Η ρύθμιση αφορά τους μεγάλους δήμους (άνω των 50,000 κατοίκων, ή κάθε μικρότερο πληθυσμιακά δήμο που είναι όμως πρωτεύουσα νομού. Σε όλο το νομό Ιωαννίνων τέτοιος δήμος είναι μόνο ο Ιωαννιτών). Και αυτό γιατί στους συγκεκριμένους μεγάλους δήμους ο αιρετός (ο δήμαρχος, ο αντιδήμαρχος, ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου) λαμβάνει υποχρεωτικά «ειδική άδεια» από την εργασία του. Απουσιάζει δηλαδή όλο το χρόνο, αφού για να ασκήσει τα καθήκοντά του θα είναι -θέλει δεν θέλει- παρών στο δημαρχείο όλη μέρα. Και όλη νύχτα, θα πρόσθετα, αν σκοπεύει να είναι αποτελεσματικός.
Αντίθετα, στους μικρούς δήμους οι αντιδήμαρχοι και οι πρόεδροι των συμβουλίων δικαιούνται όχι ετήσια αλλά μικρότερη άδεια (60 ή 30 μέρες ανάλογα με την περίσταση) οπότε (τυπικά τουλάχιστον) εξακολουθούν να εργάζονται στην υπηρεσία τους. Δικαίως τότε παίρνουν και το μισθό της οργανικής τους θέσης και την πρόσθετη (μικρή πάντως) αποζημίωση από το δήμο.  
Γράφει ο «Η.Α.» στις 5 Μαρτίου (Τσιμπίδα, Β.Α.): «Τέλος στην πρόκληση των δύο μισθών». Και εκ πρώτης όψεως, δεν έχει άδικο. Θα συμφωνήσω ότι είναι προκλητικό τέτοια εποχή αιρετοί να παίρνουν δύο μισθούς (για το μέσο δημόσιο υπάλληλο που είναι ταυτόχρονα δήμαρχος αυτό μεταφράζεται σε 5 με 6,000 € περίπου το μήνα, για το μέσο αντιδήμαρχο σε 3,500 € ή και παραπάνω). Και δεν είναι ούτε λογικό, πάντα εκ πρώτης όψεως: Αφού δεν εργάζεται στην υπηρεσία του ο δήμαρχος, ο αντιδήμαρχος, γιατί να πληρώνεται και από αυτήν;
Κάτω από την επιφάνεια όμως, υπάρχουν και άλλες πτυχές. Ήδη, η ενιαία φορολόγηση με 40% σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος των «δύο» μισθών μειώνεται πρακτικά σε ενάμιση. Δεν μιλάμε λοιπόν για δύο μισθούς. Δεύτερον, οι υποχρεώσεις αλλά και η πίεση που δέχεται καθημερινά ένας τακτικός, «καλός» δήμαρχος ή αντιδήμαρχος είναι τεράστιες. Θα δουλέψει πολλές ώρες, θα δουλέψει απόγευμα και Σάββατο χωρίς υπερωρίες, ενώ συχνά θα κληθεί να υπερασπίσει τον εαυτό του στο δικαστήριο (με σοβαρά έξοδα), ακόμα και πολλά χρόνια μετά τη λήξη της θητείας του. Και δεν αναφέρομαι σε αιρετούς «απατεώνες», αλλά σε αιρετούς που είναι (ή ήταν) «τύποι και υπογραμμοί», τους οποίους είτε η ελλειπής νομική υποστήριξη, είτε η δαιδαλώδης, ανεπαρκής, αντιφατική ή απλά λανθασμένη νομοθεσία υποχρέωσε κάποια στιγμή να αυτοσχεδιάσουν προκειμένου να δώσουν λύσεις ακόμα και σε απλά ζητήματα (πχ. να φτιάξουν επειγόντως ένα πεζούλι που είχε πέσει από τη βροχή).
Αναρωτιέμαι, ποιους ανθρώπους θέλουμε στην αυτοδιοίκηση; Προφανώς ανθρώπους με ικανότητες και διάθεση για δουλειά, που θα προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα και επαγγέλματα, ώστε η κοινωνία να εκπροσωπείται αναλογικά. Ο εισοδηματίας όμως, αυτός για παράδειγμα που νοικιάζει πέντε καταστήματα θα διατηρήσει το έσοδο από τα ενοίκια και θα λάβει επιπλέον την αποζημίωση του αιρετού (δεν προβλέπεται το «διαλέξτε ένα από τα δύο εισοδήματά σας» σε αυτή την περίπτωση). Ο δικηγόρος το ίδιο: Αν είναι νέος θα κρατήσει τις δουλειές του με κόπο (δεν «τον παίρνει» να τις εγκαταλείψει) και θα συμπληρώνει το εισόδημά του με την αποζημίωση του αιρετού. Αν είναι μεγαλύτερος και έχει ήδη 2-3 νέους στο γραφείο, ούτε λόγος να γίνεται για μείωση των απολαβών του. Ο καταστηματάρχης δεν θα κλείσει το μαγαζί του, κάπως θα το κρατήσει (με μισό έξτρα υπάλληλο, με βοήθεια από την οικογένεια, με πολύ τρέξιμο), ο ελεύθερος επαγγελματίας το ίδιο. Όλοι αυτοί θα δουν το εισόδημά τους να βελτιώνεται όσο λαμβάνουν τη «δημοτική» ή «νομαρχιακή» αποζημίωση (οι ίδιες ρυθμίσεις ισχύουν για τη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση) ενώ πλέον μόνο ο καθηγητής, ο κοινός δημόσιος υπάλληλος, ο υπάλληλος εταιρίας του δημοσίου θα μείνει μισθολογικά σταθερός.
Πού καταλήγω. Ναι, οι δύο μισθοί δεν είναι επιθυμητοί. Κυρίως, γιατί μετατρέπουν τους αιρετούς σε στόχο σχολίων. Από την άλλη, θέλουμε οι αιρετοί να αμείβονται ικανοποιητικά, ανάλογα δηλαδή με τη θέση, τις ευθύνες και τη δουλειά που προσφέρουν. Επιπλέον θέλουμε να υπηρετήσουν την αυτοδιοίκηση ανθρώποι από κάθε κοινωνική και επαγγελματική θέση, όχι μόνο εύποροι, όχι μόνο εισοδηματίες, όχι μόνο αυτοί που η αποζημίωση του δημάρχου ή αντιδημάρχου δεν τους είναι απαραίτητη.
Στην παρούσα συγκυρία η κυβέρνηση είχε προφανώς καλή πρόθεση. Η ρύθμιση της επιλογής ενός μισθού είναι σωστή και πρέπει να ισχύσει. Στο μέλλον, όταν το οικονομικό κλίμα βελτιωθεί εκτιμώ ότι καλύτερη λύση θα είναι η δυνατότητα διατήρησης του μισθού της οργανικής θέσης σε συνδυασμό με ένα μάλλον συμβολικό 20-30% της προβλεπόμενης αποζημίωσης του αιρετού, ως επιβράβευση για το έργο που παράγει αλλά και ως κίνητρο για τη θέση.