Οι μαθητές, συμμετέχοντας στο διεθνές πρόγραμμα-εκστρατεία#StolenMemory (Κλεμμένη Μνήμη) των Αρχείων Arolsen, που υλοποιείται στην Ελλάδα από τη Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού και την Υπηρεσία Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών, κατάφεραν να φτάσουν στα ίχνη του κ. Αντώνη και να του παραδώσουν τη βέρα και το δαχτυλίδι του πατέρα του Χρήστου, καπνέμπορου, που συνελήφθη του 1943 και οδηγήθηκε από το Χαϊδάρι, σε ένα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας.
Στα Αρχεία Arolsen υπάρχουν προσωπικά αντικείμενα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως ρολόγια τσέπης και ρολόγια χειρός, δαχτυλίδια, πορτοφόλια, οικογενειακές φωτογραφίες και καθημερινά αντικείμενα, όπως χτένες, κουτιά πούδρας ή ξυράφια κλπ. Συχνά, αποτελούσαν τα τελευταία περιουσιακά στοιχεία των θυμάτων, εκείνα που έπαιρναν μαζί τους τη στιγμή της σύλληψής τους. Η εκστρατεία έχει ως στόχο την ανεύρεση οικογενειών θυμάτων των ναζιστικών διώξεων και την απόδοση των αντικειμένων σε αυτές. Κάτοχοί τους βρέθηκαν σε περισσότερες από 30 χώρες, κυρίως στην Πολωνία και την πρώην Σοβιετική Ένωση.
Στα Αρχεία Arolsenβρέθηκαν τα προσωπικά αντικείμενα (personal effects) οκτώ ανδρών από την Ελλάδα, που απελάθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Neuengamme ως πολιτικοί κρατούμενοι από τους Ναζί. Στα γερμανικά υπάρχει η λέξη «Effekten», που χρησιμοποιούσαν για τις αποσκευές. Αργότερα η ερμηνεία της επεκτάθηκε στα προσωπικά αντικείμενα, που κατάσχονταν και ανήκαν σε φυλακισμένους, τα οποία τους τα επέστρεφαν μετά την απελευθέρωσή τους. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είχαν και αυτά «αποθήκες Effekten». Η μεγαλύτερη σωζόμενη συλλογή προσωπικών αντικειμένων στα Αρχεία Arolsen προέρχεται από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Neuengamme. Καθώς πλησίαζαν οι Σύμμαχοι, ο διοικητής του στρατοπέδου φρόντισε να απομακρυνθούν από εκεί τα προσωπικά αντικείμενα και τα ρούχα των 5.000 κρατουμένων. Οι Βρετανοί στρατιώτες βρήκαν αργότερα αυτά τα αντικείμενα στο Lunden, στο Schleswig-Holstein.
Ο Χρήστος Τακτικός ήταν ένας από τους οκτώ Έλληνες, τα προσωπικά αντικείμενα του οποίου βρέθηκαν στα Αρχεία Arolsen και ένας από τους 850 Έλληνες πολιτικούς κρατούμενους που μεταφέρθηκαν στο Neuengamme στις 25 Μαΐου 1944, από το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Χαϊδάρι, το μεγαλύτερο στην Ελλάδα, όπου είχαν κρατηθεί πάνω από 21.000 άνθρωποι, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1944, που έκλεισε.
Ένας φάκελος με τη βέρα και το δαχτυλίδι και οι λιγοστές πληροφορίες των Αρχείων, ήταν τα στοιχεία, με τα οποία οι μαθητές του σχολείου ξεκίνησαν την έρευνά τους. Ψάχνοντας στα διαδικτυακά αρχεία του Arolsen, βρήκαν την «καρτέλα εισαγωγής» του Τακτικού και ανακάλυψαν ότι ήταν παντρεμένος και είχε ένα παιδί, πέντε μηνών, την περίοδο της σύλληψής του. Η έρευνα συνεχίστηκε όλη την περυσινή χρονιά στα δημοτολόγια, την Αστυνομία, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, από τον οποίο τον περασμένο Σεπτέμβριο ήρθε η απάντηση πως είχε γίνει σχετική αναζήτηση αγνοουμένου το 1946.
Έτσι, οδηγήθηκαν στον γιο του, Αντώνη, στον οποίο και παραδόθηκαν τα αντικείμενα σε μια συγκινητική τελετή που έγινε στη Θεσσαλονίκη. «Όταν τον προσεγγίσαμε και του είπαμε ποιοι είμαστε, τι κάνουμε και τι βρήκαμε, δεν το πίστευε, γιατί, όπως μας είπε, δεν είχε ποτέ τίποτα από τον πατέρα του, πέρα από μια προπολεμική φωτογραφία, μπροστά στο Λευκό Πύργο, μαζί με άλλους τρεις άνδρες», αναφέρει η διευθύντρια του Σχολείου Κατερίνα Αντωνίου.
Η ιστορία αυτή συγκλόνισε βέβαια και τα ίδια τα παιδιά, που διάβασαν και έμαθαν για την εποχή εκείνη, αλλά κυρίως έμαθαν ότι η ιστορία δεν αφορά ημερομηνίες και αριθμούς, αλλά πρόσωπα και ζωές. «Αυτό που λέγαμε στα παιδιά είναι ότι φανταστείτε πόσα παιδιά σκότωσαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή στα μαρτυρικά χωριά… Εάν αυτή η γενιά δεν είχε σκοτωθεί, πού μπορεί να βρισκόμασταν τώρα; Σε πόσα παιδιά στέρησαν το νήμα της ζωής χωρίς λόγο;», αναφέρει η κ. Αντωνίου, η οποία χαρακτήρισε το συγκεκριμένο πρόγραμμα, το καλύτερο το οποίο έχει υλοποιήσει. «Έχω δουλέψει πάρα πολλά projects στη ζωή μου και αυτό ήταν ένα μαγικό project. Έφερνε την Ιστορία μέσα στην καθημερινότητά μας», σημειώνει.
Φυσικά, δεν είναι το μοναδικό πρόγραμμα που υλοποιείται στο Γυμνάσιο Νεοχωρίου, παρόλο που πρόκειται για ένα σχολείο στην…περιφέρεια της Περιφέρειας. Μια ακόμη συνεργασία, σε ένα project για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, βρίσκεται σε εξέλιξη με σχολείο της Νότιας Κορέας, ενώ το σχολείο συμμετείχε τις προηγούμενες ημέρες σε μια δράση προαγωγής υγείας για την έμμηνο ρύση, που υλοποιούν το Υπουργείο Υγείας και το Υπουργείο Παιδείας με το γραφείο της UNICEF στην Ελλάδα και αναλαμβάνει άλλες πρωτοβουλίες για θέματα όπως η ισότητα των φύλων. «Προσπαθούμε να πιάσουμε όλες τις πλευρές της μάθησης και της κοινωνίας στο σχολείο. Εγώ είμαι διευθύντρια, αλλά έχω ένα εξαιρετικό Σύλλογο Διδασκόντων, ο οποίος δε λέει ποτέ όχι σε κανένα πρόγραμμα, παρόλο που επιβαρύνεται πολύ περισσότερο. Δεν έχει πει ποτέ κανένας όχι», καταλήγει.
