Uncharmed – Lucy Jane Wood
Εκδόσεις: Ψυχογιός
Μετάφραση: Βασιλική Πατίκα
Η μαγεία της ατέλειας και η τρυφερότητα του να είσαι αληθινός
Στο «Uncharmed» η Lucy Jane Wood επιστρέφει με ένα ακόμη τρυφερό, ατμοσφαιρικό cosy fantasy που μιλά για τη γοητεία της ατέλειας. Η Άνι Γουάιλντγουντ είναι μια μάγισσα που ζει μέσα στην τελειότητα μέχρι που η ζωή της ανατρέπεται, όταν της ανατίθεται η εκπαίδευση μιας νεαρής, ανυπότακτης μάγισσας.
Μακριά από τα βλέμματα, σε ένα παλιό σπίτι στο δάσος, η Άνι θα καταλάβει πως η μαγεία δεν βρίσκεται στο να ελέγχεις, αλλά στο να αφήνεσαι.
Η Wood, με λόγο απλό και ποιητικό, συνδυάζει το παραμύθι με την ενδοσκόπηση και μετατρέπει τη μαγεία σε ψυχικό εργαλείο αυτογνωσίας. Αποδίδει με ευαισθησία το χιούμορ, την τρυφερότητα και τη φθινοπωρινή θαλπωρή στην ιστορία της.
Με φόντο το δάσος, τη μυρωδιά της κανέλας και την αργή ωρίμανση της ηρωίδας, το Uncharmed δεν είναι απλώς μια ιστορία μαγείας· είναι ένα παραμύθι για όσους κουράστηκαν να είναι «αρκετοί». Μια ήσυχη, γλυκιά υπενθύμιση ότι η αληθινή μαγεία αρχίζει, όταν πάψεις να προσποιείσαι.
Θα σ’ το φωνάζω δυνατά
Συγγραφέας: Μαρία Φραγκουδάκη
Εικονογράφηση: Νίκος Κόνιαρης
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο
Το «Θα σ’ το φωνάζω δυνατά» της Μαρίας Φραγκουδάκη είναι ένα βιβλίο που μιλά για την αγάπη στην πιο καθαρή της μορφή. Γεννήθηκε από μια αληθινή εμπειρία, την επαφή της δημιουργού με παιδιά με προβλήματα όρασης στην Αμυμώνη και μετατράπηκε σε τραγούδι που βρήκε τον δρόμο του στο χαρτί. Είναι μια ιστορία που θυμίζει πως η αγάπη δεν χρειάζεται να φαίνεται για να υπάρχει, αρκεί να τη νιώθεις και να τη λες δυνατά.
Η αφήγηση κινείται με απλότητα και ευαισθησία. Μια μητέρα, ένα παιδί, μια φωνή που επιμένει να θυμίζει την αξία της παρουσίας. Κάθε λέξη μοιάζει με υπόσχεση, μια σταθερή υπενθύμιση πως ό,τι αγαπάμε δεν χάνεται, αλλά αλλάζει μορφή. Η Μαρία Φραγκουδάκη γράφει χωρίς φτιασίδια, με ειλικρίνεια και συναίσθημα, φτιάχνοντας ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί από όλους, μικρούς και μεγάλους.
Το «Θα σ’ το φωνάζω δυνατά» δεν είναι μόνο ένα παιδικό ανάγνωσμα, αλλά ένα μήνυμα ζωής. Ένα έργο που μας προσκαλεί να θυμηθούμε πως η αγάπη έχει φωνή και πως ο κόσμος γίνεται πιο φωτεινός κάθε φορά που την αφήνουμε να ακουστεί. Ένα βιβλίο που μας θυμίζει πως η τρυφερότητα και η αλήθεια είναι οι πιο δυνατές μορφές επικοινωνίας.
Τα άπειρα πεπρωμένα μας
Συγγραφέας: Laura Steven
Μετάφραση: Δημήτρης Μελικέρτης
Εκδόσεις: Ψυχογιός
«Τα άπειρα πεπρωμένα μας» της Laura Steven είναι ένα μυθιστόρημα που κινείται ανάμεσα στη φαντασία και τη φιλοσοφία του χρόνου. Από την πρώτη σελίδα, η ιστορία σε βυθίζει σε έναν κύκλο ζωών, έρωτα και απώλειας, που μοιάζει να επαναλαμβάνεται αιώνια.
Η συγγραφέας δημιουργεί έναν κόσμο όπου η μνήμη δεν είναι απλώς ανάμνηση, αλλά δύναμη, ένα βάρος που μπορεί να λυτρώσει ή να καταστρέψει. Με ευαισθησία και ωριμότητα, η Steven αφηγείται μια ιστορία για το τίμημα της γνώσης και για την ανάγκη να αποδεχθούμε τα όρια της ανθρώπινης εμπειρίας.
Η Έβελιν, η ηρωίδα του βιβλίου, κουβαλά τη μνήμη πολλών ζωών. Από παιδί βλέπει εικόνες από άλλες εποχές, από θανάτους που επαναλαμβάνονται, από έναν έρωτα που τη στοιχειώνει αιώνες. Σε κάθε ζωή πεθαίνει πριν τα δέκατα όγδοά της γενέθλια πάντα από το ίδιο χέρι, του Άρντεν. Ο Άρντεν δεν είναι απλώς ο εχθρός ή ο αγαπημένος της· είναι το καθρέφτισμά της, ο φορέας μιας κατάρας που τους δένει μέσα στον χρόνο. Αυτή τη φορά, όμως, η Έβελιν έχει έναν λόγο να αντισταθεί: η μικρή της αδελφή είναι άρρωστη και η ζωή της δεν ανήκει πια μόνο στην ίδια. Η αγάπη μετατρέπεται σε ανάγκη επιβίωσης και η μοίρα σε πράξη επιλογής.
Η συγγραφέας χειρίζεται το θέμα της επανάληψης, όχι ως εύρημα αλλά ως σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη φύση. Οι ζωές της Έβελιν γίνονται σύμβολο των λαθών που επιμένουμε να επαναλαμβάνουμε.
Το πεπρωμένο δεν είναι κάτι μαγικό, αλλά το αποτέλεσμα των φόβων, των ενοχών και των σιωπών μας. Η Steven γράφει με ρυθμό που θυμίζει χτύπο καρδιάς, άλλοτε γρήγορο, άλλοτε συγκρατημένο, μα πάντα ζωντανό. Μέσα από τη σχέση της Έβελιν και του Άρντεν, ο αναγνώστης παρακολουθεί μια πορεία ενηλικίωσης, όχι μόνο συναισθηματικής αλλά και υπαρξιακής.
Η γραφή της είναι στοχαστική, χωρίς να χάνει την ένταση του συναισθήματος. Είναι ένα βιβλίο που σε καλεί να κοιτάξεις μέσα σου, να αναμετρηθείς με τις δικές σου σκιές και να αναγνωρίσεις ότι καμία επανάληψη δεν είναι μάταιη, όσο οδηγεί πιο κοντά στην αλήθεια σου.
