«Πνεύματα θεραπεύων και νόσους αποδιώκων, διό και βοώμεν…».
Σήμερα η εκκλησία μας γιορτάζει τον Άγιο Φανούριο με τα πολλά μαρτύρια, του οποίου το εικόνισμα βρέθηκε σε κάποιες ανασκαφές στη Ρόδο και για τούτο είναι ο προστάτης του νησιού των Ιπποτών, o πολιούχος του. Στην εικόνα φορά στρατιωτικά ρούχα και κρατά μια λαμπάδα αναμμένη στο δεξί του χέρι κι ένα σταυρό, ενώ προσομοιάζει το παρουσιαστικό του με τον Άγιο Γεώργιο. Κατά τη λαϊκή παράδοση η μορφή του βοηθούσε να βρεθούν χαμένα αντικείμενα, γι΄αυτό και οι ορθόδοξοι χριστιανοί φτιάχνουν τη γλυκιά φανουρόπιτα. Για να τους φανερώσει ο Άγιος χαμένα αντικείμενα, χαμένους ανθρώπους.
Στα Γιάννενα γιορτάζει το εκκλησάκι στο Αρχιμανδρειό, το αφιερωμένο στη μνήμη του. Οι φανουρόπιτες πλούσιες κι επιβλητικές μέσα στην απλότητά τους, έφτασαν σήμερα πρωί-πρωί από τις Γιαννιώτισσες κι έλαβαν θέση σε ένα μεγάλο τραπέζι στον περίβολό του να αγιαστούν και να καταναλωθούν μετά. Για το καλό. Κάθε κομμάτι και μια ευχή για όλα όσα έχασες, υγεία και μακροημέρευση, εύχονταν όλοι. Κατά γενική ομολογία όσων παρακολούθησαν τη λειτουργία, οι πιστοί ήταν πλήθος αμέτρητο, από βρέφη στα καροτσάκια, έως βαθιά ηλικιωμένους, που κοινωνούσαν σώμα και αίμα του Κυρίου.
Να σημειωθεί ότι η παρασκευή της φανουρόπιτας προέκυψε τα τελευταία χρόνια. Παλιά δεν υπήρχε το θρησκευτικό έθιμο. Φαίνεται πως οι πιστοί έχουν ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά σήμερα, να απευθύνονται στα θεία.
Μάλιστα ακόμη και σε χωριά του Ζαγορίου, τηρούν το έθιμο της φανουρόπιτας, όπως μας πληροφορούν οι κάτοικοι. Πίτες από μέλι, από κράνα, από αγριοκέρασα αποξηραμένα και φυλαγμένα στο ερμάρι, κι από όλα τα καλούδια του Ζαγορίου.
Πιστή στην καθιερωμένη λειτουργία στον ιερό ναό Κοίμησης της Θεοτόκου του Κουκουλίου είναι η γνωστή Γιαννιώτισσα Βάσω Κατσαδήμα, η οποία, ως γνωστόν, συνέδεσε το όνομά της με το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Παρούσα στον αγιασμό της πίτας, την οποία παρασκευάζει η ίδια, όπως και οι συγχωριανές της τις δικές τους. Κάθε χρόνο, μας στέλνει τη φωτογραφία από το χωριό της, το Κουκούλι. Για όλους τους χωριανούς η καθιερωμένη πια γιορτή, εκτός από την θρησκευτική της σημασία και έννοια, αποτελεί διέξοδο χαράς και ανταμώματος στο καφενείο του χωριού.
Το λάβαρο του Θεάτρου Σκιών
Μια παρένθεση ως κατακελίδα, μια ιστορία που αξίζει να ειπωθεί. Αν και ο βίος του Αγίου δεν έχει καμιά σχέση με θεατρική τέχνη, είναι ο προστάτης άγιος των καραγκιοζοπαιχτών, για να τους φανερώνει ιδέες και να τις προσθέτουν στη μεγάλη ιδέα του ήρωά τους. Κατά τον σπουδαίο δάσκαλο, τον ευρυμαθή Γιάγκο Ανδρεάδη στο βιβλίο του «Εγώ κι ο Καραγκιόζης» ο ήρωας που είναι υμνημένος από το Σικελιανό, τον Εγγονόπουλο, τον Τσαρούχη και τον Κουν, ύποπτος της εξουσίας και περιφρονημένος από κάποιους «αξιοπρεπείς», κατάφερε να μιλήσει για τα πιο κεντρικά, κοινωνικά και πολιτικά μας ζητήματα.
Κι όπως μας έλεγε κάποτε ο ίδιος, που ασχολήθηκε πολύ με το Θέατρο των Σκιών, υπήρχε λάβαρο ασπρόμαυρο, που χάθηκε μεταπολεμικά και υπάρχει σήμερα σε πολλές ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Επάνω η εικόνα του Αγίου και κάτω όλοι οι παλαιοί καραγκιοζοπαίχτες. Μάλιστα σε κάποια από αυτές καθιστός εικονίζεται ο Σωτήρης Σπαθάρης κάτω από το λάβαρο με τον Άγιο Φανούριο. Τελευταία οι πληροφορίες λένε, ότι εντοπίστηκε το περιλάλητο λάβαρο σε παλιατζίδικο στην Αθήνα. Είναι η εμβληματική σημαία του Πανελληνίου Σωματείου Θεάτρου Σκιών.
