Χρόνια τώρα δε βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας. Παράγουμε προϊόντα που έπρεπε ίσως νάχουμε εγκαταλείψει προ πολλού. Ή τουλάχιστον, να τα έχουμε αντικαταστήσει σε πολύ μεγάλο ποσοστό. Προϊόντα που δεν πουλιούνται. Παράγουμε π.χ. σε ποτιστικά χωράφια τεράστιες ποσότητες βαμβακιού, ένα προϊόν που η διεθνής τιμή του δεν καλύπτει ούτε το 1/3 του κόστους παραγωγής στη χώρα μας (υπάρχουν χώρες του «τρίτου κόσμου» που παράγουν άφθονο και φτηνό). Το εισόδημα των παραγωγών βασίζεται στις κοινοτικές (παλαιότερα κρατικές) επιδοτήσεις. Επιδοτήσεις που τελειώνουν σε 3 χρόνια!
Υπάρχουν ωστόσο κατηγορίες προϊόντων που είναι ισχυρά: τα εδώδιμα  αγροτικά προϊόντα. Τα τρόφιμα. Στην Ευρώπη, τα τρόφιμά μας, είναι ισχυρά λόγω των οργανοληπτικών τους χαρακτηριστικών που διασφαλίζουν οι ευνοϊκές κλιματικές μας συνθήκες. Κι εδώ όμως υπάρχουν τεράστια περιθώρια βελτίωσης της ποιότητας ώστε να γίνουν ισχυρότερα. Εκεί όμως που τα ελληνικά τρόφιμα είναι πανίσχυρα, είναι στην εσωτερική μας αγορά. Πανίσχυρα, χωρίς αυτό πάντοτε να δικαιολογείται. Πανίσχυρα, παρά το γεγονός ότι πολλές φορές αγανακτούμε βλέποντας π.χ. από το ίδιο κτήμα, τα μανταρίνια που προορίζονται για την εσωτερική αγορά να κόβονται με κοτσάνια και φύλλα και να μπαίνουν σε τελάρα όπως-όπως, ενώ αυτά που φεύγουν για την Ευρώπη να πλένονται (για να φύγει και η τελευταία κηλίδα ψεκαστικού υλικού), να κερώνονται, και να φεύγουν (χωρίς κοτσάνια και φύλλα) σε άψογη συσκευασία.
Σε δύο μήνες από τώρα, η «πρωτοτυπούσα» ελληνική τηλεόραση θα μας μεταφέρει στην περίφημη Βαρβάκειο αγορά, όπου το ελληνικό αρνί θα πουλιέται στα 10 ευρώ το κιλό, ενώ το σκοπιανό στα 6 ευρώ. Τεράστια διαφορά τιμής που όμως δεν εμποδίζει τους περισσότερους να επιλέγουν το ντόπιο.
Ας βάλουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας το ερώτημα: αν το σακουλάκι γνωστής μάρκας οσπρίων έγραφε πάνω «παράγεται στην Ινδία ή στο Μπαγκλαντές», πόσοι από μας θα το αγόραζαν; Κι αν κάποιοι επέλεγαν να το αγοράσουν, θα το πλήρωναν στην ίδια τιμή με το ελληνικό προϊόν, όταν είναι γνωστό ότι στο Μπαγκλαντές το ημερομίσθιο είναι ένα ευρώ; Ιδιαίτερα όταν προέρχεται από χώρες που υπολείπονται σε στοιχειώδεις προδιαγραφές κυρίως όσον αφορά τη χρήση φυτοφαρμάκων, τα συσκευασία κλπ; Κι όμως πολλά προϊόντα προέρχονται από τέτοιες χώρες, χωρίς να αναγράφεται πουθενά.
Αν θέσουμε το ίδιο ερώτημα για ένα μη εδώδιμο προϊόν: θα αγοράζαμε φανέλες αν αναγράφονταν ότι το βαμβάκι παράγεται στην Αίγυπτο; Η απάντηση είναι ότι ελάχιστα θα μας ενδιέφερε. Μάλιστα, όσοι γνωρίζουν καλύτερα θα επέλεγαν ίσως το Αιγυπτιακό γιατί είναι πιο μακρόϊνο και υψηλότερης ποιότητας.
Με απλά λόγια, επί χρόνια επιδοτούμε προϊόντα για τα οποία και η ίδια η ντόπια κατανάλωση στέκει αδιάφορη, ενώ δεν ενδιαφερθήκαμε όσο θάπρεπε για προϊόντα που στο εσωτερικό είναι πανίσχυρα και στην Ευρώπη μπορούμε να τα κάνουμε πολύ πιο ισχυρά: τα τρόφιμα.
Σ’ αυτή τη λογική, ακούστηκε κατ’ αρχάς ευχάριστα η δήλωση της αρμόδιας Υπουργού ότι θα επιβληθεί υποχρεωτικά η αναγραφή της χώρας παραγωγής του προϊόντος. Του πρωτογενούς όμως προϊόντος. Όχι η χώρα παραγωγής π.χ. του τυριού που μπορεί να παράγεται στην Ελλάδα με Ολλανδικό γάλα, αλλά η χώρα παραγωγής του γάλακτος.
Κι ένα τέτοιο μέτρο πρέπει να συνοδευτεί με εξονυχιστικούς ελέγχους και εξοντωτικά πρόστιμα για τους παραβάτες.
Σε μια τέτοια περίπτωση, οι πατατοπαραγωγοί π.χ. της Χρυσοβίτσας δεν θα χρειάζεται ίσως να ζητούν να σταματήσουν οι εισαγωγές πατάτας από την Αίγυπτο. Ο Έλληνας καταναλωτής ξέρει να επιλέγει όταν είναι πληροφορημένος.