Όλα αυτά τα χρόνια έβλεπα από μακρυά τους απίθανους τύπους που βύθιζαν διαρκώς περισσότερο στην ανυποληψία το άθλημα. Μιλάμε για παράγοντες (κυρίως) που κινούνταν από το χώρο του κοινού εγκλήματος, στη χειρότερη περίπτωση, ως το χώρο της φαιδρότητας, της τραγικής ανεπάρκειας στην καλύτερη. Και μαζί, τους πολιτικούς που δοκίμαζαν να «παίξουν μπάλα» για να κερδίσουν πελατεία, σε εθνικό ή τοπικό επίπεδο. Δεν ξεχνώ για παράδειγμα την εμπλοκή του δήμου Ιωαννιτών στα αδιέξοδα του ΠΑΣ ή το νομάρχη συμπαραστάτη στα μπλόκα που έκαιγαν λάστιχα επειδή η ομάδα είχε τιμωρηθεί. Πράγματα που σε όλη την Ελλάδα είχαν οδηγήσει σε κακό θέαμα στο γήπεδο, γκραν γκινιόλ καταστάσεις στην εξέδρα και ποδοσφαιρικές εταιρίες που πριν φαλιρίσουν σκόρπιζαν χρήματα σαν μαρουλόφυλλα.

Τίποτα όμως από αυτά δεν με στενοχωρούσε όσο η εικόνα νέων ανθρώπων που ανήγαγαν τη νίκη της ομάδας στο άλφα και το ωμέγα της ζωής τους, ανθρώπους που έχαναν το επίκεντρο, που δεν έβλεπαν το σημαντικό για το οποίο άξιζε κανείς να αγωνιστεί (την κοινωνική αλλαγή, την κόντρα στην αδικία ή ό,τι τέλος πάντων θεωρεί ο καθένας μας ότι έχει αξία) και εξαντλούσαν την αγωνιστικότητά τους στην εξέδρα.

Για αυτό μετά την αρχική έκπληξη με το διορισμό στην προεδρία του Παναθηναϊκού του Νίκου Κωνσταντόπουλου, πρώην ηγέτη της ανανεωτικής αριστεράς στην Ελλάδα, το σκέφτηκα δυο φορές: Ποιους προέδρους προτιμάμε; Τους Γιδόπουλους, τους Κοσκωτάδες, τους Μελισαννίδηδες, τους Ψωμιάδηδες, ή τον Κωνσταντόπουλο; Το θέμα για μένα δεν είναι αν πράγματι ο άνθρωπος αυτός είναι τόσο φιλόδοξος (πιθανά είναι) που δέχεται να διοριστεί σε όποια θέση του προσφερθεί. Δικό του πρόβλημα, πρόβλημα του χαρακτήρα του. Ούτε φυσικά υπάρχει ντε φάκτο ασυμβίβαστο ανάμεσα στην αριστερά και το ποδόσφαιρο, κάθε άλλο: Πολλές ομάδες στον κόσμο έχουν ξεφυτρώσει και μεγαλώσει μέσα από ταξικά και κοινωνικά ζητήματα. Ούτε, τρίτον, είναι ασυζητητί καλύτερο να διορίζεσαι -ας πούμε- Επίτροπος Αλιείας (όπως η Δαμανάκη), παρά πρόεδρος του Ολυμπιακού.

Το θέμα είναι αν διορισμένος από τα πάνω σε ένα περιβάλλον που απαρτίζουν και καθορίζουν μέτοχοι με πολλά χρήματα και πραγματική εξουσία, μπορεί να φέρει όχι τη μεγάλη ανατροπή (δεν ελπίζω σε αυτό), αλλά να συμβάλλει έστω να αλλάξουν κάποιες από τις κακές συνθήκες στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Θα δείξει ο χρόνος αν έχει τέτοιες δυνάμεις, ή αν αντίθετα θα καταλήξει να κάνει δηλώσεις για τη διαιτησία.