Έχω μια ιστορία να αφηγηθώ από τον αγαπημένο Θεόδωρο Γεωργιάδη, που έφυγε από τη ζωή και γίνεται αύριο η κηδεία του. Δεν ήταν ο γιατρός ακτινολόγος, πρώην δήμαρχος της πόλης, βουλευτής και πρόεδρος της ΕΗΜ, αλλά ήταν ο οικογενειακός φίλος μαζί με τα αδέλφια του την Ελένη και τον Λουκά, και τη Ζωζώ τη γυναίκα του. Και οφείλω να αναφέρω συγχρόνως ότι για ένα μακρύ χρονικό διάστημα μας προμήθευε φωτογραφίες από την πλούσια συλλογή του για τη στήλη Άσπρο – Μαύρο. Πέρναγε από την εφημερίδα ύστερα να τις μαζέψει, μην του λείψει καμιά και στερέψει το πηγάδι του, όπως έλεγε.
Ήταν η εποχή 1974. Στην νεότευκτη για τα ελληνικά προγράμματα τηλεόραση, η σειρά «Οι έμποροι των εθνών» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη κάνει θραύση στα κοινά. Μικροί και μεγάλοι κλείνονται στα σπίτια, για να δουν τους ήρωες του μεγάλου Παπαδιαμάντη ερμηνευμένους από σπουδαίους ηθοποιούς.
Στηνόμαστε πολλές φορές στο γυαλί, για να ακούσουμε τη μουσική που έπεφτε στους τίτλους της σειράς. Ήταν η μαγευτική φωνή του Νίκου Ξυλούρη σε μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου και στίχους του Κώστα Φέρρη. «Ήταν μια φορά, μάτια μου, κι έναν καιρό…»
Δευτεραγωνιστής, αλλά κομβικός χαρακτήρας ήταν ο αφρικανός πειρατής, πιστός υπηρέτης και σωματοφύλακας του Βενετού κόμη Μάρκου Σανούτου, ο Μιρχάν.
Το κοριτσάκι με κλάμα έφτασε στο ιατρείο του γιατρού Ακτινολόγου, φίλου του πατέρα της Θόδωρου Γεωργιάδη, του καθ’ημάς Λάκη, για να βγάλει ακτινογραφία στο πονεμένο γονατάκι της. Από πολλούς άλλους γιατρούς είχε περάσει, για να γιάνει. Στον Λάκη με μιας σταμάτησαν τα δάκρυα. Οικείο το πρόσωπο, τον γνώριζε καλά κι από τις επισκέψεις στο σπίτι της στις γιορτές και τα σεκέρ – μπουρέκια, που τον κερνούσε η γιαγιά της και τα λάτρευε ο γιατρός. Δεν ήταν όμως τα παιχνίδια που της έταξε να την ξεγελάσει, αλλά τα λόγια του, όταν με χαμόγελο τη ρώτησε αν έβλεπε τη σειρά στην τηλεόραση και ποιος ήρωας της άρεσε. Ούσα από τα γεννοφάσκια της λάτρης των βιβλίων, αλλά και της φαντασίας, του απάντησε με μια φωνή: «Ο Μιρχάν».
«Όχι ο σκιάχτης, ούτε η μάγισσα, μόνο ο Μιρχάν σου αρέσει»; Τη ρώτησε. Και πήρε ένα μεγάλο ναι, πως θα ήθελε να ήταν η ίδια ο ήρωας. Την ξεγέλασε τότε ο γιατρός με τις κουβέντες και την ανέβασε στο εξεταστήριο, δίνοντάς της το όνομα του Aφρικανού. «Αριστερά, δεξιά και πάλι αριστερά… Μιρχάν μου», της είπε μαζί με τα κλικ του μηχανήματος.
Μετά από πολλά χρόνια από τους Εμπόρους των Εθνών και τα σεκέρ – μπουρέκια, πριν όχι και πολύ καιρό ο Σύλλογος των Αποφοίτων της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων τιμά τους δημάρχους της στον πολιτιστικό πολυχώρο «Δημ. Χατζής» και ο Θόδωρος Γεωργιάδης είναι ένας από αυτούς. Με μια άκρως συγκινητική ομιλία από στήθους, παρά την περασμένη ηλικία του, δεν χάνει ούτε λέξη κι αυτό εντυπωσιάζει το γιαννιώτικο κοινό, που τον παρακολουθεί με ενδιαφέρον. Για τέτοια άνοιξη του μυαλού του, μιλάμε.
Στο τέλος γυρίζει στη μάνα του τότε μικρού κοριτσιού, την πενηντάχρονη σήμερα πια παλιά ασθενή του και την ρωτάει: «Είναι καλά ο Μιρχάν μου»;
Καλό κατευόδιο Λάκη, στα πέρατα του ουρανού…
