Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011
|

Στα «πηγαδάκια» των εργαζομένων

Η συναισθηματική κατάσταση των Ελλήνων αλλάζει δραματικά μέρα με τη μέρα, και δεν μιλάμε μόνο για την οργή που νιώθουν απέναντι στο κράτος και στα όσα συμβαίνουν.

Μιλάμε για τη συναισθηματική αυτή κατάσταση που ορίζεται από τη σχέση τους με τους συνανθρώπους. Κάθε φορά που ανακοινώνεται ένα μέτρο, αμέσως γίνονται ομάδες (που μερικές φορές συμπεριφέρονται σαν αγέλες) και η μία «παίζει» εναντίον της άλλης. Όταν ανακοινώθηκαν οι μειώσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι κάθε άλλο παρά τους συμπαραστάθηκαν. Αντιθέτως, επιτέλους χάρηκαν που οι δημόσιοι υπάλληλοι θα παίρνουν… ιδιωτικούς μισθούς. Τι και αν αυτές οι μειώσεις στο Δημόσιο επηρέασαν και τον ιδιωτικό τομέα στα κρυφά; Αρκεί που οι δημόσιοι υπάλληλοι παίρνουν λιγότερα, και που το ξέρουν όλοι –σημαντική παράμετρος. Και όταν όλα αυτά γίνονταν, οι ελεύθεροι επαγγελματίες απλώς κοιτούσαν και γελούσαν. Γιατί προφανώς κάτι ήξεραν. Και μετά ήρθε η έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης. Οι περισσότεροι μισθωτοί έλαβαν το μπιλιετάκι. Και ξαφνικά ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι άρχισαν να μοιράζονται στον δρόμο, σε «πηγαδάκια», τον πόνο τους. Έγιναν όλοι ξανά φίλοι. Ο «εχθρός» όμως καραδοκούσε απέναντι: ήταν οι ελεύθεροι επαγγελματίες με τις μικρές τους επιχειρήσεις, οι οποίοι δεν γκρίνιαξαν όσο οι υπόλοιποι εργαζόμενοι για τη δική τους έκτακτη εισφορά, το τέλος επιτηδεύματος -300 ευρώ κατά μέσο όρο. Όχι βέβαια επειδή καλοδέχθηκαν το τέλος, αλλά επειδή είναι κουρασμένοι από τη χρόνια γκρίνια και την οργή που έχουν μέσα τους για το πώς το κράτος τούς αντιμετωπίζει. «Τώρα θα δείτε πώς είναι να πληρώνεις συνεχώς. ΤΕΒΕ, ΦΠΑ, περαίωση κ.λπ. και να μη σου μένει τίποτα στην τσέπη» λένε. Βγάζουν κι αυτοί το άχτι τους, δικαιολογημένα. Οι μάχες των ομάδων εργαζομένων ξεχάστηκαν όμως μόλις ήρθε το τέλος ακίνητης περιουσίας. Και πάλι οι εργαζόμενοι έγιναν ένα. Η ιδιοκτησία τούς ένωσε. Οι νεότεροι ιδιοκτήτες θυμούνται τώρα στα «πηγαδάκια» με τη χαρά και ελπίδα αγόρασαν πριν από λίγα χρόνια το σπιτάκι τους την εποχή της ευημερίας των τραπεζών, ενώ οι παλιότεροι επικαλούνται τις θυσίες με τις οποίες αγόρασαν το σπίτι τους. Υπάρχουν και κάποιοι που δεν είναι ιδιοκτήτες, αλλά αυτοί είναι σαν να μη μετρούν στα «πηγαδάκια». Και κάπως έτσι η συναισθηματική μας κατάσταση κάνει τραμπάλα και διαταράσσει ακόμα περισσότερο την κοινωνική ειρήνη, και μάλιστα σε διαπροσωπικό επίπεδο.
 

5 / 5 (1 Ψήφοι)
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

11.08.15 | Τα κουσούρια του Αυγούστου

Όχι, τα Γιάννενα δεν είναι ωραία τον Αύγουστο. Όσο κι αν θέλουμε να το πιστέψουμε, δεν ισχύει. Όσοι...

05.08.15 | Λευτεριά στα τορτελίνια

Η βόλτα στο σούπερ μάρκετ ήταν μια κόλαση. Και όλα ξεκίνησαν από τα αγαπημένα μου τορτελίνια. Το...

14.05.15 | Μια άποψη με προκατάληψη

Η πρώτη μου γνωριμία με το τρέξιμο ήταν πριν από δέκα χρόνια. Αποφάσισα να τρέξω στο Πανηπειρωτικό...

13.05.15 | Σαν να κοιτάμε από την κλειδαρότρυπα

Την ανακοίνωση αυτή δεν την περίμενε κανείς. Κατά κάποιο τρόπο, η τοπική κοινωνία είχε αναγκαστεί...

05.05.15 | Ο ευρωπαϊκός εφιάλτης

Την περασμένη Τετάρτη, η συνεδρίαση της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο...

31.12.14 | Η καταραμένη… 016

ΣΑΕ (Συλλογική Απόφαση Έργου) 016: Ο κωδικός αυτός αφορά αθλητικά έργα που χρηματοδοτούνται από το...

24.12.14 | Ο αγροτουρισμός…της αγελάδας

Μια βόλτα στα Τζουμέρκα. Απολαυστική μεν, οδυνηρή δε. Δύσκολοι δρόμοι. Αλλά το’ ξερες, πριν πας....

11.12.14 | Περί κοινωνικής πολιτικής

Μπορεί να μην είναι από τις πιο εμφανείς «μάχες», αλλά πρόκειται για μια σκληρή...