Ερωτική επιθυμία (2000) του Γουόνγκ Καρ Γουάι
Πρωταγωνιστούν: Μάγκι Τσέουνγκ, Τόνι Λιουνγκ, Λάι Τσεν
Ο Κινέζος σκηνοθέτης, στην εποχή της μεγάλης του ακμής, διασκευάζει ελεύθερα τη «Σύντομη συνάντηση» του Ντέιβιντ Λιν και το αποτέλεσμα είναι αριστουργηματικό. Η πλοκή είναι φαινομενικά τετριμμένη, ένας άνδρας και μια γυναίκα μαθαίνουν για τη μεταξύ των συζύγων τους σχέση κι αρχίζει μία τρυφερή ιστορία ανάμεσά τους. Αυτό όμως που την απογειώνει σε υψηλή τέχνη είναι η αποθέωση του στυλ, μέσω των υπέροχων πλάνων και μουσικών, της φωτογραφίας του Κρίστοφερ Ντόιλ και του αξέχαστου διδύμου των πρωταγωνιστών. Πολλοί μιμήθηκαν έκτοτε τον Γουόνγκ Καρ Γουάι, κανένας όμως δεν πλησίασε τις κορυφές που έφτασε σε αυτό το βελούδινο φιλμ.
Playtime (1967) του Ζακ Τατί
Πρωταγωνιστούν: Ζακ Τατί, Μπάρμπαρα Ντενέκ, Ρίτα Μέιντεν
Ο δημιουργός και πρωταγωνιστής της υποστήριζε ότι επρόκειτο για την «πιο δημοκρατική ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου», αφού ο κεντρικός της ήρωας δεν είναι απαραίτητα το επίκεντρο της σκηνής αλλά ένα από τα κομμάτια που τη συνθέτουν. Ο Ζακ Τατί πήρε τον πολύ πετυχημένο του ήρωα, τον κύριο Ιλό, πλήρη καλλιτεχνική και οικονομική ελευθερία και οδηγήθηκε – μάλλον αναμενόμενα- σε μία παταγώδη εμπορική επιτυχία κι έναν αξεπέραστο καλλιτεχνικό θρίαμβο. Τόσα χρόνια μετά την πρώτη της προβολή στους κινηματογράφους, το ευρύ κοινό δεν είναι έτοιμο για την πρωτοπορία, την ανατρεπτικότητα αλλά και τον απαισιόδοξο τόνο του «Playtime». Ενδεχομένως να είμαστε κι ακόμη λιγότερο.
Blade runner (1982) του Ρίντλεϊ Σκοτ
Πρωταγωνιστούν: Χάρισον Φόρντ, Ρουτγκερ Χάουερ, Σων Γιανγκ
Το Blade runner μπαίνει στην παρούσα λίστα και μόνο για την ατάκα του «κακού» της ταινίας τη στιγμή που πεθαίνει πως «όλες αυτές οι στιγμές θα χαθούν στον χρόνο σαν δάκρυα στη βροχή». Υπέροχο, πολυεπίπεδο φιλμ, βασισμένο σε βιβλίο του Φίλιπ Κ. Ντικ, ένα μείγμα επιστημονικής φαντασίας και φιλμ νουάρ, το οποίο θέτει μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα με τον πιο φυσικό τρόπο. Το είδαν ελάχιστοι όταν βγήκε στις αίθουσες, αλλά οι πάντες (από τους γνωρίζοντες τουλάχιστον) έκτοτε και του οποίου το φινάλε αποτελεί μέχρι σήμερα σημείο τριβής μεταξύ σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή. Αρκετά συμπαθητικό και το πρόσφατο σήκουελ του Ντενί Βιλνέβ.
Ο φανφαρόνος (1962) του Ντίνο Ρίζι
Πρωταγωνιστούν; Βιτόριο Γκάσμαν, Ζαν Λουί Τρεντινιάν, Κάθριν Σπάακ
Οι διαμαρτυρίες που ακούγονται ότι η ταινία του Ντίνο Ρίζι θα ταίριαζε σε καλοκαιρινό αφιέρωμα, μιας και εκτυλίσσεται εν μέσω Αυγούστου, είναι σεβαστές. Ωστόσο, η διάχυτη απαισιόδοξη ματιά της είναι πιο φθινοπωρινή, κι όχι μόνο για το φινάλε, το οποίο προδίδει ως ένα βαθμό η αυθεντική της ονομασία στα ιταλικά (Il sorpasso). Όσο για τις ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, όλοι απολαμβάνουν την πληθωρική υποκριτική του Βιτόριο Γκάσμαν, αλλά πραγματικά το υπόκωφο παίξιμο του προσφάτως θανόντος Τρεντινιάν, που κρύβει ένα αινιγματικό και καταπιεσμένο χαρακτήρα, κερδίζει με την πάροδο των χρόνων την αναγνώριση που του αξίζει.
Η γκαρσονιέρα (1960) του Μπίλι Γουάιλντερ
Πρωταγωνιστούν: Τζακ Λέμον, Σίρλεϊ Μακ Λέην, Φρεντ Μακ Μάρεϊ
Μόνο μια ιδιοφυΐα σαν τον Μπίλι Γουάιλντερ μπορούσε να δώσει με τόσο πεσιμισμό μία ερωτική ιστορία με αίσιο τέλος. Ένας χαμηλόβαθμος υπάλληλος μίας μεγάλης εταιρείας δανείζει το διαμέρισμά του στους ανώτερους του, ώστε να το χρησιμοποιήσουν για τις ερωτικές τους περιπέτειες. Ο κορυφαίος δημιουργός, με τη συνδρομή του μόνιμου συνεργάτη του I.A.Λ Ντάιαμοντ στο σενάριο, ανατέμνει κάθε σύστημα που τον περιβάλλει, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό, αξιακό, μέσω μίας σχετικά απλοϊκής πλοκής. Αυτό λέγεται μεγάλο ταλέντο.
Οι εραστές του αρκτικού κύκλου (1998) του Χούλιο Μέντεμ
Πρωταγωνιστούν: Νάγια Νίμρι, Φέλε Μαρτίνεθ, Νάτσο Νόβο
Η ερωτική ιστορία του Ότο και της Άννας, δοσμένη με ελλειπτικό τρόπο από τον ιδιοσυγκρασιακό Χούλιο Μέντεμ, είναι μια αφορμή για να μιλήσει ο Ισπανός σκηνοθέτης για τη μοίρα και το απροσδόκητο στη ζωή. Αντικειμενικά πρόκειται για ένα αρκετά καλό αλλά όχι σπουδαίο φιλμ, διαχρονικά αγαπητό στο κοινό που ταυτίζεται με τη μελαγχολική του διάθεση. Υποκειμενικά μιλώντας, αποτέλεσε την αφορμή για να μάθω τη γλώσσα, οπότε μπορώ να πω ότι επηρεάστηκα –ενδεχομένως και πέραν του δέοντος- από τα νοήματά της.
