Η πρόθεσή μας ήταν να υπερασπιστούμε τον τίτλο του σχολείου, ακόμη και αν η διατύπωση ήταν προβληματική. Λάβαμε μια απάντηση με ύφος παράταιρο. Μας έλεγαν ρατσιστές, συκοφάντες και μας κατηγορούσαν ότι εξυπηρετούμε συμφέροντα αγνώστων. Η δεύτερη επιστολή είναι από το δασκάλους του Ελισαβέτειου και του Καπλάνειου. Έγραψα τις θετικές εντυπώσεις μου από τη συναυλία των μαθητών με τον Γιώργο Γάκη. Δυστυχώς στα κείμενα που διάβαζαν τα παιδιά στη σχολική γιορτή υπήρχαν γραμματικά λάθη. Στην επιστολή τους οι δάσκαλοι με κατηγορούν για κιτρινισμό και για αγωνία να γίνω διάσημος.

Οι απαντήσεις των εκπαιδευτικών έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά. Το πρώτο είναι ότι δεν λένε απολύτως τίποτε για τα ζητήματα που θίγουν τα κείμενα μας. Γιατί τα παιδιά δίνουν εξετάσεις με ασφαλιστικά μέτρα στο 2^ο Λύκειο; Γιατί δεν βρέθηκε ένας δάσκαλος σε δύο μεγάλα δημοτικά σχολεία να επιμεληθεί τα κείμενα μιας σχολικής γιορτής;

Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι το ύφος των απαντήσεων. Ένας θυμός αχρείαστος και μια ανέξοδη καταφυγή στη σκοπιμότητα. Πίσω από τα δημοσιεύματα πρέπει να κρύβεται κάτι άλλο. Κάποιος άγνωστος ο οποίος, για επίσης άγνωστο λόγο, θέλει το κακό των μαθητών και των καθηγητών.

Αυτά τα ανομολόγητα συμφέροντα που με τόση ευκολία επικαλούμαστε, μας απομακρύνουν όλους από την αλήθεια. Λάθη γίνονται από όλους. Το να μην το χρεώνεις σε αυτούς που τα κάνουν είναι ο ασφαλέστερος τρόπος να τα ξαναβρείς μπροστά σου. Όσο θα φταίει κάποιος άγνωστος που κινεί μυστηριωδώς τα νήματα, τόσο θα αθωώνουμε τους εαυτούς μας και θα ρίχνουμε το φταίξιμο στον κανέναν. Είναι σαν να οργανώνουμε τις ζωές μας με έναν φανταστικό εχθρό να μας παραμονεύει. Είναι παράδοξο, αλλά με τον εχθρό αισθανόμαστε όλοι πιο ασφαλείς. Σε κάθε στραβοπάτημα δεν κοιτάμε μέσα μας, ούτε γύρω μας. Έχουμε καταχωνιάσει τον υπεύθυνο σε κάποιο υπόγειο να εξυφαίνει σενάρια, όσο εμείς τσαντισμένοι βαδίζουμε προς το επόμενο λάθος μας.