Μαζί με άλλους 40 αγνώστους συνταξιδιώτες, για μια εβδομάδα, βρέθηκε στη χώρα της Αφρικής για να γνωρίσει κάποιους από τους ανθρώπους που επί 18 χρόνια βοηθάει ως ανάδοχος, αλλά παράλληλα συμμετείχε σε κατασκευαστικές εργασίες σε σχολεία της περιοχής. Έμαθε για τη ζωή των ανθρώπων, γνώρισε τις δυσκολίες της καθημερινότητάς τους, πληροφορήθηκε τα όνειρά τους για μια καλύτερη ζωή.
Και την εμπειρία του αυτή θέλησε να τη μοιραστεί με τους αναγνώστες του Η.Α., με την προσδοκία να παρακινήσει και άλλους να γίνουν ανάδοχοι, δίνοντας κάτι λιγότερο από 1 ευρώ την ημέρα, που θα αλλάξει τη μοίρα αυτών των ανθρώπων.
Όσο για τον ίδιο; Θα διεκδικήσει τη συμμετοχή του και σε επόμενο ταξίδι της Actionaid, ενώ κάποια μέρα θα ήθελε να επιστρέψει και στη Nyanga της Ζιμπάμπουε για να δει το αποτέλεσμα της αλλαγής στη ζωή αυτών των ανθρώπων.
Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να επιδιώξετε να πάρετε μέρος σε ένα ταξίδι αλληλεγγύης και γιατί δεν το κάνατε νωρίτερα;
Η αλήθεια είναι πως δεν το επεδίωξα πραγματικά έως τώρα, αν και είμαι ανάδοχος στην Actionaid σχεδόν 18 χρόνια. Αν και η οργάνωση δραστηριοποιείται σε 45 χώρες, μόνο η ελληνική συνιστώσα της έχει θεσμοποιήσει αυτά τα ταξίδια, που γίνονται 2-3 φορές το χρόνο. Η διαδικασία για συμμετοχή είναι απλή, αν είσαι ανάδοχος φυσικά. Μπαίνεις σε κλήρωση και αναλαμβάνεις όλα τα έξοδα του ταξιδιού. Κάποιες προσωπικές συγκυρίες μαζί με την ανθρώπινη τάση για αμφισβήτηση, με έκαναν να πάρω την απόφαση.
Τελικά, πειστήκατε ότι όντως τα χρήματα που καταβάλλετε εσείς και οι άλλοι ανάδοχοι πιάνουν τόπο;
Από την πρώτη στιγμή που κατεβήκαμε στο σχολείο, όπου κάποιοι από μας θα συναντούσαν τα παιδιά που είναι ανάδοχοι. Δεν είναι εύκολο να περιγραφεί αυτό που συνέβη, όμως η αγάπη που δεχθήκαμε από τις αγκαλιές και τα μάτια των μικρών μαθητών, μπορεί να εξηγηθεί ως έκφραση ευγνωμοσύνης για όλα αυτά που έχουμε προσφέρει ως τώρα, παρά ως προσδοκία να πάρουν ένα άμεσο δώρο. Αυτό το διαπίστωσα όσο οι μέρες περνούσαν και έβλεπα με τα ίδια τα μάτια μου το έργο της Actionaid στις κοινότητες που επισκεπτόμαστε. Εξάλλου, τα χρήματα της αναδοχής στηρίζουν ολόκληρη την κοινότητα σε υποδομές και δεν πάνε απευθείας στο παιδί. Η λογική είναι να διορθώσουμε τον μηχανισμό, που παράγει φτώχια και κοινωνικό αποκλεισμό, και όχι να δείξουμε ελεημοσύνη.
Είναι αρκετά αυτά που γίνονται για να αλλάξουν τη μοίρα αυτών των ανθρώπων;
Θα αντέστρεφα το ερώτημα. Αν δεν υπήρχαν αυτού του είδους οι οργανώσεις , πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα; Η απάντηση είναι πολύ χειρότερα. Πολλά παιδιά δε θα μπορούσαν να πάνε στο σχολείο για παράδειγμα, κάτι που ειδικά για τα κορίτσια είναι καταστροφικό για τη ζωή τους, αφού θα αναγκαστούν να παντρευτούν σε πολύ νεαρή ηλικία. Ολόκληρες κοινότητες σε περιόδους ξηρασίας δε θα είχαν καν πρόσβαση σε πόσιμο νερό χωρίς τα πηγάδια που φτιάξαμε. Εκατοντάδες κακοποιημένες γυναίκες δε θα είχαν που να απευθυνθούν και να καταγγείλουν την βία που δέχονται, αν δεν υπήρχαν τα κέντρα για αντίστοιχες περιπτώσεις. Τα παραδείγματα βελτίωσης της ποιότητας της ζωής αυτών των ανθρώπων, με τη μακροχρόνια δική μας παρέμβαση, είναι πολλά και τα είδα με τα μάτια μου.
Αν σας ζητούσα να μοιραστείτε την πιο δυνατή εικόνα από αυτό το ταξίδι σας, ποια θα ήταν;
Οι εικόνες είναι έντονες και δύσκολο να περιγραφούν. Πώς να αποτυπωθεί η αγκαλιά και το κλάμα του παιδιού που συναντά την ανάδοχό του; Η δύναμη της γυναίκας που σκάβει μαζί μας για να φτιάξουμε μια πτέρυγα στο σχολείο, κρατώντας ένα μωρό στην πλάτη; Αυτό που δε θα ξεχάσω, πάντως, ήταν η έκπληξη των γυναικών της κοινότητας, όταν η αρχηγός της αποστολής τους ανακοίνωσε πως εμείς ως εθελοντές θα τους διαθέσουμε ένα ποσό για κάποια άμεση ανάγκη τους. Μερικές άρχισαν να κλαίνε, άλλες να χορεύουν και να τραγουδάνε. Για κάποιες από αυτές η πρόσβαση για νερό σημαίνει 10 χλμ. περπάτημα -μια πιο κοντινή λύση θα σήμαινε ριζική αλλαγή στη ζωή τους.
Αν σας δινόταν η ευκαιρία να συμμετέχετε εκ νέου σε ένα ταξίδι αλληλεγγύης σε κάποια από τις χώρες που αναπτύσσει τις δράσεις της η Actionaid, θα το επιλέγατε;
Δε θα το επέλεγα απλά, από δω και πέρα θα το επιδιώκω συνεχώς. Δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή και ρόλο σε αυτό παίζουν και οι υπέροχοι άνθρωποι που γνώρισα. Εθελοντές από την Ελλάδα και την Κύπρο με ένα κοινό σκοπό, που δεν πτοήθηκαν από τις δύσκολες συνθήκες και έδωσαν και την ψυχή τους να βοηθήσουν πραγματικά. Μερικοί στερήθηκαν τις διακοπές τους για αυτό το ταξίδι και αξίζουν συγχαρητήρια και για αυτό.
Και στη Ζιμπάμπουε θα θέλατε να επιστρέψετε;
Θα ήθελα να επιστρέψω στη Nyanga μετά από λίγα χρόνια. Για να δω κάποια από τα παιδιά που ήθελαν να γίνουν πιλότοι ή γιατροί ή σχεδιάστριες μόδας, όπως μας είπαν, να τα έχουν καταφέρει. Για να δω τους ανθρώπους να έχουν ρεύμα όλη τη μέρα, για να τους δω να πίνουν καθαρό νερό από τη βρύση του σπιτιού τους. Ή για να δω ανθρώπους να μην παλεύουν όλη τη μέρα για να επιβιώνουν απλά αλλά να έχουν ελεύθερο χρόνο να απολαμβάνουν κάτι που τους αρέσει. Αυτό δε μας ξεχωρίζει από τα άλλα θηλαστικά;
Πώς αποφασίσατε αρχικά να γίνετε ανάδοχος;
Τυχαία, μετά από προτροπή ενός φίλου και μάλιστα σε μια περίοδο που τα οικονομικά μου δεν ήταν και πολύ καλά. Όμως δε νομίζω πως είναι αποτρεπτικό ένα ποσό 0.82 ευρώ την ημέρα. Η χαρά να παίρνεις μια ζωγραφιά και ένα γράμμα ενός παιδιού από την άλλη άκρη του κόσμου αξίζει πολύ περισσότερο!
Θελήσατε να μοιραστείτε την εμπειρία αυτού του ταξιδιού, με στόχο να πείσετε όσο το δυνατόν περισσότερους να γίνουν ανάδοχοι. Ποιο είναι το βασικό σας επιχείρημα για να τους πείσετε;
Θα ήθελα να τους μεταφέρω την εικόνα των 40 εθελοντών, που εγκαταλείπαμε το φράγμα, το οποίο φτιάξαμε πέτρα-πέτρα για μια βδομάδα. Αγκαλιασμένοι φεύγαμε, πραγματικά ευτυχισμένοι που μπορέσαμε έστω και για λίγο να βελτιώσουμε τη ζωή κάποιων συνανθρώπων μας, τους οποίους πιθανότατα δε θα ξαναδούμε. Όποιος θέλει πραγματικά να βοηθήσει, όχι μόνο με λόγια, είναι μια ευκαιρία στη ζωή του! Μια ζωή που την παίρνουμε πολύ στα σοβαρά για ασήμαντα τελικά πράγματα… Μπορεί ο καθένας να γίνει ανάδοχος παιδιού πολύ εύκολα, μπαίνοντας στο actionaid.gr ή καλώντας στο 80111900800.
