Είναι προφανές πως όσοι επικαλούνταν τη γενική καρτερία το έκαναν για λογαριασμό των άλλων. Με το που ανακοινώθηκαν κάποια μέτρα (που κανείς στην Ευρώπη δεν θεωρεί καν μέτρα) άρχισαν οι απεργίες. Και όσο τα δυσάρεστα μέτρα θα έρχονται, τόσο οι αντιδράσεις θα συνεχίζονται. Όλοι θεωρούμε ότι το πρόβλημα δεν μας αφορά. Είναι πρόβλημα της κυβέρνησης που πρέπει να το λύσει με το ελληνικό λαό. Εμείς όμως δεν είμαστε λαός. Εμείς είμαστε ξεχωριστές περιπτώσεις υπεράνω μέτρων.

Χθες ο Γιώργος Παπανδρέου φώναξε τον Αντώνη Σαμαρά στο γραφείο του για να συζητήσουν την κρίση. Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας του είπε αυτά ακριβώς που έλεγε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προεκλογικά. Ότι πρέπει να γίνουν θυσίες αλλά να μην τις κάνουν οι Έλληνες. Δηλαδή να τις κάνει ποιος; Το κράτος τους. Με ποιον τρόπο; Με την καταπολέμηση της σπατάλης. Αυτό ήταν και το πρώτο μέτρο που εξήγγειλε ο Κώστας Καραμανλής. Να επανιδρύσει το κράτος. Το 2004. Δεν πιάνει. Αν έπιανε θα είχε γίνει πράξη και θα ήταν όλοι χαρούμενοι πλην του ανώνυμου και βουβού κράτους.

Η Ελλάδα έχει έλλειμμα και δεν πάει άλλο. Πρέπει να το καλύψει. Αυτά που εξαγγέλλουν οι κυβερνήσεις δεν πείθουν την Ευρώπη. Όχι μόνο γιατί οι παλιές εξαγγελίες ήταν ψεύτικες. Κυρίως γιατί δεν βγαίνουν τα μέτρα στο… μέτρημα. Δεν πείθεται κανείς ότι θα βρεθούν τα χρήματα. Για να βρεις πρέπει από κάπου να κόψεις. Και κάποιοι θα δυσαρεστηθούν. Δεν θα είναι Πορτογάλοι, ούτε κρατικοί υπολογιστές και καρέκλες. Θα είναι Έλληνες: δημόσιοι υπάλληλοι, ιδιώτες επιχειρηματίες, ιδιωτικοί υπάλληλοι. Όταν μια χώρα έχει χρέος το πληρώνουν όλοι. Ακόμη και αν πληρώνουν λάθη άλλων. Μακάρι να μπορούσαμε να ξεχρεώσουμε χωρίς να βάλει το χέρι στην τσέπη κανείς. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται και το ξέρουμε όλοι μας. Τουλάχιστον ας μην παριστάνουμε τους πατριώτες ζητώντας εμμέσως πλην σαφώς να πληρώσει την κρίση μόνο ο διπλανός.