Ο ποδηλάτης θεωρείται οικολόγος, ο φιλόζωος αιθεροβάμων, ο περιπατητής πρόσφατα ανανήψας από καρδιακό επεισόδιο. Ακόμη πιο προβληματικός είναι ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζει η πόλη τα αιτήματα των ανθρώπων που θέλουν να προστατέψουν τις συνήθειες τους. Θεωρούνται αιτήματα στο περιθώριο της κανονικής ζωής. Εκείνοι που τα διατυπώνουν καταλήγουν να ντρέπονται γι’ αυτά. Σαν να ζητάνε λεπτομέρειες και να χάνουν την ουσία την οποία έχουν ανακαλύψει όλοι οι άλλοι.

Κάπως έτσι καταλήξαμε στην πόλη μας να είναι πιο σπάνιες οι στειρώσεις από τις δηλητηριάσεις των αδέσποτων σκυλιών. Δεκάδες (χωρίς υπερβολή) φόλες στο πανεπιστήμιο, πλήρης ατιμωρησία και το χειρότερο: απάθεια. Αφού τα σκυλιά είναι πολλά και οι ιδιοκτήτες τα αφήνουν στην τύχη τους, λογικό είναι να πέσουν και οι φόλες. Όσον αφορά αυτούς που τα αγαπάνε, πρέπει να είναι λίγο «πειραγμένοι» που δίνουν τόση σημασία σε σκυλιά που δεν είναι δικά τους.

Η πόλη που σέβεται τον πολίτη της είναι εκείνη που αναγνωρίζει τη διαφορετικότητά του. Δεν είναι ανάγκη να αγαπάνε όλοι τον ΠΑΣ Γιάννενα, ούτε τον μεσημεριανό καφέ. Υπάρχουν και συμπολίτες που αγαπούν τα ζώα. Όσο πιο φυσιολογική θεωρήσουμε την αγάπη τους για τα σκυλιά και τις γάτες τόσο περισσότερο θα μας φαίνεται παράλογη η θανάτωση τους με φόλες. Μόνον τότε οι βάρβαροι θα απομονωθούν πραγματικά και θα το σκεφθούν διπλά και τριπλά πριν θανατώσουν ξανά αθώα πλάσματα.