Την πρώτη φορά που άκουσα για κείνον ήταν στην παιδική χαρά της Πουτέτση, όταν η κόρη μου ετοιμαζόταν να πάει Α’ Δημοτικού. Είχα βρει μια παιδική φίλη και μαμά παιδιού που πήγαινε Γυμνάσιο και πιάσαμε κουβέντα για τα δημόσια σχολεία στα Γιάννενα. Υπόδειγμα διευθυντή τον περιέγραφε, άνθρωπο με μεγάλη αγωνία να φτιάξει το σχολείο καλύτερο, να αναδείξει τη χαμένη του αίγλη, να το φέρει πάλι στην κορυφή, εκεί που ιστορικά είναι η θέση του. Το 1ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων είχε έναν σπουδαίο δάσκαλο στη διοίκησή του, οραματιστή, ανήσυχο, εκσυγχρονιστή, δραστήριο και επίμονο. Τον Γιώργο Πλεύρη. Τα επόμενα χρόνια τον έβλεπα σε φωτογραφίες που δημοσιεύονταν σε τοπικά ΜΜΕ, σκαρφαλωμένο πάνω σε σκαλωσιές να καθαρίζει την πρόσοψη του ιστορικού κτηρίου, άκουγα ιστορίες από μαθητές και μαθήτριές του πώς έφτανε να καθαρίζει μόνος του μετά το μάθημα τα θρανία των σχολικών τάξεων και από γονείς που είχαν το κεφάλι τους ήσυχο επειδή εμπιστεύονταν τα παιδιά τους στα χέρια του.
Ασφαλώς και η κόρη μου βρέθηκε μερικά χρόνια μετά σ’ αυτό το σχολείο, παρόλο που είχε περάσει στις εξετάσεις για το Πειραματικό τότε Γυμνάσιο της πόλης. Θυμάμαι να βγαίνουμε από την αίθουσα τελετών ενθουσιασμένοι οι γονείς των παιδιών της Α’ Γυμνασίου, μετά την ολοκλήρωση της πρώτης ενημέρωσης από τον Γιώργο Πλεύρη για τον τρόπο λειτουργίας του 1ου Γυμνασίου, τους κανονισμούς του και τις προτεραιότητές του. Ένας γονιός είχε πει τότε ότι πρώτη φορά άκουγε εκπαιδευτικό να υπογραμμίζει και να επιμένει σε όσα χρόνια ζητούσαμε να προσφέρει το δημόσιο σχολείο στα παιδιά μας, χωρίς αστερίσκους, γκρίνια και ματαιότητα. Τα επόμενα τρία χρόνια διαπιστώσαμε ότι όσα μας έλεγε, τα εννοούσε και τα πάλευε όσο λίγοι, κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες.
Σε όλες τις καραντίνες στεκόταν στο πλευρό των μαθητών και μαθητριών με συνεχείς ενημερώσεις των γονιών τους και τακτικά ενθαρρυντικά μηνύματα, κυρίως όσο παρέμεναν τα σχολεία κλειστά. Κι όταν άνοιξαν, πάλι ήταν εκεί, παρόλο που το πρόβλημα υγείας είχε κάνει πολύ απειλητικά την εμφάνισή του. Φρόντιζε σχολαστικά για την τήρηση όλων των κανόνων υγιεινής και προστασίας, βρέθηκε ακόμη και στο στόχαστρο αντιεμβολιαστών γονιών, που του έκαναν μήνυση επειδή ακολουθούσε ευλαβικά τις οδηγίες του υπουργείου για τα μέτρα προφύλαξης από τον κορωνοϊό. Και συνέχισε να στέλνει επιστολές σε κάθε αρμόδια υπηρεσία για να αποκατασταθεί ο τοίχος του προαύλιου που κατέρρεε, να ανακαινιστεί το παρατημένο από την πολιτεία γυμναστήριο του σχολείου, να αλλάξουν οι απαρχαιωμένοι ηλεκτρολογικοί πίνακές του. Και δεν πτοήθηκε ποτέ. Ούτε από την ασθένεια, ούτε από τις επιθέσεις, ούτε από τις ματαιώσεις.
Ο Γιώργος Παππάς, ο γιατρός μας και συντάκτης των Ημερολογίων του Κορωνοϊού, έγραψε για κείνον την Κυριακή, στη σελίδα του στο facebook, όταν διαδόθηκε η θλιβερή είδηση του θανάτου του: «Ήταν ο γυμνασιάρχης των παιδιών μας, o Γιώργος Πλεύρης, και νιώθαμε τυχεροί και ασφαλείς. Και περήφανοι που ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν στην πόλη μας, δημιουργούσε για εμάς και τα παιδιά μας. Ήταν ο γυμνασιάρχης που καθημερινά πολεμούσε για ένα ΣΧΟΛΕΙΟ, μια πλήρη παιδεία: που να απλώνει και να ενθαρρύνει δραστηριότητες, που να εμπεριέχει νέες τεχνολογίες (αγωνιζόμενος ο ίδιος για τον εξοπλισμό, πώς αλλιώς…), που να ανοίγει ορίζοντες, που να προάγει την καλαισθησία και τον σεβασμό σε ό,τι κληρονομήσαμε. Σε έναν διαρκή αγώνα για να είναι το ιστορικό κτίριο του γυμνασίου αντίστοιχο του έργου που ήθελε να επιτελείται εκεί. Σε σκαλωσιές να μαστορεύει και να ομορφαίνει, σε ατέλειωτες προσπάθειες να ενεργοποιεί τους γονείς (με την δημόσια διαβούλευση για τον κανονισμό του σχολείου και την διάθεσή του να συζητά με όλους, για τα πάντα)- να τους κάνει κι αυτούς μαθητές/ δέκτες παιδείας καλύτερα. Σε αδιαπραγμάτευτη εφαρμογή της λογικής, ορισμένες φορές αβοήθητος από τη πολιτεία απέναντι στον παραλογισμό της εποχής μας. Στην φύση πάντα ένιωθε καλύτερα και την φωτογράφιζε ανήκοντας, νοώντας την».
Έχω τις φωτογραφίες του από την Παμβώτιδα. Αυτές που έβγαλε από το κανό του και τις ατελείωτες βόλτες του στα ήρεμα νερά της. Μου τις είχε στείλει σε υψηλή ανάλυση για να τις χρησιμοποιήσω στην εφημερίδα. Η έγνοια του για το καλό, δημόσιο σχολείο, αυτό που μεταλαμπαδεύει γνώση, αλλά και διδάσκει ήθος και αγωγή με το παράδειγμα των εκπαιδευτικών και του διευθυντή του, οδηγός κάθε φορά που μιλάω για το αυριανό, καλύτερο σχολείο οποιασδήποτε βαθμίδας. Αλλά και παρηγοριά τις άπειρες φορές που πέφτω πάνω σε αβλεψίες, ανεπάρκειες, τόσα όσα της ελληνικής παιδείας και των λειτουργών της. Είχα μια ελπίδα ως το τέλος, όπως έχω πάντα, ότι εκείνος θα τα καταφέρει. Αλλά δεν τα κατάφερε αυτή τη φορά.
Στο προφίλ του Γιώργου Πλεύρη στο facebook, πάνω πάνω «καρφιτσωμένη», όπως λέμε στη γλώσσα των σόσιαλ μίντια, είναι η ομιλία του Paul Jobs στους απόφοιτους του Στάνφορντ. Ξεχωρίζει ο ίδιος τη φράση «Μείνετε αχόρταγοι, μείνετε τρελαμένοι!». Κι είναι σαν να αποχαιρετά όλους τους μαθητές κι όλες τις μαθήτριές του με αυτή την προτροπή ως άλλη μία παρακαταθήκη από τις τόσες που μας κληροδότησε.
Στη μνήμη του σπουδαίου διευθυντή του 1ου Γυμνασίου Ιωαννίνων, χρωστάμε να φτιάξουμε ένα καλύτερο, δημόσιο σχολείο. Αυτό που δεν τα περιμένει όλα από τους άλλους, αυτό που συμπεριλαμβάνει, αυτό που νουθετεί, αλλά δεν κηρύττει, αυτό που είναι ανοιχτό στις προκλήσεις των νέων καιρών και δεν φοβάται να αλλάξει. Αυτό που θα υπηρετούσε και θα έκανε ακόμη καλύτερο, αν δεν έφευγε τόσο πρόωρα από τη ζωή. Πολύ φτωχότεροι και πολύ μόνοι χωρίς εκείνον…
Νίκος Καρούζος «Άσμα μικρό»
