Μην νομίζετε ότι παντού συμβαίνει το ίδιο. Τα δημοτικά συμβούλια των μεσαίων (όπως τα Ιωάννινα) ελληνικών δήμων συνεδριάζουν κατά μέσο όρο 2 φορές το μήνα και εξετάζουν από 10 ως 20 θέματα τη φορά. Με τον τρόπο αυτό η συζήτηση έχει ουσία, ο έλεγχος της αρχής είναι πραγματικός και οι αποφάσεις έχουν νόημα.

Στα Γιάννενα το δημοτικό συμβούλιο έχει καταντήσει ένα τυπικό, επικυρωτικό όργανο. Αποφασίζει ο δήμαρχος σε ένα κλειστό κύκλο, φέρνει ανά δύο μήνες 50 και 60 θέματα σε μια συνεδρίαση ώστε κανένα να μην μπορεί να διαρκέσει πάνω από λίγα λεπτά, σκουπίζει, παίρνει την ομαδική ψήφο των συμβούλων του, τελειώνει. Είναι ντροπή για την πόλη και την ιστορία της αυτό, όπως επίσης είναι κραυγαλέα έκφραση έλλειψης σεβασμού προς τους δημότες και τους ψηφοφόρους αλλά και τους αιρετούς δημοτικούς συμβούλους.

Αποκορύφωμα η προχτεσινή έγκριση που έδωσε το δημοτικό συμβούλιο για την υπογραφή σύμβασης με τη λεγόμενη «ανταποδοτική ανακύκλωση». Το συμβούλιο αποφάσισε να κάνει αποδεκτή μια σύμβαση που... δεν είχε δει. Μια σύμβαση που δεν περιεχόταν στο φάκελο του θέματος, που δεν ήταν στη διάθεση των συμβούλων όπως ορίζει ο κώδικας πριν τη συνεδρίαση για να τη μελετήσουν. Όταν οι σύμβουλοι διαμαρτυρήθηκαν, ο γραμματέας του δήμου σηκώθηκε από τη θέση του και θυμήθηκε να τους τη δώσει. Μέσα σε λίγα λεπτά έπρεπε να τη διαβάσουν, να αποφανθούν και να ψηφίσουν. Αστεία πράγματα θα πει κανείς. Κι όμως σε αυτήν ακριβώς την κίνηση του γραμματέα κρύβεται όλη η ουσία της πολιτικής του δήμου Ιωαννιτών.

Αν η σύμβαση δεν είχε εμφανιστεί καθόλου, τότε μια προσφυγή από την αντιπολίτευση στην αρμόδια επιτροπή ελέγχου και νομιμοποίησης των αποφάσεων των ΟΤΑ της Περιφέρειας, θα αρκούσε για να κηρυχθεί η χθεσινή απόφαση του δημοτικού συμβουλίου παράνομη. Τώρα η σύμβαση δόθηκε, αλλά την τελευταία στιγμή για να μην τη διαβάσει κανείς. Αυτό λέγεται όριο νομιμότητας. Αυτό ακριβώς περιγράφει ο Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης όταν στην έκθεση που δημοσιοποίησε χθες αναφέρει: «Η άσκηση της εξουσίας εκ μέρους αρκετών αιρετών αρχόντων στα όρια της

νομιμότητας ευνοεί την κακοδιοίκηση». Εκτός όμως από το όριο του νόμου, υπάρχει και αυτό της αξιοπρέπειας. Όταν παίζεις με το πρώτο είναι αδύνατον να μην ξεπεράσεις το δεύτερο.