Το κάθε χωριό θέλει τον δρόμο του. Κι οι νομάρχες σε όλη την Ελλάδα δεν έκαναν τίποτα άλλο όλα αυτά τα χρόνια από το να φτιάχνουν δρόμους. Δρόμοι παντού. Εξάλλου, οι δρόμοι φέρνουν και ψήφους. Το αίτημα για δρόμους είναι πάντως διαχρονικό. Από τη δεκαετία του’50 μέχρι και σήμερα, οι κάτοικοι των χωριών ζητούν το ίδιο πράγμα. Κι έχουν δίκιο. Από τη δεκαετία του ’50 μέχρι σήμερα όμως έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Το θέμα δεν είναι απλώς να φτιάχνεις έναν δρόμο, το θέμα είναι να φτιάχνεις έναν ποιοτικό δρόμο. Έναν δρόμο για τον οποίο δεν θα χρειαστείς τα διπλά λεφτά από την κατασκευή του για να τον συντηρήσεις και που δεν θα κατρακυλάει με την πρώτη δυνατή βροχή. Η βάση για όλα αυτά είναι οι μελέτες. Χωρίς καλές μελέτες, γίνονται αυτοσχεδιασμοί. Κι οι αυτοσχεδιασμοί δυστυχώς δεν είναι πάντα δημιουργικοί. Τα τελευταία χρόνια, με τη συνδρομή της Ε.Ε., έχουμε δώσει εκατομμύρια ευρώ για να φτιάξουμε δρόμους, και μάλιστα μεγάλους δρόμους. Εδώ ακριβώς γεννάται ένας προβληματισμός. Χρειαζόμαστε όντως τόσο μεγάλους δρόμους, πλάτους έξι μέτρων, για να πάμε στην Αετομηλίτσα ή στο Βαθύπεδο, ή χρειαζόμαστε απλώς ασφαλείς δρόμους; Όλοι γνωρίζουν (δεν χρειάζεται να είσαι μηχανικός) ότι η περιοχή μας έχει πολλά νερά και τα πολλά νερά σημαίνουν διάβρωση. Τα μεγάλα ανοίγματα δρόμων είναι λογικό να προκαλούν κατολισθήσεις (τα μεγάλα τεχνικά έργα αντιστήριξης αποφεύγονται συνήθως λόγω υψηλού κόστους) και άλλα παρατράγουδα. Αρκετές περιοχές εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν βρει λύσεις. Μία από αυτές είναι να χαράζουν αλλού τον δρόμο ανόδου, μικρού πλάτους, κι αλλού τον δρόμο καθόδου, γλιτώνοντας έτσι τις μεγάλες διατομές. Συν τοις άλλοις οι δρόμοι αυτοί εγγυώνται την ασφάλεια των οδηγών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση όμως δεν χρηματοδοτεί δρόμους μικρού πλάτους, χρηματοδοτεί μόνο δρόμους πλάτους τουλάχιστον 6 μέτρων.  Έτσι είπε η Ε.Ε., και το αποδέχτηκαν όλοι –κυβερνήσεις, νομαρχίες, δήμοι. Οι φορείς και οι πολιτικοί άρχοντες δεν διεκδίκησαν ποτέ να αλλάξει αυτή η ρύθμιση, δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει την ιδιομορφία των πολλών μικρών χωριών. Φταίνε όμως και οι πολίτες, οι οποίοι ενθουσιάζονται όχι με την ασφάλεια αλλά με τα μεγαλεία. Κανένας δεν λέει «α, τι ασφαλής δρόμος». Όλοι μας λέμε «α, τι μεγάλος δρόμος».