Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015
|

Να μας κόψουν τη μπάλα;

Δύσκολα μιλάει ένας άντρας για το ποδόσφαιρο χωρίς να γίνεται αυτοαναφορικός. «Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρό παιδάκι, με πήγανε στο Καραϊσκάκη», «τότε που παίξαμε με το εφηβικό του Παναθηναϊκού», «δεν ξαναπαίρνω διαρκείας», «πού το είδες το οφσάιντ ρε» κ.λπ.

Η μπάλα είναι ευχαρίστηση. Το ποδόσφαιρο είναι εξαιρετικό στις καλές του στιγμές, εκεί δηλαδή που ο Μέσι χτυπάει το πέναλτι, ο Χαρτ αποκρούει στα ίσια και ο Μέσι χάνει την εξ επαφής κεφαλιά στην επαναφορά της μπάλας. Το ποδόσφαιρο είναι συμπαθητικό ακόμα και τις στιγμές που δεν είναι καλό. Γιατί μπορεί να δεις για παράδειγμα τον Χαρίση να μαρκάρει με την εμπειρία 30άρη διπλάσιου μεγέθους στον αγωνιστικό χώρο των Ζωσιμάδων, ο οποίος προσφέρεται μόνο για βιοκαλλιέργεια πατάτας. Το ποδόσφαιρο δεν είναι χάσιμο χρόνου, ακόμα και στα πιο άκυρα ματς, αυτά που η τάδε ποδοσφαιρική ομοσπονδία θα τα έβαζε να γίνουν πρωί Πέμπτης, αν μπορούσε. Αντίθετα, είναι συλλογικότητα από τη στιγμή που μπαίνει κανείς στο γήπεδο, μέχρι τη στιγμή που εμπλέκεται ενεργά.

Το ποδόσφαιρο σταματάει εκεί που αρχίζει η ανοησία. Όχι η χαριτωμένη, αυτή που θυμόμαστε συχνά όταν βλέπουμε κανένα χαρτάκι της Πανίνι ή καμιά παλιά τηλεοπτική διαφήμιση. Η άλλη, η υποκινούμενη και η υποβολιμαία, η επικίνδυνη και η εγκληματική, η στρατευμένη και η μισαλλόδοξη. Η βλακεία της Ριζούπολης παλιότερα και της Τούμπας και της Λεωφόρου πιο πρόσφατα. Η επαγγελματική εγκληματική ανοησία της λεωφόρου Λαυρίου, αν θυμάστε τι έγινε εκεί, η βλακεία-τραγωδία του Αλκαζάρ, του παλιού Καραϊσκάκη, της Φιλαδέλφειας.

Χτες, η κυβέρνηση πήρε μια απόφαση που μοιάζει λογική: να μας κόψει τη μπάλα (για μια βδομάδα μόνο, δυστυχώς). Για όσους και όσες δεν το έχουν καταλάβει, αυτή είναι μια φυσική εξέλιξη του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Γιατί τα επεισόδια σαν αυτά της Λεωφόρου αντιπροχτές και η κλωτσοπατινάδα των προέδρων της Σούπερ Λίγκας προχτές, είναι το επιστέγασμα μιας πορείας κάποιων χρόνων που υποτίθεται ότι ξεκίνησε για να βάλει το ελληνικό ποδόσφαιρο στο δρόμο προς το ευρωπαϊκό, επαγγελματικό μοντέλο.

Γιατί η Σούπερ Λίγκα, αυτό ήτανε, υποτίθεται. Εάν μας διαφεύγει, πρόκειται για ένα συνεταιρισμό των ΠΑΕ προκειμένου να κάνουν το προϊόν τους πιο παραγωγικό για τις ίδιες κατά κύριο λόγο και για όλους όσους εμπλέκονται. Γι αυτό και κάθε (μα κάθε) αντιπαράθεση, ειδικά οι γραφικότητες του τριγώνου Τούμπας-Λεωφόρου-Καραϊσκάκη ήταν ψευδεπίγραφες. Οι πρόεδροι των ομάδων διεκδικούσαν τα ίδια πράγματα κατά βάση, είτε αυτά ήταν διακανονισμοί χρεών, είτε ευνοϊκότερη μεταχείριση από τη διαιτησία, από το πρόγραμμα των αγώνων, από τη μοιρασιά των τηλεοπτικών δικαιωμάτων.

Τώρα όμως, η κρίση έφτασε την κατάσταση στα όριά της. Και αυτό δεν είναι οι οριακά σπαρταριστές «αποκαλύψεις» περί «εγκληματικών οργανώσεων», αλλά η οριστική αδυναμία του ποδοσφαιρικού συνεταιρισμού να συγκρατήσει αντίρροπες τάσεις και τελικά, ο θάνατος του ίδιου του παιχνιδιού. Πριν από λίγο καιρό, η Νίκη Βόλου σταμάτησε να λειτουργεί και μάλιστα ο πρώην ιδιοκτήτης της προσπάθησε να αγοράσει τον ΠΑΣ Γιάννινα λίγες μέρες μετά το «λουκέτο». Την ίδια ώρα, με αποκλεισμό απειλείται ο ΟΦΗ και άλλες ομάδες δεν μπορούν να κάνουν μεταγραφές για δεύτερη συνεχή χρονιά, λόγω χρεών. Και ναι, το πιθανότερο είναι εάν ο ΠΑΣ τερματίσει σε «ευρωπαϊκή» θέση, να μην μπορέσει και φέτος να παίξει σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Και στη Football league τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Νίκες Βόλου υπάρχουν κάθε χρόνο σχεδόν, σε αυτά τα «εκσυγχρονιστικά» χρόνια.

Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε για τι ακριβώς πράγμα θέλουμε τη μπάλα. Για να  βγαίνουν τα φραγκάκια σε κάθε επίπεδο δραστηριότητάς της, από τους 12χρονους για τους οποίους οι υπεύθυνοι «ερασιτεχνικών» συλλόγων ζητάνε χιλιάδες ευρώ για να τους αφήσουν να παίξουν σε μεγαλύτερες ομάδες; (ναι, συμβαίνουν και στα Γιάννενα αυτά). Για τους παίχτες που σε τρία χρόνια κρίσης πρέπει να πληρώσουν την… ομάδα για να παίξουν και όχι το αντίστροφο; Για να βγάζει το ποδόσφαιρο δημάρχους και βουλευτές; Για να δημιουργούν όλοι αυτοί το στρατό τους, λίγο πριν βγούνε από το γήπεδο για να κατακτήσουν τον κόσμο;

Μέχρι να αποφασίσουμε τι θέλουμε, ας μας κόψουν τη μπάλα και ας είναι και για περισσότερο από μια βδομάδα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΝΤΙΚΟΣ

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

18.08.15 | Οι κακές διακοπές

Υπάρχουν πάρα πολλές θεωρίες για πάρα πολλές συνήθειες του σύγχρονου ανθρώπου. Πολλές από αυτές...

04.08.15 | Αντί για καλοκαίρι, μόνιμος Σεπτέμβριος

Για τέταρτη συνεχή χρονιά παραμένουμε σε… συνεχή Σεπτέμβριο, χωρίς καλοκαίρι. Προφανώς, ο καύσωνας...

20.07.15 | Τι είδαμε, πού το είδαμε και τι δεν είδαμε

Αυτό το τριήμερο που πέρασε, άφησε στην Ήπειρο ένα αναφορικό σημείο: τις τρεις παραστάσεις του...

11.07.15 | Λίγο πιο «γέροι» σε δέκα χρόνια

Πολύ ενδιαφέροντα είναι τα πιο πρόσφατα στοιχεία που δημοσιοποίησε η ΕΛΣΤΑΤ σχετικά με το εισόδημα...

17.06.15 | Το brand name και η γιόγκα

Η Εκκλησία συνεδρίασε προχτές δια του ανώτατου οργάνου της και αποφάσισε ότι το βασικό πρόβλημα των...

04.03.15 | Γιατί τόσο non paper;

Η επικοινωνιακή τακτική μιας κυβέρνησης στον καιρό μας είναι το ήμισυ του παντός. Η αντίληψη για το...

25.02.15 | Ένας μήνας ΣΥΡΙΖΑ

Ένας κυβερνητικός μήνας, είναι τίποτα. Κυριολεκτικά τίποτα, χρονικά, αλλά και πολιτικά. Η πρόβλεψη...

10.02.15 | Το οικονομικό και το πολιτικό

«Η ενωμένη Ευρώπη στην πορεία των χρόνων μετατράπηκε από μια πολιτική σε μια οικονομική συμφωνία»....