Ως φιλόλογος, ήτοι εραστής του λόγου και του διαλόγου και ως καθηγητής της ελληνικής γλώσσας αγαπώ την ελληνική γλώσσα με όρους λατρείας και δείχνω έμπρακτα στο πεδίο της συγγραφικής πρακτικής τον ακόρεστο ζήλο μου για την καλλιέργεια της. Την σπούδασα λοιπόν με περίσσεια χαρά, υψηλή αίσθηση ατομικής ευθύνης και δημιουργικότητα στο τμήμα φιλολογίας της φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου των Ιωαννίνων σε μια εποχή που η ελληνική πολιτεία ψήφιζε μνημόνια επιβάλλοντας μια ολέθρια πολιτική περικοπών στα κονδύλια έρευνας που ως ολετήρας διέλυσε στο πέρασμα της τα όνειρα εκατοντάδων νέων που φιλοδοξούσαν να γίνουν επαγγελματίες ερευνητές. Μέσα από την δίνη αυτών των κρίσιμων προβλημάτων όλοι εμείς οι συνειδητοποιημένοι, καλλιεργημένοι απόφοιτοι δεν βγήκαμε αλώβητοι, καθώς γίναμε μάρτυρες μιας πλειάδας προβλημάτων που κλόνιζαν τα θεμέλια του ίδιου του ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος και δεν άφηνε πολλά περιθώρια για ψύχραιμο στοχασμό. Σε μια πόλη που κάποτε δίδαξαν κορυφαίοι διαφωτιστές όπως ο Αθανάσιος Ψαλίδας, ο οποίος ως σχολάρχης ανέλαβε καθήκοντα διδασκαλίας στην Καπλάνειο Σχολή, η οποία λειτουργούσε ως ένα πρότυπο πανδιδακτήριο, δηλαδή ένα είδος σημερινού πανεπιστημίου. Οφείλουμε τώρα στη μνήμη αυτών των προσωπικοτήτων να αναθεωρήσουμε και να χαράξουμε ένα στρατηγικό σχεδιασμό για μια νέα πολιτιστική πολιτική, η οποία θα δώσει νέα πνοή στα κοινά δίνοντας χαρά στους νέους. Η ψυχή του κάθε νέου διακαώς επιζητά καλά ηθικά πρότυπα ως οδοδείκτη στο διάβα της ζωής του. Θέλω να πιστεύω ότι η πολυετής οικονομική κρίση ήταν μια κρισάρα όπου έγινε η διαλογή των στοιχείων εκείνων που είναι απαραίτητα για την συγκρότηση μια νέας μορφής κοινωνικής ζωής. Η πόλη των Ιωαννίνων έχει την αδήριτη ανάγκη να τρέφει ελπίδες ότι κάτι καλό θα συμβεί στην ζωή των ανθρώπων και θα επιστρέψει στις ένδοξες μέρες του διαφωτισμού.
Η λογοτεχνία έχει μια μαγική δύναμη που ενώνει τον κόσμο και θεραπεύει την ψυχή του ανθρώπου. Το καλό βιβλίο προβληματίζει, εξαγνίζει την ψυχή, γίνεται βάλσαμο για τα πάθη της, εξημερώνει το άγριο πνεύμα του μικρού ανθρώπου και προσφέρει τα εφόδια που κάθε παιδί και έφηβος χρειάζεται για να αντιμετωπίσει στη ζωή του τις επερχόμενες δυσκολίες. Η ακαταμάχητη ψυχοθεραπευτική δύναμη της λογοτεχνικής ανάγνωσης (είτε διαβάζεις ένα ποίημα είτε ένα διήγημα είτε ένα μυθιστόρημα) σε θέτει ενώπιον των προσωπικών ευθυνών σου και συγκροτεί την ατομική ταυτότητα και συνείδηση. Οι νέοι σήμερα ζώντας σε μια εποχή γεμάτη με ηθικές προκλήσεις καλούνται να παίξουν ευσυνείδητα τον ρόλο του καλοπροαίρετου πολίτη, ώστε να κατορθώσουν την πολυπόθητη κοινωνική συνοχή, την οποία κάθε προβληματισμένος κοινωνιολόγος έχει ονειρευτεί. Αυτό είναι το φλέγον ζητούμενο που πρέπει να απασχολεί κάθε μια προβληματισμένη συνείδηση: πως θα εμφυσήσουμε το όραμα στους νέους για να έρθουν ύστερα αυτοί στο προσκήνιο της ιστορίας εφοδιασμένοι με τις αξίες του ανθρωπισμού.
Έχω πολλές φορές ονειρευτεί σε αυτή την πόλη ένα λογοτεχνικό φεστιβάλ. Θα μπορούσαμε εύκολα να φανταστούμε μια φιέστα η οποία θα καθιερώνει την αγάπη για το βιβλίο και τους συγγραφείς. Να δίνει ένα δυναμισμό και να ενισχύει τον ενθουσιασμό. Ένα τέτοιο λογοτεχνικό φεστιβάλ θα απευθύνεται στα παιδιά για να προάγει την ποιητική παιδεία, τον ανθρωπισμό, τον διάλογο. Μια τέτοια κίνηση θα ενδυνάμωνε την κοινωνική συνοχή της τοπικής κοινωνίας και θα καλλιεργούσε την ευαισθησία τόσο των μικρών όσο των μεγάλων. Η κοινωνία έχει ανάγκη τέτοιου είδους δράσεις εις το όνομα του εκδημοκρατισμού της παιδείας, δηλαδή του διαφωτισμού τον οποίο η πόλη των Ιωαννίνων οφείλει να τιμήσει με το παραπάνω, αφού κάποτε υπήρξε η πόλη σπουδαίων προσωπικοτήτων που αφιέρωσαν ολόκληρη τη ζωή τους στη διάδοση των γραμμάτων και τη διάχυση της γνώσης στη κοινωνία: αυτό καλείται διαφωτισμός. Όπως έλεγε ο σπουδαίος γερμανός φιλόσοφος Ιμάνουελ Καντ «Διαφωτισμός είναι η έξοδος του ανθρώπου από την παιδικότητα του για την οποία ο ίδιος ευθύνεται». Θα χρειασθεί να έρθουμε σε ρήξη με τον εαυτό μας και να αναθεωρήσουμε τον δρόμο που έχουμε ακολουθήσει: του υλικού ευδαιμονισμού. Αυτό θα σήμαινε την παραίτηση από βλαβερές για το πνεύμα ενασχολήσεις και συνήθειες που μας στερούν από την δυνατότητα να συναντήσουμε την αλήθεια της αρετής. Ένα φεστιβάλ για το παιδικό βιβλίο θα λειτουργούσε ως σωτήρια διέξοδος από την μαλθακότητα του πνεύματος, από μια διανοητική νωθρότητα, η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μια ηθική εξαχρείωση και τότε θα είναι δύσκολο για το πνεύμα να αγωνισθεί για την ελευθερία του. Αφού για τους νέους οι πειρασμοί της τεχνολογίας ελλοχεύουν στην γωνία του δρόμου και παραμένουν το μεγάλο αγκάθι του σύγχρονου εκπαιδευτικού συστήματος. Ένα φεστιβάλ για το παιδικό βιβλίο θα ανάσταινε την κοινωνική συνείδηση των παιδιών μαζί με τους γονείς τους από την άβυσσο της οικονομικής ανέχειας που ταλανίζει την μεταμνημονιακή Ελλάδα. Θα απελευθέρωνε δημιουργικές δυνάμεις στις ψυχές των παιδιών και θα ήταν μια σημαντική επένδυση στην γλωσσική δημιουργικότητα. Με άλλα λόγια θα ακόνιζε το γλωσσικό αισθητήριο των νέων που από την εμπειρία μου παρατηρώ ότι έχει ατροφήσει σε επικίνδυνο βαθμό και ακόμη οι συγγραφείς θα μπορούσαν να μεταγγίσουν το πάθος τους για τις απέραντες εκφραστικές δυνατότητες της ελληνικής γλώσσας. Συνεπώς, θαρρώ ότι τούτη η πρόταση θα άξιζε προσοχής από την πλευρά των δημοτικών αρχών για να δώσουμε σάρκα και οστά στο όνειρο ενός πολιτιστικού θεσμού ο οποίος δεν είναι ανέφικτος αν βέβαια υπάρξει η κατάλληλη στρατηγική αντιμετώπιση μετατρέποντας την πόλη σε μια γιορτή φιλαναγνωσίας. Τα παιδιά, οι έφηβοι και εν γένει κάθε νέος μαζί με τους γονείς τους θα άξιζαν μια τέτοιου είδους πολιτιστική κίνηση. Τα Ιωάννινα, η πόλη του διαφωτισμού του Ψαλίδα, έχει τις προδιαγραφές για αυτή την πολιτισμική καινοτομία, αρκεί βεβαίως να υπάρξει μια ρωμαλέα πολιτική πρωτοβουλία και μια αντίστοιχη ορθή διαχείριση των απαιτούμενων οικονομικών πόρων. Φυσικά το φεστιβάλ λογοτεχνικού βιβλίου θα μπορούσε να πάρει το όνομα του Ψαλίδα, του σπουδαίου αυτού πνευματικού ευεργέτη ως φόρος τιμής στην εκπαιδευτική δράση του.
