Το πολεοδομικό κέντρο, υποβαθμισμένο λειτουργικά, είναι αποτέλεσμα αποφάσεων της δημοτικής διοίκησης διαχρονικά για την αντιμετώπιση της κυκλοφορίας και στάθμευσης των αυτοκινήτων, καθώς το δίκτυο των μετακινήσεων διέρχεται από αυτό.
Στο πλαίσιο αυτό η σημερινή πλατεία αποκομμένη από το αλσύλλιο που αποτελούσε συνέχειά της, λειτουργεί σαν κυκλοφοριακός κόμβος και χώρος στάθμευσης, καθώς περιβάλλεται από δρόμους και πεζοδρόμια και καλύπτει ένα υπόγειο parking. Συνέπεια των ρυθμίσεων αυτών είναι να βιώνεται από τους πολίτες σαν χώρος που έχει χάσει το νόημα της στάσης, της χαλάρωσης, της επικοινωνίας, του παιχνιδιού. Περνάμε αλλά δεν στεκόμαστε, δεν καθόμαστε, δεν χαζεύουμε, δεν φλυαρούμε, αλλά βιαζόμαστε ή μας «βιάζει» να την περάσουμε για τα άλλα τετράγωνα, να τη διασχίσουμε από ή για το κλιμακοστάσιο του parking.
Στην άκρη της πλατειάς στέκει το κτίριο της Όασης. Το δημιούργημα του Κωνσταντινίδη που αφού δεν αφανίστηκε, δεν κρύφτηκε, δεν παραμορφώθηκε, προτείνεται να χρυσωθεί (τι υποκρισία) ως πινακοθήκη, αναγνωστήριο, καφενείο.
Μήπως οι δημοτικοί διαχειριστές εμμέσως πλην σαφώς αναγνωρίζουν την αποδόμηση του πολεοδομικού κέντρου και σπεύδουν να την αναστρέψουν με μια επινόηση (τμήμα πινακοθήκης στην Όαση) που θα δώσει ρόλο στην πλατεία, κέντρο στην πόλη και βαρύτητα ως εκ της λειτουργίας στο κέντρο;
Η επινόηση αναγκών επιστρατεύτηκε πλειστάκις από τη δημοτική αρχή για τη δημιουργία σε δημόσιους χώρους υποδομών και δομών ιδιωτικών συμφερόντων, που έβλαψαν τη φυσιογνωμία της πόλης, την ποιότητα ζωής και την τσέπη των πολιτών. Παραμόρφωσαν και αφάνισαν αρχιτεκτονήματα και τόπους αναφοράς, υποθήκευσαν φυσικούς πόρους. Την τύχη αυτή είχε και η Όαση.
Το κτίριο της Όασης για να λειτουργήσει σαν πινακοθήκη, θα έπρεπε να έχει μεγαλύτερο ύψος και έκταση, λιγότερα υποστυλώματα, μικρότερα ανοίγματα και πλεονάζοντα χώρο για αποθήκευση και συντήρηση των έργων, όπως διεξοδικά εξέθεσε ο αρχιτέκτονας  Θανάσης Ζυγούρης, σε άρθρο του στον Ηπειρωτικό Αγώνα. Άρα θα έπρεπε να είναι ή να γίνει ένα άλλο κτίριο. Το συγκεκριμένο συνδιαλέγεται εξαιρετικά με το πάνω και κάτω μέρος της πόλης, με τη λίμνη και τους ορεινούς όγκους και απευθύνεται άμεσα στους πολίτες χάρη στην εξωστρέφεια, τη μορφή του και επιπλέον την ιστορία του. Γιατί θα έπρεπε να του δοθεί μία εμβληματική χρήση αν όχι για να κραυγάσει στους τουρίστες και να υποστηρίξει ένα υποβαθμισμένο κέντρο, που αντί να συζητάμε για την αναβάθμιση του μέσω ανασχεδιασμού: για πεζοδρόμηση της «εθνικής οδού» που οδηγεί για καφέ στο Μώλο, για εν γένει αποκλεισμό του από αυτοκίνητα, για δένδρα, για παιδότοπους, αναρωτιόμαστε αν η Όαση πρέπει να γίνει πινακοθήκη. Λες και χρεοκόπησε ως δημοτικό καφενείο-εστιατόριο για το οποίο φτιάχτηκε. Δούλεψε και «διέπρεψε» εν αντιθέσει με τις επιδόσεις που είχαν στη συνεχεία οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που το κατέλαβαν.
Προτάσεις για την πινακοθήκη υπήρξαν και υπάρχουν πολλές που αφορούν σε κτίρια εντός του ιστού, διαστάσεων επαρκών για το σύνολο των έργων, αρκούντως εσωστρεφών και δυνάμενων να φέρουν χωρίς αλλοιώσεις της μορφής τους, τις μετατροπές που χρειάζεται η νέα χρήση.
Με πρόδηλη την αδιαφορία τόσο για τη χρήση, για το πνεύμα και το ύφος του υπάρχοντος κτιρίου, όσο και για τον ανασχεδιασμό της πλατείας και ευρύτερα του κέντρου με πυρήνα τους πολίτες και τη βελτίωση της καθημερινότητάς τους, γίνεται φανερό ότι η Δημοτική Αρχή χρησιμοποιεί και για κάτι άλλο την Όαση. Για να εισάγει τώρα που είναι μοδάτη και ψηφοθηρική τη «διαβούλευση» με τους κοινωνικούς φορείς και τους πολίτες. Οι τελευταίοι σαφώς δεν περιμένουν πινακοθήκη στο κέντρο, όχι για τη δεν τη χρειάζονται, αλλά γιατί επιθυμούν ένα κτίριο στα μέτρα της, όπως απαιτούν ένα δημοτικό καφενείο στην πλατεία και όχι μόνο ιδιωτικές καφετέριες, στο Μώλο. Οι πολίτες, ήταν εκείνοι που ζήτησαν και πέτυχαν τη διατήρηση του κτιρίου, όταν οι επενδυτές πρότειναν και η δημοτική αρχή συμφώνησε, σε ένα γυάλινο κέλυφος που θα περιέβαλε το  κτίριο, μόνο και μόνο για να αυξηθεί η εκμετάλλευσή του. Οι πολίτες συνέχισαν να ζητούν όταν παραμορφώθηκε, λεηλατήθηκε και εγκαταλείφθηκε από τους τελευταίους ιδιώτες  διαχειριστές, την προστασία του διατηρητέου και ακριβώς για αυτή αλλά και για αυτούς τη δημόσια χρήση του, όπως το έπραξαν για το Ξενία, την πλατεία, τον ευαίσθητο Μάτσικα, τα αναχώματα της λίμνης, την πλατεία Χατζή, την αύξηση των συντελεστών δόμησης στη Δροσιά, εισπράττοντας εκ της Δημοτικής Αρχής χλεύη  έως καταστολή.
Όσο για τις πραγματικές ανάγκες που σίγουρα θα τεθούν ενόψει αυτοδιοικητικών εκλογών, ας μιλήσουμε για κλειστά γυμναστήρια, κολυμβητήρια, χώρους δημιουργίας και μάθησης, υπαίθρια σινεμά, χώρους φιλοξενίας ευπαθών ομάδων και  μεταναστών και  άλλων  υποδομών  που  δεν  διαθέτει ο Δήμος, υπέρ-Δήμος  σύντομα για τους δημότες του.

*Η Άλεξ  Μπέγκα είναι αρχιτέκτων-μηχανικός και μέλος της Α.Κ.Ο.Α.