Εδώ και πέντε χρόνια το Πνευματικό Κέντρο είναι μια καρικατούρα που λειτουργεί για να πληρώνονται οι υπάλληλοι του. Η παραγωγή του είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Διοργανώνει μόνο βραδιές των μαθητών του Εικαστικού Εργαστηρίου και συναυλίες της Φιλαρμονικής.

Κι όμως, ο ίδιος δήμος σε εποχές εξαιρετικά δύσκολες, έφερνε θεατρικές παραστάσεις χειμώνα-καλοκαίρι (κανονική διοργάνωση και όχι «αιγίδα» που βάζουν μόνο το λογότυπο και την καλή καρδιά), καλούσε μεγάλα ονόματα να δώσουν συναυλίες στο Φρόντζο και τη Δωδώνη. Δεν φταίνε τα οικονομικά. Αυτά πάντα ήταν δύσκολα και πριν από πέντε χρόνια ήταν μάλιστα καλύτερα. Ούτε τότε είχε γίνει τίποτε. Φταίει η διοίκηση που πιστεύει ότι καλό Κέντρο είναι αυτό που καταφέρνει να κάνουν οι άλλοι για λογαριασμό του τις παραστάσεις. Η διοίκηση θεωρεί έξυπνη λύση να δίνει το χώρο σε ξένους θιάσους, παραγωγούς και καλλιτέχνες. Αυτοί θα ρισκάρουν οικονομικά, ο κόσμος θα απολαμβάνει και το Πνευματικό Κέντρο δεν θα χάνει ούτε ευρώ, αντιθέτως θα εισπράττει.

Εκ πρώτης όψεως η λύση φαίνεται μαγική. Είναι τόσο προφανής που δεν καταλαβαίνεις γιατί οι δήμοι δεν λειτουργούν έτσι παντού στην Ελλάδα και τον κόσμο. Είναι όμως από αυτές τις λύσεις που γοητεύουν μόνο εκείνους που πιστεύουν ότι τις σκέφθηκαν πρώτοι. Όταν διοικείς επιπόλαια και εθελοτυφλείς απέναντι στα κενά σου, είναι εύκολο να αποθεώνεις το εύκολο, αυτό που σου έρχεται πρώτο στο μυαλό και σε απαλλάσσει από μεγαλύτερες ευθύνες και βαθύτερες σκέψεις.  

Η νοοτροπία αυτή ενέχει όλους τους κινδύνους που είδαμε τα τελευταία χρόνια στα Γιάννενα. Η αίθουσα σου να παραχωρείται έναντι φθηνού ενοικίου σε παραστάσεις της κακιάς ώρας. Με αυτό τον τρόπο το όνομα του Οργανισμού ξεπέφτει στη συνείδηση του κοινού αλλά και της καλλιτεχνικής «πιάτσας». Δεν σε εμπιστεύονται στο μέλλον για σημαντικά πράγματα. Επιπλέον, δεν έχεις κανέναν έλεγχο και προσανατολισμό στις επιλογές σου. Δίνεις ό, τι σου δίνουν. Είσαι μεσάζων, από φορέας πολιτισμού καταντάς κτίριο προς ενοικίαση. Τέλος (ίσως και το σημαντικότερο) χάνεις κάθε δεσμό με την πόλη. Δεν είσαι εσύ εκείνος που συνδιαλέγεται μαζί της, δεν απαντάς στις ανάγκες της, δεν την έχεις στο νου σου, ούτε εκείνη εσένα.   

Δεν μπορείς να διοικείς τον πολιτισμό αν δεν  έχεις το πάθος να φέρεις κάτι που αγαπάς για να το δουν και άλλοι. Και το πάθος δεν έρχεται μόνο του. Κατακτιέται με γνώση, κόπο. Υλοποιείται με ιδέες και επιμονή. Δεν είναι απλές προϋποθέσεις όλα αυτά. Είναι το ίδιο το Πνευματικό Κέντρο. Αν δεν υπάρχουν, δεν υπάρχει ούτε Κέντρο.