Αυτή την περίοδο στον δασωμένο χώρο της Πανεπιστημιούπολης και σε έκταση 550 στρεμμάτων, διεξάγονται εξειδικευμένες δασοτεχνικές εργασίες με στόχο τη θωράκιση των οικοσυστημάτων και την αποτελεσματικότερη πρόληψη πυρκαγιών. Η πρωτοβουλία και μάλιστα σε τόσο μεγάλη έκταση, ήταν-είναι αναγκαία, επαινετέα και άξια συγχαρητηρίων Με αφορμή τις εν λόγω παρεμβάσεις, αλλά και το γεγονός αφενός μεν ότι η Πανεπιστημιούπολη έχει το εξαιρετικό προνόμιο να αναπτύσσεται σε έναν γεωγραφικό χώρο όπου συνυπάρχουν στοιχεία τόσο του φυσικού όσο και του ιστορικού -πολιτισμικού περιβάλλοντος, αφετέρου δε ότι εν πολλοίς τα χαρακτηριστικά της Πανεπιστημιούπολης είναι άγνωστα στους μη μυημένους, επιχειρείται παρακάτω μια απόπειρα σκιαγράφησης των περιβαλλοντικών, με την ευρεία έννοια του όρου, χαρακτηριστικών της εν λόγω περιοχής με στόχο να καταδειχθεί η ιδιαίτερη, και σε ορισμένα επίπεδα, μοναδική αξία του χώρου. Συγχρόνως κατατίθενται προτάσεις που μπορούν να εκληφθούν ως βασικοί άξονες μιας φιλοσοφίας παρέμβασης οι οποίες αποσκοπούν στην ανάδειξη και την αξιοποίηση (με την καλή έννοια του όρου), της Πανεπιστημιούπολης στο πλαίσιο των αρχών της «Πολιτιστικής Οικολογίας».
Η ευρύτερη περιοχή «Δουρούτη» διαθέτει ιδιαίτερα περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά, τα οποία υπαγορεύονται από τη γεωμορφολογία και την κλιμαγεωγραφία της. Από φυτογεωγραφική άποψη ανήκει στην παραμεσογειακή ζώνη βλάστησης που αποτελεί μια ιδιόρρυθμη μεταβατική ζώνη από τη διάπλαση των αειφύλλων εκπροσώπων προς εκείνη των ξηροφύλλων, φυλλοβόλων και πλατυφύλλων. Κύριος εκπρόσωπος της ζώνης αυτής είναι το πουρνάρι. Εκτός από τους εκπροσώπους της αυτοφυούς θαμνώδους και δασικής βλάστησης που αναφέρθηκαν απαντώνται και διάφορα άλλα είδη, όπως είναι η φτελιά, η οστριά, η κρανιά, η κουτσουπιά, όπως και οπωροφόρα ημιάγρια, συνήθως, αγριοκορομηλιά, αγριοκερασιά, αχλαδιά, αμυγδαλιά και συκιές.
Η εμφάνιση των παραπάνω θαμνωδών και δασικών διαπλάσεων στις οποίες εκπροσωπούνται περισσότερα από 20 αυτοφυή δασικά είδη, καθώς και η ύπαρξη ικανού αριθμού εκπροσώπων της φυσικής άγριας πανίδας, προσδίδει στο χώρο της Πανεπιστημιούπολης το χαρακτήρα «Φυσικού Πάρκου». Η υπάρχουσα βιοποικιλότητα της περιοχής, η οποία ως οικολογικό γνώρισμα έχει ή τείνει να εκλείψει από τις περισσότερες περιοχές της χώρας μας, θεωρείται στοιχείο υψίστης περιβαλλοντικής σημασίας και τούτο διότι η παρουσία της αποτελεί δείκτη οικολογικής σταθερότητος. Η απόδοση στην περιοχή της Πανεπιστημιούπολης του χαρακτηρισμού «Φυσικό Πάρκο» ενισχύεται από την ποικιλία του γεωμορφολογικού της αναγλύφου, την αντιπροσωπευτική εκπροσώπηση όλων των χαρακτηριστικών πετρωμάτων του Λεκανοπεδίου, καθώς και από την ύπαρξη δύο μικρών, αλλά σημαντικών από γεωλογική άποψη, σπηλαίων. Αποδεικνύεται ότι η Πανεπιστημιούπολη συνιστά έναν από τους ελάχιστους εναπομείναντες φυσικούς βιοτόπους στην ευρύτερη περιοχή του Λεκανοπεδίου των Ιωαννίνων, γεγονός που της προσδίδει το χαρακτήρα ενός μοναδικού και αξιόλογου οικοσυστήματος.
Την ιδιαίτερη αξία του φυσικού περιβάλλοντος της Πανεπιστημιούπολης συμπληρώνει και ενισχύει μια σειρά από εκφράσεις και τεκμήρια αρχαιολογικού, ιστορικού και πολιτιστικού χαρακτήρα. Πρόκειται για αρχαιολογικά ευρήματα, παρόντα στην όλη περιοχή, θρησκευτικά και ιστορικά μνημεία, τα οποία πιστοποιούν και μαρτυρούν τη συνεχή παρουσία και δραστηριοποίηση του ανθρώπινου είδους στον χώρο από την ύστερη εποχή του χαλκού έως σήμερα. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως λείψανα αρχαίων κτηρίων, αρχαίο ιερό καθώς και τμήμα εκτεταμένου νεκροταφείου, κυρίως αρχαϊκών και κλασικών χρόνων.
Τη συνέχιση της λατρείας στον χώρο αποδεικνύει η ίδρυση-ύπαρξη δύο μεγάλων μεταβυζαντινών μονών, του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Παρασκευής στην ίδια περιοχή, πιθανόν στη θέση άλλων παλαιότερων χριστιανικών ναών. Τη μνημειακή τοπογραφία της περιοχής συμπληρώνουν οχυρωματικά έργα από την περίοδο της τουρκοκρατίας, αντίστοιχα εκείνων του Μπιζανίου, στο πλάτωμα της κορυφής του λόφου, καθώς και το μνημείο για τα παλικάρια που έπεσαν την τελευταία μέρα πριν από την απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Τα παραπάνω στοιχεία πιστοποιούν τη συνεχή ανθρώπινη παρουσία στον χώρο. Την εικόνα της διαχρονικής χρήσης συμπληρώνουν οι σύγχρονες κτιριακές εγκαταστάσεις της Πανεπιστημιούπολης που αναπτύσσονται στο χαμηλότερο τμήμα της έκτασης.
Όπως γίνεται αντιληπτό, η παρουσία στο χώρο αρχαιολογικών ευρημάτων, θρησκευτικών μνημείων και ιστορικών τεκμηρίων, προσδίδει στην Πανεπιστημιούπολη, πέρα από την ιδιότητα του φυσικού και αυτή του αρχαιολογικού, ιστορικού και εν γένει «Πολιτιστικού Πάρκου». Είναι επομένως προφανές ότι τα παραπάνω ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, συνιστούν άριστες και μοναδικές έως προκλητικές προϋποθέσεις για την πολλαπλή προβολή και αξιοποίησή της. Η διατήρηση και η ανάδειξη-βελτιστοποίηση των παραπάνω ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του φυσικού, καταρχάς, περιβάλλοντος, αλλά προφανώς και των πολιτιστικών, ιστορικών στοιχείων, απαιτεί μια σειρά από μέτρα βραχυπρόθεσμης ή μεσοπρόθεσμης εφαρμογής. Η αρχή έγινε-γίνεται με τις παρεμβάσεις προληπτικού χαρακτήρα. Απομένει η προστασία-ανάδειξη των οικοσυστημάτων και των αρχαιολογικών μνημείων και εν γένει του χώρου.
Κάτω από τις παραπάνω προϋποθέσεις η ευρύτερη περιοχή της Πανεπιστημιούπολης είναι δυνατόν να επιτελέσει τη λειτουργία ενός «Περιβαλλοντικού-Πολιτιστικού Πάρκου» που θα εξυπηρετεί επιστημονικές εκπαιδευτικές, αισθητικές αλλά και ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Ιδιαίτερα σημαντική θα είναι η συμβολή του στην Περιβαλλοντική Εκπαίδευση των φοιτητών (περιβαλλοντικές διαδρομές-ξεναγήσεις οικογεωγραφικού και ιστορικού χαρακτήρα), καθώς και στην εξάσκησή τους σε θέματα Αρχαιολογίας, (ανασκαφική καταγραφή και συντήρηση των ευρημάτων).
Η υλοποίηση των παραπάνω προτάσεων, οι οποίες συνιστούν κατευθυντήριους άξονες και έκφραση συγκεκριμένης φιλοσοφίας για τη διαχείριση του χώρου της Πανεπιστημιούπολης Ιωαννίνων, ελπίζεται ότι θα συντελέσει στην πραγμάτωση ενός διττού στόχου. Πρώτον στη διατήρηση, ανάδειξη, αξιοποίηση των φυσικών, ιστορικών, πολιτιστικών στοιχείων της περιοχής και δεύτερον στην ανάπτυξη στον ευρύτερο πανεπιστημιακό χώρο της κατάλληλης υποδομής και των αντίστοιχων λειτουργιών, έτσι ώστε να καταστεί το Πανεπιστήμιο τόπος ποικίλων δραστηριοτήτων τόσο για τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας όσο και του κοινού της ευρύτερης περιοχής. Είναι προφανές ότι τέτοιου είδους υποδομές και εκδηλώσεις μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό κίνητρο ενδυνάμωσης των σχέσεων του Πανεπιστημίου με την πόλη των Ιωαννίνων και τους περιφερειακούς οικισμούς και να καταστήσουν την περιοχή Δουρούτη, πόλο έλξης και πολυδύναμο πυρήνα δημιουργικής έκφρασης. Σημειώνεται ότι οι εν λόγω προτάσεις έχουν κατατεθεί στην Πρυτανεία, με την ελπίδα ότι θα αποτελέσουν κίνητρο και οδηγό για την αναβάθμιση και ανάδειξη του χώρου της Πανεπιστημιούπολης Ιωαννίνων.
