Η είδηση είναι εντυπωσιακή εξαιτίας του ποσού. Στην ίδια έκθεση περιλαμβάνονται και λιγότερο εντυπωσιακές ειδήσεις. Από τα ταμεία της κοινότητας Πωγωνιανής λείπουν 180.000 ευρώ. Στο Μαργαρίτι Θεσπρωτίας είχε στηθεί κύκλωμα συνταγογράφησης ανύπαρκτων φαρμάκων από ανύπαρκτους γιατρούς σε ανύπαρκτους ασθενείς. Και στο δήμο Μολοσσών, σε μία καθ’ όλα νόμιμη ιστορία, οι υπάλληλοι έπαιρναν 30 ευρώ το μήνα για διαχειριστικά λάθη. Μπόνους δηλαδή για τα λάθη τους, είτε θα τα έκαναν είτε όχι.

Όλα αυτά τα περιστατικά μας δείχνουν ότι το ελληνικό χρέος δεν δημιουργήθηκε επειδή λίγοι επιτήδειοι εκμεταλλεύτηκαν τους πολλούς αθώους. Το πρόβλημα διατρέχει το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, απαντάται δε τόσο συχνά και σε τόσο αναπάντεχα μέρη που είναι αδύνατον να το χρεώσεις σε ορισμένους κακούς. Έχει επίσης δεκάδες παραλλαγές: Από κυκλώματα που κλέβουν εν ψυχρώ το κράτος, μέχρι παράλογα επιδόματα με το επιχείρημα ότι «του κράτους δεν θα του λείψουν».

Κοινή συνισταμένη σε όλα τα παραπάνω είναι η απουσία ικανής διοίκησης και ελεγκτών. Κανείς δεν ελέγχει και κανείς δεν τιμωρείται. Όλοι μπορούν να παίξουν με το κράτος κατά το δοκούν μέχρι να αποκαλυφθούν. Σημασία έχει όμως ποιοι τους αποκαλύπτουν. Για να έρθει στο φως της δημοσιότητας μια σπατάλη ή κλεψιά πρέπει να μεσολαβήσει βεντέτα ή κάποιος Ρομπέν των Δασών. Είτε δηλαδή κάποιος συνάδελφος να τσαντιστεί με κάποιον άλλον και να τον καταγγείλει, είτε κάποιος φιλότιμος να αποφασίσει να παλέψει με το σύστημα.

Υπάρχει κάτι παρήγορο στην όλη ιστορία. Ακόμη και αν οι φιλότιμοι εξακολουθούν να είναι λίγοι, στην Ελλάδα έχει ανοίξει μια ιδιότυπη και εκτεταμένη βεντέτα. Οι Έλληνες πασχίζουν να εκδικηθούν τον κακό τους εαυτό που ξεπροβάλλει σπάταλος στο δημόσιο και πονηρός στον ιδιωτικό τομέα. Όσο η κρίση θα βαθαίνει τόσο τα φαινόμενα κακοδιαχείρισης θα στιγματίζονται ως η αιτία της κακοδαιμονίας μας. Από το να κατηγορούμε τους λίγους ότι μας έκλεψαν, καλύτερα τα βάλουμε με τους πραγματικούς φταίχτες: τους πολλούς.