«Καιρός λοιπόν να εγκαταλείψουμε τον στατικό τρόπο σκέψης και δράσης. Να μάθουμε να ακούμε, να συνδυάζουμε διαφορετικές οπτικές γωνίες, να ανακαλύπτουμε κοινούς ορίζοντες υλοποίησης και να συμπορευόμαστε επιδιώκοντας την άμβλυνση της κοινωνικής ανισότητας…» σημείωνε μεταξύ άλλων. Τη θυμηθήκαμε για δύο λόγους αυτή την επιστολή. Πρώτον επειδή επικαλούνταν το αυτονόητο για ένα κράτος πρόνοιας: τη συνεργασία των φορέων όχι μόνο στα χαρτιά αλλά και στην πράξη και δεύτερον επειδή υπήρχε μια ολοκληρωμένη πρόταση αξιοποίησης της πρώην παιδόπολης: τη μεταμόρφωσή του σε έναν ζωντανό χώρο που θα φιλοξενεί από εκθεσιακούς χώρους και κοινωνικούς ξενώνες μέχρι προγράμματα για καλλιέργεια γης (π.χ. για τους ψυχικά ασθενείς) και περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Ολοκληρωμένη πρόταση για την πρώην παιδόπολη από τους τοπικούς φορείς δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα. Μόνο ο δήμος Ιωαννιτών πρότεινε ένα από τα κτίρια να γίνει ξενώνας για τους αστέγους.
Μέσα σε αυτόν τον χρόνο, που η κρίση ενισχύθηκε, δυστυχώς δεν μάθαμε ούτε να ακούμε ούτε να συνδυάζουμε διαφορετικές οπτικές γωνίες. Το αντίθετο, η κρίση φαίνεται να μας χωρίζει ακόμα περισσότερο, αντί να μας ενώνει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα; Οι άστεγοι, στην πλάτη των οποίων κάποιοι διαγωνίζονται.
Προχτές, στο Περιφερειακό Συμβούλιο, ακούσαμε για πρώτη φορά από τα χείλη του θεματικού αντιπεριφερειάρχη Οδυσσέα Πότση ότι η Περιφέρεια διαμορφώνει τον χώρο του παλιού ΕΦΕΤ στο αεροδρόμιο του Κατσικά για αστέγους, αν της ζητηθεί η βοήθεια. Επίσης, «η Περιφέρεια ρετουσάρει εγκατεστημένη υποδομή στο θέμα της παρασκευής φαγητού (στον ίδιο χώρο)» όπως ήταν τα ακριβή λόγια του κ. Πότση. Από τη μια μεριά, λοιπόν, ο δήμος Ιωαννιτών ετοιμάζει χώρο για τους αστέγους στην πρώην παιδόπολη, και από την άλλη η Περιφέρεια στο αεροδρόμιο του Κατσικά (και οι δύο μακριά από την πόλη). Είναι δυνατόν; Κι όμως. Το θέμα των αστέγων εξάλλου τον τελευταίο καιρό «πουλάει» στο πολιτικό προσκήνιο. Είναι πρώτο θέμα στα αθηναϊκά δελτία ειδήσεων και όλοι σπεύδουν να επιδείξουν πόσο ενδιαφέρονται (λες και άστεγοι δεν υπήρχαν παλιότερα, όχι σε τέτοιο βαθμό βέβαια).
Και ενώ οι τοπικοί φορείς αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά ότι σε ένα σημαντικό ζήτημα όπως είναι η πρόνοια δεν έχουν μια κοινή κατεύθυνση, οι άστεγοι με τη θερμοκρασία να μην ανεβαίνει, εξακολουθούν να βρίσκονται στους δρόμους. Η πρόνοια όμως δεν αφορά μόνο τους άστεγους, αφορά εκατοντάδες κοινωνικά αδύναμους. Αλήθεια, τόσο δύσκολο είναι να γίνει μια υπηρεσία μιας στάσης στην περιοχή μας; Να σταματήσουν οι υπηρεσίες να τους στέλνουν τους ανθρώπους αυτούς από τη μία υπηρεσία στην άλλη; Δεν ζητούν κάτι αδύνατο, ζητούν κάτι ανθρώπινο: Να τους ακούσουν.