Η φωτογραφία μας τραβηγμένη σήμερα, πρωϊνή ώρα Ελλάδος, είναι από τη στάση του αστικού λεωφορείου στην οδό Δαγκλή, που βρίσκεται απέναντι από την Τράπεζα Πειραιώς.
«Φασίστα ψόφα», είναι χαραγμένη η φράση καιρούς και ζαμάνια τώρα στον πέτρινο τοίχο του παλαιού αρχοντικού σπιτιού της οικογένειας Λάππα, αν δεν απατώμαι. Βρίσκεται ακριβώς πάνω από το άθλιο κουτί των ΕΛΤΑ, το παλιοκαιρίσιο. Που παραμένει εκεί, αδιάψευστος μάρτυρας της αμέλειας, της αδράνειας των αρμοδίων, ενώ καμιά χρήση δεν έχει πλέον. Τώρα ανακαλύψαμε ότι υπάρχει γραμμένη πιο πρόσφατα ίσως, η ίδια φράση και πάνω στο καλαίσθητο πάλαι ποτέ, πίσω μέρος της στάσης. Ή μήπως υπήρχε πάντα;
Είναι τοις πάσι γνωστόν, ότι όλο το άχτι τους οι αναρχικοί, λοιποί αντιφρονούντες και αντικαθεστωτικοί, όπως οι ίδιοι εν πολλοίς αυτοπροσδιορίζονται, το βγάζουν πάνω στο φασισμό και στους φασίστες. Με τη ευρεία έννοιά τους, φαντάζομαι. Όντως οι φασίστες από όποια πλευρά κι αν τους πιάσεις, υποδηλώνουν ακραίες συμπεριφορές. Ειδεχθή όντα τους αποκαλούσε κάποτε, γείτονάς μας κομμουνιστής που καταδίκαζε μετά βδελυγμίας την επάρατο δεξιά. Άλλοι καιροί, άλλα ήθη πολιτικά και το «πας μη Έλλην βάρβαρος», δεν υφίσταται πλέον, ούτε ως ιδέα και ως πράξη. Κι από τις δύο πλευρές συνέβαιναν αυτά.
Πάντως πάνω από όλα αυτά στον πέτρινο επίσης τοίχο, είναι χαραγμένη η λέξη Μοναξιά. Ίσως αυτό τα λέει όλα.
Αργότερα σήμερα συνέπεσε το τηλεφώνημα αναγνώστη που μας έλεγε, ότι σε ένα πεζούλι παλιάς πόρτας κάπου στην οδό Λεωνίδα Σωμάκου (αγωνιστή της Αριστεράς), ανακάλυψε τη φράση: «Ψόφο στις γριές». Τον πείραξε περισσότερο αυτή η φράση, από οποιαδήποτε άλλη με πολιτική χροιά. Έκανε το παν να την σβήσει, αλλά έμειναν τα απομεινάρια της.
«Δεν έχει μάνα αυτός ο παρανοϊκός που την έγραψε»; Λέει με θυμό ο ίδιος, υπερήλικας κι εκείνος. Κι αναπτύσσει τη δική του θεωρία, σχετικά με τα άτομα της τρίτης ηλικίας.
