Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012
|

Μια καινούρια μέρα ξεκινάει

Ήταν Σάββατο απόγευμα στις 22 Δεκεμβρίου παραμονές Χριστουγέννων. Το κρύο σε περόνιαζε, τα μαγαζιά είχαν κλείσει, το ρολόι έδειχνε τέσσερις και κάτι. Ανηφορίζοντας την οδό Παπαδοπούλου, που ανασκάπτεται, τον είδα ξανά.

Καθόταν κάτω κουλουριασμένος δίπλα ακριβώς από την είσοδο του κρατικού ραδιοφωνικού σταθμού Ιωαννίνων με το κασκέτο του και το σακίδιό του γεμάτο από εκείνα που είχε μαζέψει. Το κρατικό ραδιόφωνο απ' έξω διαφήμιζε σε δυο αφίσες τις τελευταίες παραστάσεις του δημοτικού θεάτρου «Τα 13 ρολόγια» και το χριστουγεννιάτικο γλέντι του δήμου.
Στο δρόμο βασίλευε ησυχία κι ήμασταν όλοι κι όλοι δυο-τρεις περαστικοί. Γνωστοί μεταξύ μας σχεδόν, η πόλη εξακολουθεί να είναι μικρή ακόμα.
Εκείνος, ο συνάνθρωπός μας, σηκώθηκε όρθιος, έβγαλε από το σακίδιό του ένα κουλούρι με σουσάμι κι άρχισε να το τινάζει αρκετή ώρα. Δεν καταλάβαμε τη σημασία αυτής της παρατεταμένης κίνησης. Να ήταν συμβολισμός που προέρχονταν από το θολωμένο του μυαλό; Ύστερα άρχισε να το τρώει με βουλιμία.
Δίπλα στην είσοδο του ραδιοφωνικού σταθμού κανείς δεν παίρνει μυρωδιά την πείνα αυτού του ανθρώπου. Αλλά και κανείς δεν ακούει σε λίγο μια θεσπέσια μουσική που βγαίνει από τη δική του φυσαρμόνικα. Όλοι κλεισμένοι στο δικό τους μικρόκοσμο.
Ο τροβαδούρος του δρόμου παίζει «τα πλοία που φύγαν», «στο περιγιάλι» αλλά και γνωστές ρωσικές μελωδίες. Η μουσική όλα τα ημερεύει, λέει. Όλα θα αλλάξουν.
Οι δικοί του κατάγονται από χωριό δίπλα στο Γοργόμυλο της Πρέβεζας. Αυτός έζησε στην Τασκένδη. Αλήθεια ή του μυαλού του παιχνιδίσματα;
Όπως και να είναι, από όπου κι αν κατάγεται, ο μουσικός του δρόμου μας γέννησε αισιοδοξία.
Όλα θα αλλάξουν, είπε. Η προφητεία της φυλής των Μάγια αυτό το νόημα έχει. Μια καινούρια μέρα ξεκινάει. Αυτό το μήνυμα να ξεκινήσει μια καινούρια μέρα με τα σταματημένα ρολόγια να ξαναπαίρνουν μπροστά με κίνητρο την αγάπη, τραγουδούν και οι πρωταγωνιστές της υπέροχης παράστασης που παίζεται αυτό το βράδυ του Σαββάτου στο Καμπέρειο.
Να γίνουν αυτά τα Χριστούγεννα καλοκαιριά, τραγουδούν οι αφηγήτριες κι οι θεατές μαζί τους.
Κ ο μουσικός του δρόμου βγάζει το καπέλο του και υποκλίνεται σε μας τους τρεις.
«Μην ξεχνάς», λέει ο Σαίξπηρ, «η λύρα του Ορφέα είχε χορδές από νεύρα ποιητών, που το χρυσό τους άγγιγμα έκανε το ατσάλι και την πέτρα να μαλακώνουν, τις τίγρεις να ημερεύουν και τα τεράστια τέρατα ν’ αφήνουν τους βυθούς και να χορεύουν στην άμμο».
Καλά Χριστούγεννα.
3 / 5 (2 Ψήφοι)
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

11.08.15 | Τα κουσούρια του Αυγούστου

Όχι, τα Γιάννενα δεν είναι ωραία τον Αύγουστο. Όσο κι αν θέλουμε να το πιστέψουμε, δεν ισχύει. Όσοι...

05.08.15 | Λευτεριά στα τορτελίνια

Η βόλτα στο σούπερ μάρκετ ήταν μια κόλαση. Και όλα ξεκίνησαν από τα αγαπημένα μου τορτελίνια. Το...

14.05.15 | Μια άποψη με προκατάληψη

Η πρώτη μου γνωριμία με το τρέξιμο ήταν πριν από δέκα χρόνια. Αποφάσισα να τρέξω στο Πανηπειρωτικό...

13.05.15 | Σαν να κοιτάμε από την κλειδαρότρυπα

Την ανακοίνωση αυτή δεν την περίμενε κανείς. Κατά κάποιο τρόπο, η τοπική κοινωνία είχε αναγκαστεί...

05.05.15 | Ο ευρωπαϊκός εφιάλτης

Την περασμένη Τετάρτη, η συνεδρίαση της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο...

31.12.14 | Η καταραμένη… 016

ΣΑΕ (Συλλογική Απόφαση Έργου) 016: Ο κωδικός αυτός αφορά αθλητικά έργα που χρηματοδοτούνται από το...

24.12.14 | Ο αγροτουρισμός…της αγελάδας

Μια βόλτα στα Τζουμέρκα. Απολαυστική μεν, οδυνηρή δε. Δύσκολοι δρόμοι. Αλλά το’ ξερες, πριν πας....

11.12.14 | Περί κοινωνικής πολιτικής

Μπορεί να μην είναι από τις πιο εμφανείς «μάχες», αλλά πρόκειται για μια σκληρή...