Είναι μάλιστα απολύτως λογικό οι πολιτικοποιημένοι άνθρωποι σε μία κοινωνία να στρέφονται στα κόμματα προκειμένου να συνασπισθούν με πολίτες με τους οποίους έχουν κοινές θέσεις.

Στην Ελλάδα συχνά καταφεύγουμε στον μηδενισμό και μας αρέσει να βρίζουμε τα κόμματα. Βέβαια ακόμη περισσότερο μας αρέσει να τα ψηφίζουμε μαζικά. Με λίγα λόγια το ανάθεμα το έχουμε μόνο στο μιλητό, ενώ στην πράξη είμαστε συμφιλιωμένοι μαζί τους. Ακόμη πιο υποκριτική είναι η στάση μερικών υποψηφίων που αφού τρέχουν να εξασφαλίσουν το χρίσμα από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, μετά παριστάνουν τους ανεξάρτητους.

Η θέση λοιπόν του Γιώργου Παπανδρέου ότι οι εκλογές της 7^ης Νοεμβρίου είναι δημοψήφισμα για τις αλλαγές που επιχειρεί η κυβέρνηση είναι τουλάχιστον ειλικρινής. Ο κόσμος θα ψηφίσει δήμαρχο και περιφερειάρχη, αλλά μαζί θα ψηφίσει και κόμμα και επομένως θα εκφράσει και τη θέση του για την κυβέρνηση. Μόνο που ένα κόμμα δεν κρίνεται μόνο σε κεντρικό επίπεδο. Κρίνεται και σε τοπικό. Εφόσον το ΠΑΣΟΚ μοιράζεται την ίδια ιδεολογία με τους υποψηφίους που επιλέγει, πρέπει να δούμε την ιδεολογία αυτή να γίνεται πράξη στους δήμους: ισχυρότερη κοινωνική πολιτική, προστασία του δημόσιου χαρακτήρα της δημοτικής περιουσίας, μέριμνα για τους μη προνομιούχους.

Φαντάζει αδύνατον να συμβούν όλα αυτά και μάλιστα και μάλιστα σε περίοδο μεγάλης κρίσης. Πώς θα εξασφαλιστούν χρήματα για κοινωνικές δομές και αύξηση της ποιότητας ζωής στην επαρχία; Ο πρωθυπουργός ίσως θα έπρεπε χθες να βρει να πει και δύο λόγια για το πώς θα βοηθήσει στην πράξη τους ανθρώπους της αυτοδιοίκησης τους οποίους επιλέγει για να τα βγάλουν πέρα στις πόλεις τους. Το χρίσμα ίσως να αρκεί σε μερικούς να εκλεγούν, σίγουρα όμως όχι για να κυβερνήσουν όπως περιμένουμε.