Γεννημένη το 2008, η Ελπίδα μεγάλωσε αθλητικά στα Γιάννενα με τη φανέλα του Α.Σ. Γιάννενα, σε ένα περιβάλλον που της έδωσε τα πρώτα ερεθίσματα και τα πρώτα «σκαλοπάτια». Η ίδια γυρίζει συχνά πίσω σε εκείνα τα χρόνια και εντοπίζει με ακρίβεια τη στιγμή που ένιωσε ότι μπορεί να ανέβει πιο ψηλά. Όταν, μαθήτρια ΣΤ’ Δημοτικού, κλήθηκε να παίξει βασική σε αγώνα της Α2 Γυναικών στην Αλεξανδρούπολη. Το άγχος, ο ιδρώτας, αλλά και η δικαίωση εκείνης της εμφάνισης αποτέλεσαν το πρώτο σαφές σημάδι ότι ο δρόμος δεν είχε ταβάνι, αρκεί να συνέχιζε να χτίζει με υπομονή.
Η αλλαγή σελίδας ήρθε στα 15 της χρόνια, όταν κλήθηκε να αφήσει τα Γιάννενα και να δοκιμαστεί σε νέες συνθήκες. Η απόφαση να μετακομίσει στην Αθήνα δεν είχε μόνο αγωνιστικό κόστος, αλλά και έντονο συναισθηματικό βάρος. Μια οικογένεια χωρισμένη στα δύο, ρυθμοί ζωής εντελώς διαφορετικοί, ατελείωτες μετακινήσεις, απαιτητικό σχολικό πρόγραμμα. Όπως παραδέχεται, η δυσκολία δεν ήταν τόσο το γήπεδο όσο η καθημερινότητα μακριά από το σπίτι, από τη μητέρα, τον αδελφό, τους φίλους, από την ηρεμία που χαρακτηρίζει τα Γιάννενα. Κι όμως, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, βρήκε ανθρώπους που τη στήριξαν και τη βοήθησαν να προσαρμοστεί, τόσο στη Μεταμόρφωση όσο και αργότερα στον ΖΑΟΝ.
Η αγωνιστική της εκτόξευση είναι μετρήσιμη και όχι θεωρητική. Από χαμηλότερο επίπεδο στην Αθήνα, στο μεγάλο βήμα της Pre League, όπου με τον ΖΑΟΝ κατέκτησε την άνοδο, και μέσα σε μόλις δύο χρόνια να αγωνίζεται βασική στην Α1 Γυναικών. Παράλληλα, το 2025 ήρθε και το ντεμπούτο με την Εθνική Γυναικών, επιβεβαιώνοντας ότι η εξέλιξή της δεν περνά απαρατήρητη ούτε σε εθνικό επίπεδο. Η ίδια αναγνωρίζει ότι δεν περίμενε αυτή η άνοδος να έρθει τόσο γρήγορα, όμως βλέπει πλέον καθαρά πως κάθε στάδιο λειτούργησε ως κρίκος σε μια αλυσίδα που έδεσε σωστά.
Σε αυτή την πορεία, τίποτα δεν προέκυψε τυχαία. Η οικογένεια παίζει κεντρικό ρόλο, με τη μητέρα της, τη Βίκυ Παπάζογλου, μία από τις κορυφαίες ακραίες στην ιστορία του ελληνικού βόλεϊ, να αποτελεί πρότυπο χωρίς πίεση, και τον πατέρα της, Αποστόλη Τικμανίδη πρώην διεθνή αθλητή του χάντμπολ, να συμπληρώνει ένα περιβάλλον βαθιά αθλητικό. Η ίδια δεν αποφεύγει τις συγκρίσεις, γνωρίζει ότι ακούγονται –άλλοτε ευνοϊκά, άλλοτε όχι– αλλά δείχνει να τις αντιμετωπίζει ως κομμάτι της διαδρομής. Όπως και τις θυσίες: τα πάρτι, οι έξοδοι, η «τυπική» εφηβεία που έδωσε τη θέση της σε μια διαφορετική επιλογή ζωής, συνειδητή και, όπως λέει, χωρίς ίχνος μετάνοιας.
Η Ελπίδα Τικμανίδου κουβαλά ήδη τον χαρακτηρισμό «μίας από τις μεγάλες ελπίδες του ελληνικού βόλεϊ». Όχι ως βάρος, αλλά ως κίνητρο. Πιστεύει στη δουλειά, αναγνωρίζει τους ανθρώπους που τη βοήθησαν –από τους πρώτους της προπονητές στα Γιάννενα μέχρι τους ανθρώπους που σήμερα την εμπιστεύονται ως βασική στην Α1– και κρατά ανοιχτό το βλέμμα στο μέλλον.
Κι όμως, όσο μακριά κι αν φτάσει, τα Γιάννενα παραμένουν πάντα η αφετηρία. Η πόλη, η λίμνη, η αίσθηση της εγγύτητας και της ηρεμίας, όλα όσα λείπουν από την καθημερινότητα της Αθήνας, λειτουργούν ως σταθερό σημείο αναφοράς. Δεν αποκλείει ποτέ την επιστροφή, αν οι συνθήκες και το επίπεδο το επιτρέψουν. Γιατί, όπως δείχνουν και οι απαντήσεις που ακολουθούν, για την Ελπίδα Τικμανίδου η πορεία έχει νόημα μόνο όταν θυμάσαι από πού ξεκίνησες και γιατί ξεκίνησες.
Ελπίδα, μέσα σε ελάχιστο χρόνο πέρασες από τα Γιάννενα και τις μικρές ηλικίες στο υψηλό επίπεδο, πέρυσι αγωνίστηκες στην Pre League, έκανες ντεμπούτο στην Εθνική Γυναικών και φέτος είσαι βασική στην ομάδα σου στην Α1. Το περίμενες ότι αυτή η άνοδος θα ερχόταν τόσο γρήγορα;
Σίγουρα. φεύγοντας από εδώ. δεν περίμενα ότι θα γίνει κάτι τόσο σύντομα. Στην Αθήνα πήγα αρχικά και έπαιξα στη Μεταμόρφωση, η οποία ήταν πιο χαμηλού επίπεδου. Με βοήθησαν εκεί πέρα, ήταν η πρώτη μου χρονιά, ήταν δύσκολο με το σχολείο να τα συνδυάσω όλα αυτά μαζί. Διαφορετικοί ρυθμοί ζωής στην Αθήνα. Με βοήθησαν, μετά έκανα το μεγάλο βήμα στην Pre League. Με τον ΖΑΟΝ κερδίσαμε την κατηγορία και ανεβήκαμε. Και οι άνθρωποι που είναι εκεί πέρα, με στηρίζουν πάρα πολύ και βρίσκομαι μέσα σε δύο χρόνια να παίζω στην Α1.
Κοιτώντας πίσω, ποια στιγμή θεωρείς ότι ήταν το πρώτο «σκαλοπάτι» που σου έδειξε πως μπορείς να πας πιο ψηλά απ’ ό,τι φανταζόσουν;
Όταν με θυμάμαι να παίζω εδώ στα Γιάννενα, θυμάμαι χαρακτηριστικά τη στιγμή που είμαι ΣΤ’ δημοτικού και είμαστε στην Αλεξανδρούπολη, και ξαφνικά ο προπονητής μου με βάζει μέσα και μου λέει θα παίξεις βασική σήμερα. Είχα ιδρώσει, είχα αγχωθεί πάρα πολύ και όμως κατάφερα, έπαιξα. Σιγά σιγά άρχιζα να χτίζω όλο αυτό και, με την κατάλληλη στήριξη, έφτασα εκεί που είμαι.
Στα 15 σου χρόνια εσύ και η οικογένειά σου πήρατε μια δύσκολη απόφαση. Να φύγεις από τα Γιάννενα και να μετακομίσεις στην Αθήνα. Τι ήταν πιο δύσκολο σε αυτή τη μετάβαση, το αγωνιστικό κομμάτι ή το κομμάτι της ζωής μακριά από το σπίτι;
Πιο δύσκολο για μένα ήταν να διαχειριστώ ότι η οικογένειά μου ήταν χωρισμένη στα δύο, γιατί εγώ με τον πατέρα μου ήμασταν στην Αθήνα και η μητέρα μου με τον αδερφό μου ήταν στα Γιάννενα. Οι ρυθμοί ζωής στην Αθήνα ήταν τελείως διαφορετικοί από εδώ και έχανα πάρα πολύ χρόνο στις διαδρομές. Στο σχολείο τελείως διαφορετικά τα πράγματα, κάνω 8ωρα μάθημα, ξυπνάω από τις 6 και γυρνάω σπίτι τις 7. Οπότε ήταν όλο πάρα πολύ δύσκολο για μένα, σε συνδυασμό με την απώλεια φίλων, οικογένειας, αλλά ευτυχώς πήγα σε κατάλληλους ανθρώπους, που με στήριξαν και με βοήθησαν να προσαρμοστώ.
Ο πρωταθλητισμός σε τόσο μικρή ηλικία συχνά λέγεται ότι «στερεί» πράγματα. Νιώθεις ότι έχεις χάσει κομμάτια της εφηβείας σου ή θεωρείς ότι απλώς έκανες μια διαφορετική επιλογή ζωής;
Σίγουρα όλο αυτό ήταν επιλογή μου. Στερήθηκα πάρτι, στερήθηκα εξόδους, καφέδες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το μετανιώνω, γιατί όλες αυτές οι θυσίες αυτή τη στιγμή τις βλέπω μπροστά μου και είναι όλο αυτό υπέροχο.
Με τις προσδοκίες να μεγαλώνουν και το όνομά σου να συνοδεύεται πλέον από τον χαρακτηρισμό «μία από τις μεγάλες ελπίδες του ελληνικού βόλεϊ», νιώθεις πίεση από το βάρος που κουβαλάς ή αυτό λειτουργεί ως ένα επιπλέον κίνητρο;
Νομίζω ότι λειτουργεί σαν κίνητρο και με βοηθάει να πιστέψω περισσότερο στον εαυτό μου. Και μου δίνει να καταλάβω ότι η προσπάθειά μου και οι θυσίες μου φαίνονται και προς έξω και αναγνωρίζονται και από τους υπόλοιπους.
Πιστεύεις ότι ο πρωταθλητισμός είναι περισσότερο θέμα γονιδίων – εσύ έχεις μητέρα και πατέρα που έκαναν πρωταθλητισμό – ή είναι αποτέλεσμα καθημερινής, σκληρής δουλειάς στο γήπεδο;
Είναι και τα δύο. Η μητέρα μου με έβαλε στον αθλητισμό χωρίς πίεση. Σίγουρα ήταν σημαντικό το ότι είχα ένα πρότυπο μέσα στο σπίτι, που μου έδειξαν τον δρόμο για τον πρωταθλητισμό και εγώ τον ακολούθησα. Έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο η οικογένειά μου σε όλο αυτό.
Η μητέρα σου, η Βίκυ Παπάζογλου, έχει γράψει τη δική της σπουδαία ιστορία στο ελληνικό βόλεϊ; Σε συγκρίνουν με τη μητέρα σου;
Ναι, πολλοί είναι αυτοί που μου λένε είτε ότι είμαι καλύτερη από τη μητέρα μου στην ηλικία της είτε το αντίθετο.
Ποιοι άνθρωποι συνέβαλαν καθοριστικά στην εξέλιξή σου μέχρι σήμερα και με ποιον τρόπο σε βοήθησαν να κάνεις τα επόμενα βήματα;
Σίγουρα ο Κώστας Τσιούπης, που ήταν ο πρώτος μου προπονητής εδώ στα Γιάννενα, ο Γιάννης Σκορίλας, που με είχε πιο μικρή, και η μητέρα μου. Αργότερα, οι άνθρωποι από τη Μεταμόρφωση, ο πρόεδρος Δημήτρης Γεωργίου και οι προπονητές μου Έφη Μαρτσουκάκη και Στέφανος Πολύζος, που με βοήθησαν στη δύσκολη μετάβαση από τα Γιάννενα στην Αθήνα και να εξελιχθώ. Ειδική αναφορά οφείλω να κάνω στον σημερινό μου προπονητή στον ΖΑΟΝ Μπάμπη Μυτσκίδη, που, παρά την ηλικία μου, μου εμπιστεύεται μια θέση βασικής στην Α1, δείχνοντας το πόσο πιστεύει σε μένα. Ένα ευχαριστώ και στον πρόεδρο του ΖΑΟΝ Νικόλα Κανελλόπουλο.
Τα Γιάννενα παραμένουν πάντα η αφετηρία σου. Τι σου λείπει περισσότερο από την πόλη και την καθημερινότητα εδώ;
Η ηρεμία, γιατί στην Αθήνα όλα αυτά δεν υπάρχουν. Ούτε να βγεις το πρωί και να πιεις ένα καφέ στη λίμνη. Εδώ η πιο μακρινή διαδρομή είναι ένα τέταρτο μακριά,στην Αθήνα ένα τέταρτο είναι η πιο κοντινή μου απόσταση.
Αν υπήρχε μια ομάδα στα Γιάννενα σε υψηλό αγωνιστικό επίπεδο, θα σε ενδιέφερε στο μέλλον η επιστροφή εδώ απ’ όπου ξεκίνησαν όλα;
Σίγουρα. Δεν έχει να κάνει η τοποθεσία. Εδώ πέρα είναι ο τόπος που γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα, εδώ έκανα τα πρώτα μου βήματα. Γιατί όχι…
Το εξωτερικό αποτελεί κομμάτι των σκέψεών σου για τα επόμενα χρόνια ή αυτή τη στιγμή προτεραιότητα έχει η σταθερή εξέλιξη στην Ελλάδα;
Αποτελεί, θα μπορούσα να πω. Μελλοντικός μου στόχος είναι να βγω στο εξωτερικό.
Πώς βλέπεις το θέμα του σχολείου και των σπουδών μεταγενέστερα, παράλληλα με τον αθλητισμό. Είναι κάτι που σε απασχολεί σοβαρά ή δε σκέφτεσαι προς το παρόν την επόμενη μέρα;
Σίγουρα τη σκέφτομαι. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις ένα πτυχίο, να σπουδάσεις, να ασχολείσαι και με κάποιο άλλο αντικείμενο. Γιατί ο αθλητισμός, καλώς κακώς, κάποια στιγμή έχει ημερομηνία λήξης.
Αν γύριζες τον χρόνο πίσω και μιλούσες στο κορίτσι που ξεκινούσε στον Α.Σ. Γιάννενα, τι θα του έλεγες σήμερα;
Να ζήσει την πορεία και τον όνειρο, γιατί το μέλλον έχει πολλές εκπλήξεις και σίγουρα θα ήταν περήφανη για αυτό που είναι αυτή τη στιγμή.
