Στον αγωνιστικό χώρο όμως υπάρχει ένα υποτυπώδες ελαφρυντικό: η ένταση της στιγμής του αγώνα. Έξω από τον αγωνιστικό χώρο, όταν τα πράγματα καταλαγιάζουν οι δικαιολογίες λείπουν. Στον πρόσφατο αγώνα μεταξύ Σερβίας και Ελλάδας τη μεγαλύτερη φασαρία την έκαναν όσοι ασχολήθηκαν με τον καυγά μεταξύ των παικτών παρά οι παίκτες που πλακώθηκαν μεταξύ τους.

Ο αθλητικός εισαγγελέας στην Ελλάδα αποφάσισε να στείλει στο κρατητήριο τον Σέρβο παίκτη Κρστίτς γιατί πέταξε καρέκλα και τραυμάτισε έλληνα παίκτη. Οι γροθιές του Σοφοκλή Σχορτσιανίτη ήταν ελληνικές και ο εισαγγελέας τις θεώρησε αθώες. Υπάρχουν όμως και χειρότερα: ο σχολιαστής της ΕΡΤ τις χαρακτήρισε αντρίκιες.

Σε πλήρη αρμονία με τους παραπάνω ο έλληνας μπασκεντμπολίστας Κώστας Τσαρτσαρής δήλωνε μετά τον αγώνα ότι οι Σέρβοι πρέπει να σέβονται το ψωμί που τρώνε στην Ελλάδα. Ως γνωστόν στην Ελλάδα το ψωμί το ζυμώνει και το μοιράζει στους αλλοδαπούς ο ίδιος Τσαρτσαρής γι’ αυτό και κόπτεται για το αν γίνεται σεβαστό. Οι Σέρβοι από την πλευρά τους έστειλαν τον υπουργό τους για να αφεθεί ο αθλητής τους ελεύθερος. Ούτε στο TopGunδεν δόθηκε τέτοια μάχη για απελευθέρωση κρατουμένου.

Το βαλκανικό παρκέ είναι μια αρένα μέσα μας στην αρένα. Ο παραλογισμός, η μεροληψία και η βία (λεκτική αυτή τη φορά) είναι ακόμη πιο ανησυχητικά από τις καρέκλες που ρίχνει ένας αθλητής. Γιατί ο αθλητής είναι ένας. Όλοι οι υπόλοιποι, υπουργοί, αθλητικοί δικαστές, δημοσιογράφοι, χωρίς ίχνος ψυχραιμίας και ευθυκρισίας- αποτελούν την κοινωνία και τους θεσμούς μας. Οι δικές τους ακούνητες καρέκλες είναι μάλλον πολύ πιο επικίνδυνες από αυτές που πετάνε καμιά φορά στον αέρα.