Έτσι είναι η πολιτική στην Ελλάδα. Θυμώνεις με αυτό που θα πεις και ο ίδιος όταν έρθεις στη θέση εκείνου που σήμερα σε εκνευρίζει. Η μοναδική είδηση που κόμισε ο υφυπουργός Υποδομών είναι ότι πρέπει να μελετήσουμε εκ νέου τις μελέτες για την Ιόνια Οδό από την Ελεούσα μέχρι την Πεδινή.

Η Ήπειρος θα περάσει τα επόμενα χρόνια αυτό που θα περάσει όλη η Ελλάδα. Μείωση των θέσεων εργασίας, συρρίκνωση των εισοδημάτων. Με μία διαφορά: εδώ τα προβλήματα ήταν ήδη διογκωμένα πριν τα φέρει η κρίση. Η Ήπειρος διαφέρει όμως και σε κάτι ακόμη από τη Σπάρτη ή τη Μύκονο. Βρίσκεται σε σταυροδρόμι μεγάλων έργων. Εδώ ξεκινά η Εγνατία και καταλήγει η Ιόνια Οδός. Από την Ήπειρο επίσης αναμένεται να ξεκινήσει η προς το παρόν ανύπαρκτη σιδηροδρομική σύνδεση της δυτικής Ελλάδας. Με άλλα λόγια αυτός ο τόπος θα ήταν το σημείο αιχμής για την αναπτυξιακή πολιτική της κυβέρνησης. Αν φυσικά η πολιτική δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων υπήρχε, ως αντίβαρο στα άγρια μέτρα περικοπής των εισοδημάτων.

Η θλίψη από την επίσκεψη Μαγκριώτη δεν προκύπτει λοιπόν από τις καθυστερήσεις στις αποπερατώσεις των έργων. Άλλωστε, τα τελευταία 25 χρόνια μάθαμε να ζούμε με φουσκωμένα χρονοδιαγράμματα τα οποία στην πράξη καταργούνταν. Τη θλίψη τη φέρνει η σιωπή του για οποιοδήποτε νέο ή τρέχον έργο που θα μπορούσε να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, να ταρακουνήσει λίγο την αγορά. Αντί προοπτικής ο κ. Μαγκριώτης έκανε ολόκληρο ταξίδι για να ανασηκώσει τους ώμους και να επαναλάβει το κλασικό κυβερνητικό επιχείρημα: «δεν έχουμε λεφτά». Είναι επιχείρημα προς πάσα χρήση. Το ακούμε όταν κόβονται οι μισθοί, το ακούμε και όταν αργεί η Ιόνια Οδός.

Προφανώς και δεν υπάρχουν χρήματα και πρέπει να βρεθούν. Μόνο που προς το παρόν βρίσκονται αποκλειστικά από περικοπές και μάλιστα από υπουργούς που περιφέρουν τη μοιρολατρία τους. Αυτή η πολιτική δεν δημιουργεί ελπίδα, αλλά επιτείνει την εθνική κατάθλιψη. Αν είναι λοιπόν να έρχονται για να ψυχοπλακωνόμαστε κι άλλο, καλύτερα να κάθονται στην Αθήνα.