Είναι η νοοτροπία μας: όταν έχουμε πρόβλημα, είμαστε το κέντρο του σύμπαντος. Καμία αντίρρηση να είναι και οι άλλοι το κέντρο του σύμπαντος. Αν φυσικά προλάβουν να το καταλάβουν εκείνοι. Δυστυχώς, σε ένα σύνολο με έλλειψη κοινωνικής συνοχής και ευθύνης, καθένας λειτουργεί για την πάρτη του.  

Καθένας μπορεί να βρει χίλιες δυο δικαιολογίες για το πρόβλημα του. Τον έναν τον ταλαιπωρούν οι υπηρεσίες, ο άλλος έχει τη γυναίκα του με πυρετό και πάει λέγοντας. Ξεχνάμε ότι για να καλύψουμε τη δική μας ανάγκη θα πάει πίσω η ανάγκη κάποιου άλλου. Και ότι ο πιο γρήγορος και αξιόπιστος δρόμος είναι η τάξη και η εκ των προτέρων συμφωνία ότι όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στο κράτος.

Αυτή η απόσταση που πρέπει να καλύψει η ελληνική κοινωνία είναι μεγαλύτερη και από το χρέος που πρέπει να καλύψει το κράτος. Να συνειδητοποιήσουμε ότι η θυσία δεν θα γίνει για τον Παπανδρέου, αλλά για χάρη του διπλανού μας. Αυτός θα επωφεληθεί και όχι ένα απρόσωπο ταμείο. Και εμείς με τη σειρά μας θα επωφεληθούμε από τη θυσία κάποιου άλλου.

Εν μέσω κρίσης οι εργαζόμενοι στην Εγνατία ζητάνε να λειτουργήσουν τα διόδια. Καλώς να λειτουργήσουν. Γιατί όμως; Για να είναι βιώσιμη μια εταιρία που είναι πλέον άπραγη; Μήπως η λύση δεν είναι τα διόδια, αλλά οι δημόσιες επενδύσεις προκειμένου να ζωντανέψουν τα εργοτάξια; Διοικητικοί υπάλληλοι και καθηγητές στο πανεπιστήμιο βρίσκουν παράθυρα στο νόμο για να πληρώνονται ενώ απεργούν. Οι υπόλοιποι εργαζόμενοι δεν έχουν βρει ακόμη την πατέντα και κάνουν αυτό που γίνεται σε όλο τον κόσμο: απεργούν και πληρώνουν το τίμημα με τα δεδουλευμένα τους. Οι τελωνειακοί υπάλληλοι δεν θεωρούν λόγο κινητοποίησης τη διαφθορά που στιγμάτισε τον κλάδο τους. Συμπεριφέρονται λες και όλα είναι καλά καμωμένα και το μόνο πρόβλημα είναι το οικονομικό.   

Η ελπίδα έρχεται από εκείνους που δέχονται τις θυσίες για το κοινό καλό. Είναι εκείνοι που υπομένουν και περιμένουν να δουν και τις θυσίες που θα κάνουν οι υπόλοιποι. Όχι για πατσίσουν, αλλά για να νοιώσουν ότι δεν είναι οι μόνοι που την πληρώνουν, τα κορόιδα δηλαδή. Θα αντέξουμε αν είμαστε όλοι μαζί και αν αναδείξουμε την κοινωνική μας συνοχή. Αν ο καθένας αυτή την κρίσιμη στιγμή ενεργήσει για την πάρτη του τότε όλοι θα βρεθούμε μόνοι μας απέναντι σε ένα πρόβλημα που μας ζητά να είμαστε ενωμένοι.