Τα τεφτέρια με τα βερεσέδια αποτελούν πια το απαραίτητο αξεσουάρ κάθε μικρομάγαζου (στα σούπερ μάρκετ δεν περνούν αυτά). Τι να κάνουν και οι ελεύθεροι επαγγελματίες; Τα έχουν βάλει και αυτοί στη ζωή τους αναγκαστικά, ελπίζοντας ότι κάποια μέρα οι πελάτες τους θα τους ξεχρεώσουν. Δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Ο βερεσές χτύπησε ακόμα και την πόρτα των πιτα-γυράδικων. Συμπολίτες μας δεν πληρώνουν ούτε το 1,40 ευρώ και λένε στον γείτονά-ιδιοκτήτη πιτα-γυράδικου απλώς «γράψ’ το». Και τα «γράψτ’ το» συσσωρεύονται. Δεν πληρώνουν επειδή δεν έχουν ή επειδή δεν θέλουν; Δεν πληρώνουν επειδή οι συνθήκες τούς βοηθούν στο να είναι ασυνεπείς προς τις υποχρεώσεις τους και δη προς τον γείτονά τους, προς τον άνθρωπο που λένε κάθε μέρα καλημέρα και τον οποίο γνωρίζουν καλά και για τον οποίο γνωρίζουν ότι κι αυτός με τα χίλια δόντια προσπαθεί να κρατήσει την επιχείρησή του; Σίγουρα υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις. Υπάρχουν σίγουρα άνθρωποι θρασείς, όπως υπάρχουν και άνθρωποι μπεχατζήδες, όπως κοινώς τους αποκαλούμε. Και οι οποίοι εκφράζουν το θράσος τους με μεγαλύτερο ακόμα θράσος με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης. Δεν μπορεί να είναι όμως τόσοι πολλοί. Δεν μπορεί όλοι αυτοί να μη νοιάζονται που το πρωί δεν μπορούν να κοιτάξουν τον γείτονά τους στα μάτια για να του πουν καλημέρα. Πολύ φοβάμαι ότι η φτώχεια, που ήταν πάντα εδώ, βρήκε το κουράγιο να φανερωθεί και να δείξει το σκληρό της πρόσωπο σε όλους. Έπαψε πια να κρύβεται πίσω από εορτοδάνεια. Όπως σε κάθε κρυφτό, κάποια στιγμή, ο κρυμμένος, αν δεν τον βρουν, θα βγει.