Την πρώτη φορά που επενέβησαν τα ΜΑΤ στο Ελληνικό τα λιγοστά επεισόδια σημειώθηκαν μεταξύ της τεράστιας αστυνομικής δύναμης και μιας μικρής δύναμης αντιεξουσιαστών που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις. Και τότε οι διμοιρίες ήταν πάρα πολλές για πολύ μικρή αντίσταση. Στο δήμο Κατσανοχωρίων ο δήμαρχος είναι μετριοπαθής και παρακολουθούσε κυρίως εκ του μακρόθεν. Η πολιτική στήριξη των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ (τόσο εύκολη και ανέξοδη όταν την έδιναν και τόσο εφήμερη όταν κέρδισαν την εξουσία) ήταν στο μιλητό. Με λίγα λόγια αν υπήρχε ευέλικτη πολιτική ηγεσία τα ΜΑΤ θα μπορούσαν να είναι λιγότερα ή και ανύπαρκτα προκειμένου να καταστείλουν μια χαλαρή αντίδραση. Πόσο πια δύσκολο είναι να επιβληθείς σε έναν μικρό ορεινό δήμο όταν οι διαδηλωτές είναι ελάχιστοι και τους έχουν εγκαταλείψει ακόμη και οι δημοτικοί τους σύμβουλοι;

Στην Ελλάδα φαίνεται είναι πολύ δύσκολο. Χρειάστηκαν δύο επεμβάσεις ΜΑΤ γιατί στο μεσοδιάστημα η πρώτη… ξεχάστηκε. Έτσι φθάσαμε στο σημείο να περιμένουν όλοι επί μήνες πότε μια πολύ μικρή ομάδα Κατσανοχωριτών χωρίς κανέναν σύμμαχο θα δεήσει να αποχωρήσει. Η εικόνα των διμοιριών να προελαύνουν ανάμεσα σε γέροντες εξέθεσε κάποτε τη Νέα Δημοκρατία. Εκθέτει τώρα και το ΠΑΣΟΚ και μάλιστα διπλά: όχι μόνο γιατί η κυβέρνηση αναγκάστηκε να καταφύγει σε μια παράταιρα μεγάλη αστυνομική δύναμη, αλλά και γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα φώναξαν τα ΜΑΤ, κορόιδευαν τις «διμοιρίες όταν τα έβαζαν με τα γεροντάκια». Ας φτιάξουν τώρα οι κυβερνώντες επιτέλους τον ΧΥΤΑ γιατί έχασαν πράγματι πολύ χρόνο κοροϊδεύοντας τους πάντες: όσους αντιδρούσαν στο Ελληνικό, την προηγούμενη κυβέρνηση και τελικά το σύνολο των κατοίκων του λεκανοπεδίου.