναθηναϊκό στο Γουέμπλεϊ το 1971, δεν τους πρόλαβα. Τους νεότερους σε ηλικία τους θυμάμαι στα γήπεδα. Είχαμε και προπονητή στον ΠΑΣ τον Μπάρι Χούλσοφ, που ήταν σε εκείνη τη μεγάλη ομάδα.
Τι σου έμεινε περισσότερο από αυτά τα μεγάλα φιλικά με Μπαρτσελόνα και Άγιαξ;
Κρατώ τις εικόνες με το γεμάτο από κόσμο στάδιο «Ζωσιμάδες». Δυστυχώς αυτός ο κόσμος απογοητεύθηκε από τη σημερινή ομάδα και δεν πάει στο γήπεδο. Βλέπουμε παιχνίδια του ΠΑΣ με λίγους φιλάθλους. Αυτό μας πονά πολύ. Γιατί εμείς μεγαλώσαμε στα Γιάννινα, παίξαμε σε δύσκολες εποχές για τη φανέλα και για τον κόσμο. Όμως πίκραναν τον κόσμο, τον έδιωξαν στην ουσία από το γήπεδο.
«Η ομάδα χρειάζεται νέον επενδυτή»
Μιας και το έφερε τώρα η κουβέντα, πώς βλέπεις τον σημερινό ΠΑΣ Γιάννινα;
Δυστυχώς, είναι εγκλωβισμένος σε μια κατάσταση που δεν οδηγεί πουθενά. Με πίκρα θα πω, ότι δεν βλέπω να έχει μέλλον αυτή η ομάδα αν δεν αλλάξει άμεσα κάτι και το πρόβλημα είναι καθαρά ιδιοκτησιακό. Ο ΠΑΣ θα χρειαστεί επενδυτή που θα βάλει χρήματα για να ξεπεράσει τη σημερινή δύσκολη κατάσταση. Κάθε χρόνο η ομάδα πάει και χειρότερα και δεν ξέρουμε ποια θα είναι η τελική της κατάληξη.
Γιατί είχε αυτή την πτώση τα τελευταία χρόνια;
Όσο ήταν στα πράγματα ο αείμνηστος πρόεδρος Γιώργος Χριστοβασίλης, η ομάδα ήταν σε καλά αγωνιστικά επίπεδα, σταθεροποιήθηκε στη Σούπερ Λιγκ, βγήκε και στην Ευρώπη. Τα παιδιά δεν είχαν την εμπειρία του πατέρα τους και έκαναν το λάθος να συνεχίσουν στην ομάδα ενώ έπρεπε μετά τον θάνατο του πατέρα τους να πουλήσουν την ΠΑΕ και να αποχωρήσουν. Προφανώς δεν αντιλήφθηκαν ότι ο ΠΑΣ είναι μεγάλη ομάδα, είναι αυτό που λέει ο κόσμος είναι μεγάλο καράβι. Δεν τα υπολόγισαν καλά και βρέθηκε η ομάδα να είναι κομπάρσος στη Β’ Εθνική.
Δεν βλέπεις κάποιο φως στο τούνελ;
Και εγώ στον ΠΑΣ αγωνίστηκα σε δύσκολα χρόνια. Δεν θα χαθεί ο ΠΑΣ Γιάννινα. Θα κάνει τον κύκλο του, θα δυσκολευτεί κάποια χρόνια και στο μέλλον κάτι καλύτερο θα βρεθεί. Όλες οι ομάδες έκαναν κύκλους περνώντας από δύσκολες καταστάσεις. Όσες είχαν κόσμο και βαριά φανέλα άντεξαν στα δύσκολα και κάποια στιγμή βρήκαν τον δρόμο τους.
Βλέπεις το ποτήρι ότι είναι μισογεμάτο;
Υπάρχει ο κόσμος στα Γιάννινα που δεν θα εγκαταλείψει ποτέ αυτή την ομάδα. Και με τη σημερινή κατάσταση αν ο κόσμος έβλεπε κάτι καλό, θα στήριζε την προσπάθεια. Αν αύριο έρθει ένας νέος επενδυτής θα έχει χιλιάδες κόσμου στο πλευρό του και όλη την πόλη μαζί του. Μπορεί να περάσει κάποια δύσκολα χρόνια ο ΠΑΣ αλλά θα βρει τον σωστό προσανατολισμό. Γι’ αυτό ως βετεράνοι θέλουμε να κάνουμε ένα σημαντικό φιλικό για να γεμίσει το γήπεδο και να δείξουμε ότι αυτός ο κόσμος δεν εγκαταλείπει ποτέ την ομάδα και είναι η μεγάλη δύναμή του.
Ποια περίοδο αγωνίστηκες στον ΠΑΣ Γιάννινα;
Αγωνίστηκα από το 1989 μέχρι το 1998. Την πρώτη χρονιά που πήγα, τη σεζόν 1989-90, καταφέραμε και ανεβήκαμε στην Α’ Εθνική. Μάλιστα η άνοδος εξασφαλίστηκε στο τελευταίο παιχνίδι που κερδίσαμε στη Θεσσαλονίκη τον Μακεδονικό 2-1 και το νικητήριο τέρμα σημείωσα εγώ. Την ίδια ώρα έπαιζε και η Καστοριά στην έδρα της με την Καλλιθέα που είχε υποβιβαστεί. Αν κέρδιζε η Καστοριά θα έβγαινε αυτή στην Α’ Εθνική. Όμως έφερε ισοπαλία με την Καλλιθέα 1-1 και βγήκαμε εμείς.
«Μας έκανε μια άνοδο δώρο η Καλλιθέα»
Εκείνο το ματς Καστοριά – Καλλιθέα, είχε συζητηθεί πολύ εκείνο τον καιρό. Εσύ άκουσες καμία ιστορία γι’ αυτό;
Και όταν πήγα με μεταγραφή για έναν χρόνο στην Καστοριά, δεν το είχαν χωνέψει πώς έχασαν την άνοδο μέσα από τα χέρια τους. Δεν μπόρεσαν να κερδίσουν την Καλλιθέα που πήγε με 13 παίκτες στην Καστοριά. Ακόμα και σήμερα το έχουν απωθημένο. Πολλά ακούγονται, αλλά τι έγινε, αν έγινε, κανένας δεν ξέρει. Είτε έγινε είτε δεν έγινε, η ιστορία δεν αλλάζει. Εμάς σαν ΠΑΣ Γιάννινα μας ήρθε ως δώρο από την Καλλιθέα μια άνοδος στην Α’ Εθνική την οποία δεν περιμέναμε.
Εσείς πιστεύατε ότι θα αυτοκτονούσε η Καστοριά και θα γινόταν αυτή η ανατροπή;
Εμείς είπαμε τι είχαμε τι χάσαμε… Έτσι κι αλλιώς η χρονιά φαινόταν χαμένη. Είπαμε, πάμε για νίκη στη Θεσσαλονίκη επί του Μακεδονικού και αν μας κάτσει η άνοδος θα πανηγυρίσουμε. Πιστεύαμε ότι μπορούσαμε να κερδίσουμε τον Μακεδονικό, όπως και έγινε, αλλά δεν πιστεύαμε ότι δεν θα κέρδιζε η Καστοριά.
Πώς ζήσατε αυτή την ανατροπή να πάτε από την κόλαση στον παράδεισο;
Είχε και ο Μακεδονικός καλή ομάδα, μας δυσκόλεψε πολύ. Όμως και ο ΠΑΣ είχε καλή ομάδα με σημαντικούς ποδοσφαιριστές. Το δικό μας παιχνίδι στη Νεάπολη είχε τελειώσει νωρίτερα. Κερδίσαμε με σκορ 2-1 αλλά η άνοδος θα ερχόταν αν δεν κέρδιζε η Καστοριά. Μείναμε μέσα στο γήπεδο και ακούγαμε από ένα τρανζιστοράκι τα τελευταία λεπτά του αγώνα Καστοριά – Καλλιθέα που ήταν 1-1. Φοβερή αγωνία μέχρι να τελειώσει το παιχνίδι. Μόλις ακούσαμε τον σπίκερ να λέει ότι έληξε ισόπαλο 1-1, κοντέψαμε να βάλουμε φωτιά στα αποδυτήρια.
Το απρόβλεπτο είναι και το καλύτερο.
Στα αποδυτήρια έγινε ένας χαμός, άρχισαν τα μπουγέλα με το νερό, δεν είχαμε σαμπάνιες να ανοίξουμε. Είχαμε τρελαθεί. Με το λεωφορείο αντί να γυρίσουμε από τη Νεάπολη για τα Γιάννινα πήγαμε στον Λευκό Πύργο. Εκεί ήρθαν και Γιαννιώτες φοιτητές και στήσαμε ένα πανηγύρι. Γυρίσαμε μετά τα μεσάνυχτα στα Γιάννινα, μας περίμενε η διοίκηση και ξενυχτήσαμε στα μπουζούκια.
Υποβιβάστηκε όμως η ομάδα και άρχισαν τα δύσκολα χρόνια, έτσι δεν είναι;
Στη δεκαετία του ’90 που αγωνίστηκα και εγώ, περάσαμε δύσκολα χρόνια, αλλά πάντα είχαμε καλή ομάδα αγωνιστικά. Αγωνίστηκαν και πολλοί Γιαννιώτες ποδοσφαιριστές που είχαν μια άλλη σχέση με τον κόσμο. Και ο κόσμος μας στήριζε, ήταν δίπλα μας, γιατί έβλεπε ότι προσπαθούσαμε, παλεύαμε για τη φανέλα, ματώναμε. Και οι άλλοι παίκτες που ήρθαν από άλλες περιοχές δέθηκαν μαζί μας. Τώρα, όχι μόνον στον ΠΑΣ, αλλά γενικά στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει η συναισθηματική σχέση παικτών και φιλάθλων. Πηγαίνεις σε ένα γήπεδο και είναι σαν να βλέπεις κινηματογράφο.
«Πήγαμε με δικά μας αυτοκίνητα στο Άργος»
Είναι αλήθεια ότι πήγατε και σε εκτός έδρας παιχνίδι με τα δικά σας αυτοκίνητα;
Πήγαμε στο Άργος να παίξουμε με τον Παναργειακό με τα αυτοκίνητά μας σε ένδειξη διαμαρτυρίας γιατί μας όφειλαν χρήματα. Και αποχές κάναμε από τις προπονήσεις, αλλά στο γήπεδο τα δίναμε όλα. Είχαμε πάντα καλή ομάδα. Στην Α’ Εθνική, τη σεζόν 1990-91 στον α’ γύρο ήμασταν στην 7η θέση και μετά δεν αντέξαμε. Και τα επόμενα χρόνια στη Β’ Εθνική, ειδικά τη σεζόν 1993-94 που ήταν και οι Σέρβοι Μουφ και Μιλόγεβιτς, είχαμε ομαδάρα. Κοντέψαμε να αποκλείσουμε τον Άρη στα προημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας. Υπήρχαν οικονομικά προβλήματα που δεν άφηναν την ομάδα να ηρεμήσει.
Πες μας κάποια σημαντικά παιχνίδια με τον ΠΑΣ.
Για μένα προσωπικά ήταν το παιχνίδι με τον Μακεδονικό, που αναφέραμε και πριν, όπου σημείωσα το γκολ της νίκης. Επίσης δεν ξεχνώ το ματς με τον Ολυμπιακό, τον Νοέμβριο του 1990. Ήμουν 21 χρονών, δεν είχα παίξει άλλη φορά σε γήπεδο με τόσο κόσμο. Χάσαμε με σκορ 3-0. Θυμάμαι, ότι ήταν το πρώτο ματς που έπαιξαν οι Προτάσοφ, Λιτόφτσεγκο και Σάβιτσεφ με προπονητή τον Μπλαχίν. Δεν έπεφτε καρφίτσα στο Καραϊσκάκη.
Θα έλεγα ότι είσαι ένας σκαπανέας του ΠΑΣ Γιάννινα. Έχεις 152 συμμετοχές σε μια δύσκολη δεκαετία όπως αυτή του ’90. Πώς άντεξες τόσα χρόνια;
Ήμουν πρώτα οπαδός του ΠΑΣ και μετά ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Γιάννινα. Στο μυαλό μου ήταν οι παιδικές αναμνήσεις, όταν με είχε στην αγκαλιά του ο πατέρας μου στα τσιμέντα του σταδίου «Ζωσιμάδες» και έβλεπα τη μεγάλη ομάδα από το 1975 και μετά που μπορούσα να έχω στο μυαλό παραστάσεις. Έτσι ένιωθαν και τα άλλα παιδιά από τα Γιάννινα. Αγαπούσαμε την ομάδα, ήταν μεγάλη τιμή που φορούσαμε τη φανέλα του ΠΑΣ. Γι’ αυτό υπομείναμε όλες τις δύσκολες καταστάσεις. Όταν μας έφταναν στο αμήν μπορεί να κάναμε αποχή από τις προπονήσεις, αλλά φτάσαμε στο σημείο να πάρουμε τα αυτοκίνητά μας και να πάμε στο Άργος για να μην μηδενιστεί η ομάδα. Γι’ αυτό είχαμε πολύ κόσμο στο γήπεδο ακόμα και όταν παλεύαμε για να μείνουμε στη Β’ Εθνική. Ο κόσμος εκτιμούσε ότι δεν ήμασταν εμείς το πρόβλημα και εμείς κάναμε το παν για την ομάδα.
Θυμάσαι τους παλιούς ποδοσφαιριστές;
Θυμάμαι πιτσιρικάς τους Λίσα και Αλβαρέζ, με έκανε εντύπωση τα μακριά μαλλιά που είχαν. Θυμάμαι και τον Κοντογιωργάκη γιατί έπαιζε περισσότερο στη γραμμή. θα μου μείνει αξέχαστο ένα ματς με τον ΠΑΟΚ, το οποίο είδα από την ταράτσα μιας πολυκατοικίας, όπου κάθε πέντε με δέκα λεπτά έμπαινε γκολ. Μας κέρδισε 5-4 ο ΠΑΟΚ. Είναι στο μυαλό μου αποτυπωμένη η φιγούρα του Εσπινόζα.
Πώς βρέθηκες στον ΠΑΣ;
Ξεκίνησα από μικρός στον Ατρόμητο Ιωαννίνων με προπονητή τον Στάθη Τσανακτσή, πρόεδρο τον Στέφανο Μάντζιο και γενικό αρχηγό τον Πάνο Μάντζιο. Ο Ατρόμητος τότε ήταν το πιο οργανωμένο σωματείο στα Γιάννινα. Από εκεί πήγα στον Ερασιτέχνη ΠΑΣ, γιατί τότε δεν υπήρχαν ομάδες Νέων, έχοντας προπονητή τον Αλφρέδο Γκλασμάνη. Και το 1989 έγινα επαγγελματίας.
Θρυλικό όνομα ο πρώτος προπονητής σου, ο Στάθης Τσανακτσής, έπαιξε και στην Εθνική το 1956. Ξέρεις την Ιστορία του;
Μας έλεγε ιστορίες από όσα έζησε στον Απόλλωνα Αθηνών, στην Εθνική και στον Ολυμπιακό. Μας έδινε και συμβουλές. «Όποιος πάει στα μπουζούκια και στα μπαρ δεν έχει θέση στο ποδόσφαιρο» μας έλεγε πάντα.
«Είχαμε περιπέτεια όταν πήγαμε στην Τουρκία»
Πες μας και καμία άλλη ιστορία από αυτές που πέρασες στον ΠΑΣ.
Ξέχασα να πω πριν ότι τη σεζόν 1993-94 παίξαμε και στο Βαλκανικό Κύπελλο. Νομίζω ότι δεν είχε δηλώσει συμμετοχή ο Ηρακλής και έβαλαν τον ΠΑΣ. Παίξαμε πρώτα στην Αλβανία με τη Μπέσα Καβάγια, όπου έβαλα και εγώ γκολ. Κερδίσαμε εκεί 3-1 και 2-0 στα Γιάννινα. Τον Μάιο του 1994 παίξαμε στην Τουρκία με την Σάμψουνσπορ. Εκεί να δεις περιπέτεια. Πήγαμε αεροπορικώς από Αθήνα – Κωνσταντινούπολη και μετά με λεωφορείο, έξι ώρες δρόμο, ταξιδέψαμε οδικώς στη Σαμψούντα. Δεν υπολόγισαν καλά τις αποστάσεις και φτάσαμε τις πρώτες πρωινές ώρες όπου το εστιατόριο στο ξενοδοχείο ήταν κλειστό όπως και στην πόλη ήταν όλα κλειστά. Τη βγάλαμε με κάτι σάντουιτς που είχαμε.
Προπονητής ήταν ο Βασίλης Κωνσταντίνου;
Ναι ο κύριος Κωνσταντίνου, αλλά δεν ήρθε μαζί μας στην Τουρκία. Παραμονές του αγώνα μας έκανε προπόνηση ο Κώστας Γκλίναβος που ήταν συνοδός μας εκ μέρος της διοίκησης και αυτός κάθισε και στον πάγκο. Χάσαμε 2-0 και το βράδυ ο Γκλίναβος μας πήγε σε ένα καμπαρέ όπου για πρώτη φορά είδαμε χορό κοιλιάς. Ήταν το τελευταίο παιχνίδι της σεζόν και ξενυχτήσαμε μέχρι το πρωί με τις χορεύτριες.
Έκανες δύο μεταγραφές σε Δόξα Δράμας και Καστοριά. Οι εμπειρίες απ’ αυτές τις ομάδες;
Πήγα για ένα εξάμηνο στη Δόξα με πρόεδρο τον Χαραλαμπίδη, προπονητή τον Τσεβρετζή και γενικό αρχηγό τον Τσιτσόπουλο. Ιστορική ομάδα και η Δόξα. Όπου και αν παίζαμε είχαμε έναν σεβασμό από τις αντίπαλες ομάδες. Για έναν χρόνο πέρασα και από την Καστοριά στη Β’ Εθνική, με προπονητές τους Κόπανο και Αργυρό. Δυστυχώς και οι δύο αυτές ομάδες αγωνίζονται στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα.
Διατηρείς τις φιλίες που έκανες από το ποδόσφαιρο;
Με τον Γιάννη Τάτση γίναμε και κουμπάροι, αυτός μας στεφάνωσε. Καλός προπονητής και απορώ γιατί δεν τον πήραν στον ΠΑΣ Γιάννινα. Φίλος καλός είναι ο Χρήστος Μάστακας, όπως καλές σχέσεις έχω με όλα τα παιδιά. Με τον σύλλογο βετεράνων είμαστε μια καλή παρέα όλοι μαζί. Έχουμε και εξαιρετικό πρόεδρο, τον Δημήτρη Κλείτσα, που ανέβασε επίπεδα τον σύλλογό μας.
