Και είναι αυτό η ένδεια της ποιοτικής έκδοσης ενός περιοδικού στα Γιάννενα. Γενικά υπάρχει μια λογοτεχνική ένδεια ή οι άνθρωποι των γραμμάτων περιορίζονται μόνον σε μια Στέγη Γραμμάτων, όπου κάποιοι από αυτούς δεν έχουν καν επίγνωση των δυνατοτήτων τους.
Αναζητώντας στοιχεία επιπρόσθετα για το έργο του εκλιπόντος φθάσαμε στην Αλεξανδρούπολη και στην καλή εκδοτική προσπάθεια, αυτή που ο ίδιος ο καθηγητής ξεκίνησε και την οποία συνεχίζει η συντακτική ομάδα, η οποία εργάστηκε μαζί του. Είναι το περιοδικό «Εξώπολις».
Παλαιότερα είχαμε μείνει εκστασιασμένοι με την ύλη, γενικά το στήσιμο και τη δομή αυτού του περιοδικού.
Ανατρέξαμε στις στήλες της εφημερίδας και συναντήσαμε την Ηπειρωτική Εστία του Δημοσθένη Κόκκινου, τα Ηπειρωτικά Χρονικά, και άλλες αξιόλογες εκδόσεις. Μία από αυτές ήταν η «Ενδοχώρα» η οποία τυπώνονταν στα τυπογραφεία του Ηπειρωτικού Αγώνα.
Οι συγγραφείς, οι ποιητές οι λογοτέχνες γενικά οι οποίοι την απάρτιζαν είχαν με τα πενιχρά μέσα της εποχής ιδρύσει και κινηματογραφική λέσχη. Μάλιστα είχε προβληθεί στο Παλλάδιο σε μια εποχή δύσκολη, όπως ήταν η δεκαετία του 1950-60 το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Αιζενστάϊν. Ο κόσμος διψούσε για καλό περιοδικό, για ποιοτικό θέαμα και το είχε. Πιο πρόσφατα υπήρξαν κάποιες εκδόσεις, όπως η Φυγός και τα Ηπειρωτικά Χρονικά εκδόσεις της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, για καθαρά εσωτερική χρήση. «Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει».
Σημαντικότερη προσπάθεια η οποία στέφθηκε από επιτυχία για μερικά χρόνια ήταν αυτή του περιοδικού «Μικρόπολις». Ήταν μια ιδέα του Νίκου Αλμπανόπουλου, την οποία έκανε πράξη με τη βοήθεια κάποιων συνεργατών, οι οποίοι είχαν την ίδια με εκείνον ανάγκη έκφρασης, το ίδιο μεράκι. Αλλά το μεράκι δεν φτάνει.
Σήμερα τα πράγματα είναι δύσκολα, κι αν υπήρχαν κάποιες προσπάθειες αυτές θα έπεφταν στο κενό. Προσκρούουν πάντα στο άνυδρο από πλευράς τέχνης και λογοτεχνίας ενδιαφέρον των τοπικών αρχόντων, οι οποίοι περιορίζονται στην αγωνία αν ο ΠΑΣ χάσει τη θέση του στην Α΄Εθνική. Τιμή και δόξα σ’ αυτούς που μας διοικούν. Ή αλλιώς πως, μη περιμένουμε Μικροπόλεις και Εξωπόλεις.
Ο Ριχάρδος ο Β’ έλεγε:  «Εύθραυστη δόξα φωτίζει αυτό το πρόσωπο, εύθραυστο σαν τη δόξα είν’ αυτό το πρόσωπο».