Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015
|

Όλοι κάτι ξέραμε

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών μας θύμισαν μια παλιά τραγική ιστορία. Ήταν προς το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, όταν μια αμερικανική μεραρχία υπό τον στρατηγό Τζωρτζ Πάττον, απελευθέρωνε το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλντ στα περίχωρα της γερμανικής πόλης της Βαϊμάρης. Το Μπούχενβαλντ δεν ήταν στρατόπεδο άμεσου θανάτου όπως το Άουσβιτς ή το Μάυντεκ, στα οποία το 95% των αφικνούμενων εξοντώνονταν αυθημερόν στους θαλάμους αερίων. Ήταν ένα στρατόπεδο έμμεσης (αλλά σύντομης) εξόντωσης μέσω της σκληρής καταναγκαστικής εργασίας, της ασιτίας, των βασανισμών, του κρύου…

Όταν ο Πάττον διαπίστωσε από κοντά τη φρίκη του στρατοπέδου και είδε τους ανθρώπους – λείψανα που βρίσκονταν μεταξύ ζωής και θανάτου έδωσε αμέσως διαταγή και έφεραν όλους τους κατοίκους της Βαϊμάρης και τους περιέφεραν μέσα στο στρατόπεδο της φρίκης. Όλοι τους έμειναν άναυδοι, και είπαν το ένα από τα δυο πασίγνωστα «τροπάρια» των γερμανών: «εμείς δεν ξέραμε τίποτα για όλα αυτά»! Το άλλο «τροπάρι» ήταν το γνωστό «εμείς απλώς υπακούαμε σε διαταγές των ανωτέρων»!

Ευτυχώς για την ιστορία της ανθρωπότητας βρέθηκαν κάποιοι λιγοστοί κάτοικοι της πόλης που ανέλαβαν τις βαριές ευθύνες τους. «Όσοι είχαμε επαφή με το στρατόπεδο – είπαν – «είτε μεταφέροντας τρόφιμα προς το στρατόπεδο, είτε παίρνοντας αυτά που έφτιαχναν οι κρατούμενοι βλέπαμε κάθε μέρα τη φρίκη. Τη συζητούσαμε μεταξύ μας. Όλη η πόλη ήξερε τι συνέβαινε εκεί. Κι όλοι σωπαίναμε!»

Σήμερα η χώρα συγκλονίζεται από την τραγική ιστορία του σπουδαστή της Γαλακτοκομικής Σχολής. Το πρόβλημα εστιάζεται κατά κύριο λόγο (συχνά κατ’ αποκλειστικότητα) στα φαινόμενα της σχολικής βίας, εκεί δηλαδή που προφανώς εκκολάπτεται το αυγό του φιδιού. Αυτό, σε πολλούς από μας που για διάφορους λόγους τυχαίνει να μην έχουμε άμεση αντίληψη συγκεκριμένων περιπτώσεων σχολικής βίας, προσφέρει το άλλοθι της άγνοιας. Του «δεν ξέραμε». Όπως τότε οι γερμανοί.

Όμως, ο αδικοχαμένος σπουδαστής ήταν 20 χρονών. Δεν ήταν ανήλικος μαθητής του σχολείου αλλά σπουδαστής σε μια επαγγελματική σχολή. Και τη βία σε άτομα αυτής της ηλικίας την ξέρουμε όλοι. Όλοι ανεξαιρέτως. Οι άρρενες μάλιστα την έχουμε δει και κάποιοι λίγοι την έχουνε ζήσει στο πετσί τους.

Ποιος δεν γνωρίζει για τα χοντρά καψόνια που υφίστανται κάποιοι νεοσύλλεκτοι φαντάροι στην ίδια ηλικία με τον άτυχο σπουδαστή; Και δεν πρόκειται για ενέργειες των αξιωματικών του στρατού. Αυτοί ξέρουν τα όρια της ανάγκης επιβολής της πειθαρχίας. Τα τυχόν καψόνια τους αποτελούνται από αγγαρείες ή κάποιες «κάμψεις» και αφορούν τους απείθαρχους και όχι τους αδύναμους.

Το χοντρό καψόνι προκαλείται από κάποιους – λιγοστούς νταήδες που έτυχε να παρουσιαστούν στο στρατό μερικούς μήνες νωρίτερα. Που’ χουν έντονο το γνωστό ελληνικό κόμπλεξ της «μαγκιάς». Που δεν επιτίθενται ποτέ σε κάποιον που μοιάζει με δίμετρο δαμάλι, αλλά πάντοτε στον ευαίσθητο κι αδύναμο.

Ποιος δε γνωρίζει για το περίφημο «πυροφάνι»; Όπου το βράδυ, σε κάποιον που κοιμάται, βάζουν ένα κομμάτι εφημερίδας ανάμεσα στα δάχτυλα του ποδιού του και του βάζουν φωτιά. Και πόσοι από μας, χρόνια μετά, δεν αφηγηθήκαμε ιστορίες με «πυροφάνι» όχι σαν μια βρωμερή ενέργεια αλλά σαν ένα απλό καλαμπούρι;

Και τέλος, επειδή κατά καιρούς έχουμε διαβάσει για φαντάρους που αυτοκτόνησαν στη σκοπιά, πόσοι τολμήσαμε να το συνδυάσουμε με καψόνια και πυροφάνια;

Όλοι το γνωρίζουμε. Συνέβαινε και συμβαίνει. Και το’ χουμε διαχρονικά αποδεχτεί σαν «καθεστώς».

Η Γαλακτοκομική είναι επαγγελματική σχολή, όπου οι σπουδαστές – ενήλικοι στην πλειοψηφία τους – ζουν, σιτίζονται, κοιμούνται σε μια μορφή κοινοβίου, μακριά από την πόλη. Περιβάλλον ιδανικό δυστυχώς για κάποιους νταήδες του είδους. Είναι καιρός και ανάγκη να μπει ένα τέλος.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

04.07.15 | Χαμένοι στη μετάφραση του διλήμματος …

Μου ζητάνε να πω ΝΑΙ, αλλά αλήθεια σε τι; Να συνεχίσει η χώρα μου να αποπληρώνει τοκογλύφους που...

04.07.15 | Εμφανής η ασάφεια

Κύριε Διευθυντά, Την τελευταία φορά που ο Ελληνικός λαός κλήθηκε σε δημοψήφισμα, οι λόγοι που το...

04.07.15 | O ευρωπαϊκός δρόμος ως μέσον ανασυγκρότησης...

Οι τελευταίες εξελίξεις, με την κατάρρευση των τραπεζών και την έλλειψη ρευστότητας της πραγματικής...

04.07.15 | Η επόμενη μέρα

Τεράστια κουβέντα γίνεται για το δημοψήφισμα την Κυριακή. Ο καθένας, είτε από συμφέρον, είτε από...

04.07.15 | Ιστορικές στιγμές

Οι στιγμές είναι κρίσιμες, ακούγεται καθαρά ο γοργός βηματισμός της Ιστορίας. Οι Έλληνες πολίτες...

04.07.15 | Να μετατρέψουμε τη μιζέρια του σήμερα σε...

Η επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ να οδηγήσει τη χώρα σε δημοψήφισμα ολίγων ημερών αναδεικνύει...

04.07.15 | Η Ελλάδα σε σταυροδρόμι

Το άρθρο αυτό γράφεται για να καταγράψει κάποια δεδομένα που θα βοηθήσουν τους πολίτες να...

04.07.15 | Η μόνη διέξοδος

Η πατρίδα μας βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου. Οι λανθασμένοι χειρισμοί της κυβέρνησης, οι...