Για να αντιμετωπιστεί χρειάζεται η συνεργασία των Ελλήνων και η απάρνηση από την πλευρά τους μεθόδων που μέχρι στιγμής ήταν για εκείνους καθημερινές. Πόσο εύκολο είναι όμως να απαρνηθεί κάποιος αφανείς διαδικασίες όταν πάνω σε αυτές έχει στήσει την επιχείρησή του; Να αναφέρω δύο παραδείγματα.

Πολλοί απ’ όσους ανοίγουν μπαρ και καφετέριες δεν εμφανίζουν όλο το προσωπικό τους στο ΙΚΑ. Έτσι γλιτώνουν τις ασφαλιστικές εισφορές που είναι μεγάλες. Αν δεν δηλώσουν έναν υπάλληλο ουσιαστικά εξασφαλίζουν τον μισθό για έναν άλλον. Άλλες φορές δηλώνουν τον έναν ως μέτοχο της επιχείρησης με ένα ελάχιστο, ουσιαστικά εικονικό ποσοστό συμμετοχής και έτσι του πληρώνουν ΤΕΒΕ που είναι φθηνότερο από το ΙΚΑ. Αν η επιχείρηση αυτή δηλώσει όλο το προσωπικό της δεν θα μπορεί να ανταπεξέλθει και θα κλείσει. Μη βιαστεί κανείς να πει ότι «τα μπαρ δεν είναι ανάπτυξη» γιατί ανάλογες διαδικασίες ακολουθούνται στον οικοδομικό κλάδο όπου οι οικοδόμοι δουλεύουν κρυφά κάποιους μήνες για να γλιτώσουν χρήματα από την εφορία ή ζητάνε την ασφάλεια στο χέρι αντί να την καταθέτει ο εργοδότης στα ασφαλιστικά ταμεία.

Όλα τα παραπάνω πρέπει να σταματήσουν και κάποια στιγμή όντως θα σταματήσουν. Μόνο που οι σημερινοί επιχειρηματίες θα πρέπει να κάνουν τους λογαριασμούς τους από την αρχή και ενδεχομένως κάποιοι να αναγκαστούν να κλείσουν.

Το ξερό αντεπίχειρημα είναι εύκολο: «ας κλείσουν να επιβιώσουν οι υγιείς». Πόσο χρόνο όμως θα πάρει η διαδικασία και ποιο θα είναι το τίμημα εξορθολογισμού της καθημερινής οικονομίας; Το τίμημα θα είναι λουκέτα και ανεργία. Και ανεργία μάλιστα διπλή. Οι ιδιοκτήτες καφετεριών δεν είναι μεγαλοεπιχειρηματίες με αλυσίδες καταστημάτων. Εργαζόμενοι είναι ουσιαστικά από την άλλη πλευρά. Η εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας είναι δύσκολη, περίπλοκη και χρονοβόρα υπόθεση. Απαιτεί επανασχεδιασμό που υπερβαίνει τους περισσότερους σημερινούς επιχειρηματίες. Και αυτό ίσως η χώρα το πληρώσει ακριβά.