Το δεύτερο θέμα αφορούσε τη συνέχιση της λειτουργίας της «Μέριμνας», μιας μη κερδοσκοπικής εταιρίας που αποσκοπεί στην εξωσχολική απασχόληση των παιδιών με αναπηρία. Κανένα από τα δύο θέματα δεν ανήκει στην αρμοδιότητα της νομαρχίας. Ακόμη χειρότερα: κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ακριβώς αρμόδιος.

Για να επιτευχθεί αποσυμφόρηση στις φυλακές χρειάζεται άλλου είδους σωφρονιστική πολιτική: εναλλακτικές μορφές έκτισης των ποινών, ομαλή επανένταξη των κρατουμένων και παράλληλη δημιουργία νέων σωφρονιστικών καταστημάτων. Ποιος θα τα κάνει αυτά; Το υπουργείο Υγείας, οι κατά τόπου νομαρχίες, οι δήμοι, το υπουργείο Δικαιοσύνης;

Τη «Μέριμνα» αρχικά τη χρηματοδοτούσε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μόλις τα κονδύλια σταμάτησαν η σωτηρία αναζητήθηκε στο φιλότιμο των ανθρώπων που διοικούν τώρα τη νομαρχία. Έτσι βρέθηκε η λύση της ετήσιας χρηματοδότησης με μισό εκατομμύριο ευρώ. Η συγκεκριμένη δομή όμως χρειάζεται τα διπλάσια χρήματα για να λειτουργεί επαρκώς.

Το κράτος είναι ανύπαρκτο για έναν ακόμη λόγο: και να αναλάμβανε τις πρωτοβουλίες που του αναλογούν, είναι αμφίβολο αν θα έβρισκε τα κονδύλια για να δημιουργήσει νέες υποδομές ή να στηρίξει τις υπάρχουσες. Το κράτος δεν έχει χρήματα. Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν έχει χρήματα, αλλά ούτε αρμοδιότητες. Αδιέξοδο.

Πώς φθάσαμε εδώ; Δεν φταίει μόνο η κρίση. Γιατί και όταν υπήρχαν χρήματα, η Ελλάδα δεν πρόσεχε την κοινωνική της πολιτική. Ίσως να φταίει ότι τα προβλήματα των λίγων δεν θεωρήθηκαν σε αυτή τη χώρα ποτέ υπόθεση των πολλών. Και ίσως να έπρεπε να φτάσουμε στο σημείο οι δυσκολίες να αγγίξουν σχεδόν όλους για να θυμηθούμε και όσους έχουν περισσότερη ανάγκη. Αυτή είναι και η μοναδική ελπίδα: στους σκληρούς καιρούς που ζούμε όλοι μαζί, ίσως βρούμε τον τρόπο να κοιτάξουμε τον διπλανό μας.